Dolle pret met gedurfde Aida*

AIDA*..

* * *

GENT Hoe hij het voor elkaar krijgt: op enig moment toetert de hele Gentse schouwburg mee met de triomfmars uit Aida van Giuseppe Verdi. Van parket tot en met het derde balkon zet een ieder de handen aan de mond en uit volle borst gaat het: paeppadappaepapa! Op toneel staat een groot koor van schouwburgmedewerkers naast de acteursploeg, en dan, ervoor: de kapelmeester, gangmaker van dit NTGent-openingsspektakel afgelopen woensdagavond, Christoph Homberger.

Voorzichtig was het begonnen, met acteurs die opdoken op allerlei plekken in de bonbonnière die dit theater is, en muziek maakten met puur en alleen hun stem. Muziek van Verdi, geïnspireerd op zijn Aida, maar flink bewerkt. Het liefdesverhaal is eruit. De triomf en de zin zit er nadrukkelijk in. Hier wordt een nieuw begin gemaakt. Alles is mogelijk.

Publieksparticipatie, dus. Die andere gangmaker van de avond had er al voor gewaarschuwd. Dit wordt pijnlijk, zei Wim Opbrouck. Maar dat geeft niets. Het wordt ook goed. We zingen met z’n allen de schouwburg in, ‘het huis van spelers’ waarmee Opbrouck, medeacteurs van NTGent en een keur aan gasten onder wie Homberger na het vertrek van regisseur Johan Simons een ‘doorstart’ maken. Met, onder meer, een heuse sing-a-long.

Risico
Het is misschien niet de introductie die je zou verwachten, en welbeschouwd neemt NTGent een risico met deze productie, waarin een strakke verhaallijn ontbreekt en een grote ploeg mensen aantreedt die niet veel spelervaring heeft. Maar je moet wel een superzuurpruim zijn, wil je niet geraakt worden door dit energieke, vrolijke en ook kwetsbare optreden waarmee deze mensen zich voorstellen in hun nieuwe constellatie.

Aida*, optimism is a moral duty heet het stuk dan, naar Verdi dus, gecombineerd met teksten van onder anderen Ferdinand De Lesseps, Frans diplomaat die zich met succes inzette voor de realisatie van het Suezkanaal (1869), een onderneming die door velen een onmogelijke werd geacht. Wilskracht en enthousiasme voor de zaak, de opening naar het geloof in een betere, maakbare wereld dat is het gevoel dat het nieuwe NTGent nu wil aangaan en uitdragen: zonder verbeelding komen we er niet.

Steven Van Watermeulen neemt dan teksten van de Franse diplomaat voor zijn rekening, maar een handige charmeur is hij niet. Bij Van Watermeulen loopt er van alles fout – ‘het is me het avondje wel’ –, zijn diaprojector met plaatjes van het Suezkanaal ontploft, het licht valt uit. Maar alle duisternis ten spijt houdt hij uiteindelijk een gloedvol betoog over het belang van de verbeelding, zeker nu.

Dansjes
De andere acteurs, gestoken in fantasievolle kostuums die aan een kleurrijk opera-Egypte refereren, doen grappige dansjes en gekke terzijdes, en zingen dat het een lieve lust is: Els Dottermans, Servé Hermans, Van Watermeulen en Opbrouck, de bekende gezichten van het ensemble naast nieuwe koppen en (vaste) gasten als Louis van Beek en ook de Zwitserse Homberger, die al eerder de muzikale leiding bij NTGent voor zijn rekening nam.

Het is vaak dolle pret in deze Aida*, maar dat niet puur en alleen; met de gedisciplineerde bewegingen van het grote koor over de scène, het slimme gebruik van de hele schouwburg, de fraaie muzikale bewerking van Jan Czajkowski, de inzet van de fanfare (ja, ook nog) is het al met al een doordachte en gedurfde ode aan de verbeelding.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden