Doldwaas duel eindigt toch in zege

Australië was fysiek sterker, liep meer en speelde een uur lang moderner voetbal, maar Oranje won. Door de winst van Chili op Spanje is het Nederlands elftal nu al zeker van een plaats bij de laatste zestien.

PORTO ALEGRE - Tijdens een festival van vrolijkheid en kleur in Porto Alegre toonde Oranje qua voetbal een asgrauw gezicht, maar aan het front van de doelpuntenmachine meldde zich naast Van Persie en Robben een derde kanonnier: Memphis Depay, het geheime wapen van bondscoach Louis van Gaal. Voor zover geheimen bestaan in voetbal, tenminste.


Na de zeer gelukkige en nauwelijks verdiende zege met 3-2 tegen Australië is Nederland al zeker van een plaats bij de beste zestien. Acht keer gescoord na twee duels, dat is Nederland nog nooit gelukt tijdens een eindronde. Oranje is een lopende band van doelpunten.


Olé, schalde door het wonderschone stadion Beira Rio, ook als dankwoord aan de onverdroten strijders van down under. Oranje werd afgetroefd door een ontwikkelingsland in voetbal, overspeeld soms in een meeslepend, doldwaas duel. Maar bijna elke kans is een doelpunt, bij wijze van spreken dan. Dat was al zo tegen Spanje, dat was opnieuw zo tegen de 'Socceroos'.


Het is, om in het idioom van bondscoach Louis van Gaal te spreken: één doelpunt meer maken dan de tegenstander. Een kind leert het al op zijn eerste dag bij de mini's. Kinderwijsheid is in Brazilië verheven tot het wereldpodium.


Het Nederlands elftal heeft 6 punten, maar het is een wankel, pruttelend vehikel dat speculeert op een bevlieging van Robben of Van Persie, die in het afsluitende groepsduel met Chili geschorst is. En op het middenveld is daar vooral Nigel de Jong, die zijn strijdbijl nooit begraaft voor het einde daar is.


Misschien dat het geluk wel in het ongeluk verborgen zat. Depay, invaller voor de geblesseerde Martins Indi, besliste het duel met een schot van afstand in de 68ste minuut, ongeveer 20 seconden nadat Leckie Australië op 3-2 had kunnen zetten. Doelman Ryan blunderde opzichtig na het schot van de PSV'er.


Na de magische avond van Salvador volgde een in zeker opzicht ontluisterende middag, afgezien van de uitslag dan. Australië was fysiek sterker, liep meer en speelde een uur lang gemiddeld beter voetbal. Moderner in ieder geval.


Van Gaal hield vast aan zijn opstelling en systeem tegen Spanje, zonder echte aanvallers op de vleugels. Hij zei dat de ploeg in een flow zit en dacht op deze wijze de opponent het best te kunnen bestrijden. Dat viel tegen. Bovendien: tegen wereldkampioen Spanje is dat beter te begrijpen, met Australië als opponent oogt dat armoedig. Mannen uit de Tweede Bundesliga, China, Qatar en de Verenigde Staten die het spel maken tegen Nederland, dat land van voetbaltrots dat de koning en koningin had weten te verleiden naar Brazilië af te reizen.


Maar ja, de spelers wilden het zelf zo, na de zege op Spanje. Beetje terugzakken, als een leger dat munitie haalt en even uitrust, om vervolgens uit de slof te schieten met een overrompelingstactiek. Zo viel de openingstreffer van Robben, een juweel na een dorre openingsfase. Met een fraaie lichaamsbeweging passeerde hij rond de middenlijn Wilkinson, om aan een hem typerende dribbel te beginnen, met de stuiterende bal als opstandige vriend. Hup, bal op dijbeen, met rechts, met links, de bal langzaam kalmerend tot die zich neerlegde bij de schuiver. Van Persie leidde de aandacht af in het centrum, Robben schoot de bal langs Ryan.


Mooi doelpunt. Maar dan die gelijkmaker van Australië, vrijwel meteen daarna. De lange voorzet van McGowan, gevolgd door de perfecte volley met het linkerbeen van Cahill, in spiegelbeeld een beetje gelijkend op Van Basten in 1988, hoewel diens hoek veel moeilijker was. De Vrij was te ver van zijn tegenstander af, maar soms moet je gewoon applaudisseren voor zoveel schoons op een voetbalveld. Australië had voor rust al twee keer op voorsprong kunnen komen, via Bresciano en Spiranovic.


Vlak voor rust viel Martins Indi geblesseerd uit, na een heupzwaai van Cahill, die model stond voor de fysieke kracht. Depay viel in, wat meteen de terugkeer naar 4-3-3 betekende. Robben rechts, Van Persie in het centrum, Depay links. Maar eerst tekende onheil zich af, met de tweede gele kaart in twee duels van Van Persie, die zwierig met een arm zwaaide. In de 54ste minuut was daar zelfs de tweede achterstand van het toernooi, nadat invaller Bozanic de bal tegen de arm van Janmaat had geschopt. Scheidsrechter Haimoudi uit Algerije gaf terecht een strafschop, door Jedinak feilloos benut.


Om het ritme van het duel te koesteren was het nu weer aan Oranje om snel gelijk te maken, na een passje van Depay op Van Persie, die ziedend uithaalde. Australië had opnieuw kunnen toeslaan, maar de heerlijke dribbelaar Leckie kreeg de bal op borsthoogte aangespeeld na een blunder van Vlaar, waardoor Cillessen kon redden.


Na de 3-2 vloeiden de krachten uit de Australische ploeg en had Oranje kunnen uitlopen via De Jong en Lens. Maandag, tegen Chili, zal Oranje beter moeten voetballen. Tenzij de lopende band van doelpunten zijn werk blijft doen.


Groep B


Australië - Nederland 2-3. 20. Robben 0-1, 21. Cahill 1-1, 54. Jedinak 2-1, 58. van Persie 2-2, 68. Depay 2-3. Scheidsrechter: Haimoudi (Alg). Toeschouwers: 42.877. Geel: Cahill (Australië), Van Persie (Nederland).


Australië: Ryan, McGowan, Wilkinson, Spiranovic, Davidson, Leckie, McKay, Bresciano (51. Bozanic), Jedinak, Oar (77. Taggart), Cahill (69. Halloran).


Nederland: Cillessen, Janmaat, De Vrij, Vlaar, Martins Indi (45. Depay), Blind, De Guzman (78. Wijnaldum), Sneijder, De Jong, Robben, Van Persie (87. Lens).

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden