Dodenherdenking vanaf de social-media-zijlijn

Beeld Gabriel Kousbroek

De afgelopen week voelde ik mij eenzaam. Ik volgde Koningsdag, de historische overwinning van Ajax op Olympique Lyonnais, de nationale Dodenherdenking en Bevrijdingsdag via de sociale media en gaf daar vrijblijvend commentaar op. Vanaf de zijlijn dus. Lekker veilig en makkelijk. Nou, zogenaamd dus want ik zat daar maar moederziel alleen digitaal te monkelen in mijn safe space aan de Atlantische Oceaan.

Vooruit, de Dag van de Arbeid wordt in Portugal op feestelijke wijze gevierd. In de Algarve parkeert de inheemse bevolking dan zelfgemaakte poppen langs de weg. Die zijn vaak spuuglelijk en lijken zo uit de sociale werkplaats te komen, in elkaar gefröbeld door mensen met een loodzware rugzak en met een enorme afstand tot de arbeidsmarkt.

Langs de N125, toch al de nationale dodenweg van Portugal, staan op de 1ste mei honderden van die vogelverschrikkers in de berm, vaak voorzien van een kleine anekdote en een flesje bier, een sigaret in de strokop en andere zaken die de Algarviaan belangrijk vindt. De poppen moeten allemaal worden gefotografeerd door João en alleman en die staan dus om de vijf minuten op de rem. Portugezen zijn de rampzaligste chauffeurs van Europa en de lezer raadt het al: één grote kettingbotsing tot de Spaanse grens.

Ik pas mij altijd overal aan - 's lands wijs, 's lands eer - en dompelde mij die dag onder in de vreugde, maar mijn hart was in Mokum, bij al die feesten en herdenkingen die de nationale saamhorigheid versterken.

Om er toch een beetje bij te horen, twitterde ik afgelopen donderdag het volgende tweetje in verband met de Dodenherdenking: 'Waarom zingen terreurvlogger Ismail Ilgun en rapper Boef nou uitgerekend vanavond bij DWDD hun duet: 'Wij is die nieuwe joden'. Ronduit smakeloos.' De grap was natuurlijk dat er die avond helemaal geen uitzending van DWDD was en bij mijn weten kunnen de twee VARA-mascottes niet eens zingen.

Maar ik zie meneer Boef er wel voor aan om zich te bombarderen tot een hedendaagse Ahasverus, de legendarische wandelende en vervolgde Jood.

Enfin, niemand begreep mijn witz en het digitale riool barstte open. Ik werd vergeleken met Statler en Waldorf, de twee kankerpitten uit de Muppet Show. Dat was meteen het aardigste verwijt: partypooper.

In mijn memoires noteerde ik droef en zonder enige zelfspot: ik voel me net tante Sjaan in de Jordaan die, uit het raam hangend met haar klotsende memmen en haar geelgerookte smoel, het straatgebeuren ongevraagd van commentaar voorziet met haar grafstem. Twee hoog maar toch buitengesloten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden