Column

Doe mij een stukje van de smoking van Elvis

Ik hoop op een stukje van de Golden Tux.

Beeld afp

Op de valreep vroegen ze me voor het Correspondents' Dinner; Bert Wagendorp was verhinderd. Ik leek mezelf een slechte stand-in voor Bert Wagendorp. Maar ja, een van mijn levensmotti is dat je nooit eerlijk moet zijn wanneer er een gratis maaltje in het verschiet ligt. Dus deed ik maar alsof ik het allemaal begreep.

Meteen gelazer. Het zou 'heel fijn zijn' als ik een smoking aantrok. Dat wilde Twan Huys (?), want die had het weer beloofd aan Mark Rutte (?).

In dit land kun je dan twee dingen doen. 1. Je trekt een smoking aan. 2. Je denkt: WTF, zoek het lekker uit met je smoking, ik kom gewoon in een rokkostuum met een zije chapeau claque, zwarte mantel, wandelstok, witte sjaal en handschoentjes, en aan een lint op twee vingers onder de knoop van mijn jaarclubdas het 1.500 meter-goud van Ard Schenk dat ik nog snel effe op eBay scoor.

Maar goed, waarom zo dwars? De kortstondige roes van ultieme vrijheid die optie 2 me zou verschaffen, is nep. Met Mark Rutte valt helemaal niet te lachen, hij is de bad genie die tevoorschijn wolkt wanneer je thuis, in je kloffie, over je Blauwe Envelop wrijft. Aan de real Mark Rutte moet gewoon gedokt worden, smoking of no-smoking.

Dus daar ging ik in mijn smoking. Nu ben ik best wel eens op verkleedfeestjes geweest, maar nooit eerder zag ik zo veel bereidwilligheid. Serieus: álle parlementaire journalisten hadden een smoking aan, zelfs Ruud Gullit. Een decreet van Kim Il-sung, de Eeuwige President van de Democratische Volksrepubliek Korea ('Hong tsja po pi poei smoking!') zou precies hetzelfde effect hebben gesorteerd als het getrapte dreigement van Rutte (via kapo Twan Huys).

Maar ja, ik had dus boter op mijn hoofd, een flinke lik zelfs, want ik droeg lakschoentjes en zo'n cumberband voor de echte fat. (Vijf euro extra.) Ik zat tussen Frank Hendrickx en Gert-Jan van Teeffelen, met wie ik eind vorige eeuw de postdoctorale opleiding journalistiek had gedaan, en we keken uit op de blote rug van Annechien Steenhuizen, wat ons deed afvragen of Annechien in het echt mooier was dan op televisie. Hendrickx dacht van wel, ik twijfelde. Toen bleek dat Hendrickx iedereen mooier vond dan op tv, zelfs Jan Slagter, wilde ik weten of hij misschien nog zwart-wit keek.

Wat me uiteraard aan Elvis deed denken. De King, die had nog eens een coole smoking. Tijdens de stand-up van de premier droomde ik weg over Elvis' $ 10,000 Gold Lamé Suit uit 1957, de bladgouden tuxedo die kleermaker Nudie Cohn voor hem maakte, de smoking aller smokings, de High Priest of Evening Wear, de King-Smoking, de smoking die ik zo graag een keertje aan zou hebben, bijvoorbeeld vanavond, gewoon, om Huys en Rutte blij te maken.

Nudie Cohn ('Nakie Cohen', prima naam voor een kleermaker) maakte pakken voor Hank Williams, Johnny Cash, Pablo Picasso, John Lennon, Gram Parsons (met wietplanten erop). En dus voor Elvis.

Prima klantenkring, ook.

Nudie komt voor in het boek dat ik lang geleden schreef. Niet zomaar. Nog altijd dagdroom ik van een bedankbriefje uit Hollywood van Nudie's Rodeo Tailors, met bijgesloten een leuk authentiek bladgouden strikje, ik geef maar een hint.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.