Documentaires strijden mee in competitie

Zelfs nu het festival van Cannes begonnen is, dijt het competitieprogramma nog uit: van de ene op de andere dag werd de documentaire Mondovino, die in eerste instantie buiten competitie zou worden vertoond, tot negentiende competitiefilm gepromoveerd....

Mondovino is een lange introductie in de wonderlijke wereld van de wijn, waar regisseur Jonathan Nossiter opnamen voor maakte in Napa Valley in CaliforniArgentinin Braziliin Italin natuurlijk in Frankrijk. Op de soundtrack klinkt Red Red Wine van UB40.

Nossiter zet de eeuwenoude Franse traditie lijnrecht tegenover de Amerikaanse innovatie en laat er geen twijfel over bestaan waar zijn sympathie ligt. De machtige Verenigde Staten leggen hun cultuur en (slechte) smaak op aan de wereld. Kleine wijnboeren worden weggevaagd door de grote, commerci inkopers die minstens een miljoen precies dezelfde, karakterloze flessen wijn willen.

In twee uur en veertig minuten haalt Nossiter, die ook het camerawerk en de montage deed, veel overhoop: van de collaboratie van de Italiaanse wijnboeren tijdens de Tweede Wereldoorlog tot de invloed van de wijnkritiek op de mondialisering en democratisering van wijn. Ook elk hondje dat aan de lens snuffelde, haalde de film, evenals alle vliegtuigen die overvlogen.

De late promotie van Mondovino betekent dat er voor het eerst in de geschiedenis van Cannes twee documentaires meedingen naar de Gouden Palm. Michael Moore's Fahrenheit 911 over de connectie tussen president Bush en Bin Laden beleeft maandag zijn wereldpremi. Slechts een keer won een documentaire de hoofdprijs:

Le monde du silence van Jacques-Yves Costeau en Louis Malle in 1956. Twee jaar geleden werd Michael Moore bekroond met de speciaal in het leven geroepen 'prix spal du 55 anniversaire'.

Raymond Depardons documentaire 10e Chambre Instants diences, het fraaie vervolg op Dts flagrants (1994), werd buiten competitie vertoond. In zijn kenmerkende, kale stijl toont Depardon een aantal zaken in een rechtbank in het Parijse tiende district. Over kleine en iets minder kleine vergrijpen.

Een artistiekerige, wat wereldvreemde vrouw van middelbare leeftijd is aangehouden met een glaasje te veel op. Normaal drinkt ze alleen water, zegt ze, wel twee liter op een dag. Maar heel soms drinkt ze wijn. Alleen goede wijn, overigens.

Ook in de mooiste competitiebijdrage tot nu toe, Nobody Knows van de Japanner Kore-eda Hirokazu, gaat het om de details. Op een ochtend verdwijnt een jonge moeder zomaar uit het leven van haar vier kinderen. Ze laat wat geld achter en een briefje voor de oudste. Je moeder gaat een tijdje weg, staat erop. Pas goed op je zusjes en broertje.

Kore-eda, wiens vorige films After Life (1999) en Distance (2001) in Nederland te zien waren, laat zien hoe het leven van de kinderen langzaam maar zeker ontwricht raakt hoe kranig en liefdevol de 12-jarige Akira zijn best ook doet. Rekeningen blijven onbetaald (de kleinste maakt er fraaie tekeningen op), water en licht worden afgesloten. Toch redden ze het, althans in Kore-eda's film. Na 141 wonderschone minuten laat hij gewoon het beeld bevriezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden