Does Humor Belong In Music?

Sorry voor deze Engelstalige kop, maar ik moest vandaag erg veel aan deze Frank Zappa-titel denken. Want de geest waarde vandaag rond op North Sea Jazz in Rotterdam. Om te beginnen was daar Zappa Plays Zappa, een wisselend gezelschap (ik zag ze inmiddels 3 keer in een andere bandsamenstelling) muzikanten gecentreerd rond zoon Dweezil, die oud werk van papa Frank ten gehore brachten.

Ik had me voorgenomen er dit keer geen pest aan te vinden. Ten eerste vind ik Dweezil Zappa een humorloze dweil, ten tweede vond ik dit eerbetoon leuk toen Napoleon Murphy Brock nog meedeed, en er een stukje drumwerk van Terry Bozzio te horen was. Helaas.

Hoewel veel Zappa musicic de afgelopen jaren veelvuldig op North Sea Jazz hebben opgetreden (George Duke bijvoorbeeld of anders Vinnie Colaiuta die vrijdag en zaterdag nog bij Herbie Hancock drumde), stond hier toch het wat mindere garnituur musici een ode te brengen. Op papier.

Want ik vond het toch behoorlijk goed, al was het maar omdat ze onder leiding van een breeduit grijnzende Dweezil weer met een paar liedjes begonnen die me zeer dierbaar zijn. City Of Tiny Lights, gezongen door Ray White bijvoorbeeld of de openingsnummers van Apostrophe die er op volgden, waarin drummer Joe Travers knap de stem van Frank Zappa imiteerde.

Heerlijk begin dus van de derde North Sea Jazz dag, en het werd nog leuker met Grupo Fantasma en die fijne Congo tent. Heerlijke latin funk vermengd met tex mex, psychedelica en gewoon pakkende liedjes. Ik miste ze dit jaar net op SXSW in Austin, maar hoorde er veel goede berichten over, en terecht.

O, ja, tussendoor nog Alicia Keys gezien. Beter dan verwacht toch wel, maar ze is me wat te behaagziek geworden. Ineens sta je bij een Idols finale of verwacht je dat Ivo Niehe haar een gouden plaat komt uitreiken. Ze kende beslist haar momenten, vooral achter de vleugel, maar echt spetteren wilde het maar niet. Het is echt een beetje gedaan met die dames van toch ook wel haar generatie nu soul zangeressen. Ik vond Keys noch Angie Stone en Jill Scott echt de indruk maken die hoort bij hun plek in de grotere zalen.

Joe Jackson daarentegen was erg goed op dreef. In triobezetting, met Jackson achter de vleugel. Steppin' Out als tweede liedje was natuurlijk weergaloos (na Zappa in een uur tijd nog een keer jeugdsentiment), en ook al miste hij een paar noten, hij bleef vrolijk.

Ik ook tot, Gnarls Barkley 3 liedjes in hun set was. Wat een brak geluid en wat een gekrijs. Leuk om te zien, vooral die motoriek van dikzak Cee-lo, de zanger. Maar het oor wil ook wat, behalve gepijnigd te worden.
Ik kon de mensen geen ongelijk geven toen ze na de hit Crazy massaal de zaal verlieten, ook al werd het toen wel beter.

Zelf kon ik nog net een stukje van aankomend souster Ryan Shaw meepikken, en dat beloofde veel. Toen moest ik mijn bijdrage voor de krant van morgen schrijven, en toen ik daarmee klaar was werd het pas echt lachen bij The Mars Volta. Ja, humor in muziek kan best, als de band The Mars Volta heet, al weet ik
niet of ze dat gevoel voor humor delen.

Hun platen zijn niet beluisterbaar maar live kan ik het wel waarderen, free jazz, metal en 'math' rock met elkaar vermengd. En die Omar Rodriguez-Lopez is natuurlijk wel een meesterlijk gitarist. Uit de Zappa school, precies. En daarom was het zo goed dat zowel Zappa Plays Zappa als The Mars Volta kort na elkaar te zien waren.

Die knotsgekker tempowisselingen, het gespeeld maniakale gekrijs, die hemeltergende saxsoli en die op hol geslagen ritmesectie: alles aan de band was over the top. Op het lachwekkende af. Tegelijkertijd denk ik dan: van zo'n band bestaat er maar een. Ze speelden ook zo compromisloos dat er na 90 minuten nog maar een derde van hun publiek over was. Maar die bleven dan ook juichen!

The Mars Volta is een rockband die thuishoort op North Sea Jazz, net als Zappa Plays Zappa. En ja, humor past in muziek. En even kreeg ik weer het gevoel dat Zappa er nog altijd toe doet. En dat was me ook wat waard.

Dit North Sea Jazz was een stuk minder spektakulair dan vorig jaar alleen al omdat vooral in de grootste zalen een echte uitschieter ontbrak. Alle acts op 1 na (Joe Jackson) die ik in Nile gezien heb klonken of vreselijk plichtmatig of gewoon niet goed. En dan kan het in kleinere zalen nog zo leuk zijn: ook de topacts moeten overtuigen (zoals vorig jaar het verbijsterend goede Steely Dan) of op zijn minst spraakmakend zijn (Zie Sly Stone, ook vorig jaar).

Dit jaar stond het programmeren van de grote zalen vaak gelijk aan vakken vullen. "O, kunnen George Benson en Maceo Parker? Mooi dan doen we Tower Of Power ook nog een keer en vragen Youssou N' Dour weer eens als troetel-Afrikaan en doe ook Buddy Guy maar die is toch al in Europa, en doet het lekker als afsluiter". Wie verrast wilde worden kon beter uitwijken naar de kleinere podia, wat niet wegneemt dat er op alle niveaus van carnavalesk tot hermetisch heerlijk gespeeld werd, en je uiteindelijk toch weer genoeg genoten hebt om he nu al te verheugen op een volgende editie.

En dan mogen Bobby Hutcherson, Lou Donaldson en James Carter, Led Bib en Finn Peters weer komen, want die heb ik om uiteenlopende redenen dit jaar gemist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden