'Documentaire Pijnlijk Bewijs deelt stomp in je maag uit'

Alle kinderen hebben blauwe plekken op hun schenen, maar wat doe je als die plekken ergens anders zitten?

In de week van de kindermishandeling wordt er extra aandacht gevraagd voor dit onderwerp. Beeld ANP
In de week van de kindermishandeling wordt er extra aandacht gevraagd voor dit onderwerp.Beeld ANP

Hij was blij toen zijn vader overleed. 'Misschien wel raar', zei de jongen die naamloos bleef. 'Ik ben heel lang bang geweest voor mijn vader, en dat was opeens voorbij toen hij overleed.' Hij lachte er half bij - uit ongemak of om de emotie weg te slikken, dat werd niet helemaal duidelijk.

Het is de Week tegen Kindermishandeling. Nu is het elke week wel de week van, voor of tegen iets, maar de documentaire Pijnlijk Bewijs, die maandagavond door KRO-NCRV primetime op NPO 2 werd uitgezonden, deelt stompen in de maag uit die eigenlijk iedereen zou moeten incasseren. Deze week of de volgende, dat maakt niet uit.

Regisseur Barbara Makkinga kreeg - na lang zoeken naar professionals die wilden meewerken - toegang tot de Forensische Polikliniek Kindermishandeling. Wie waarom een kind heeft mishandeld, is niet wat de vrouwen op de afdeling onderzoeken. Het gaat hun om de vraag: wat voor letsel is het? Ze zoeken naar sporen, bewijzen en feiten in een schimmige wereld. Komt het verhaal overeen met de verwonding?

'Alle kinderen hebben blauwe plekken op hun schenen', zei de vertrouwensarts. Maar wat doe je als die plekken ergens anders zitten? Wat doe je, zoals een moeder vertelde, als je dochtertje thuiskomt met bloed in haar onderbroek? Als het misbruik is, maak je mensen verdacht. Kun je je man nog vertrouwen? De leraar? In dit geval viel het mee: het meisje was hard op een kratje gevallen.

De belangrijkste les: bij een vermoeden meteen naar de arts. 'Verlegenheid maakt slachtoffers.'

Zo integer mogelijk is Makkinga te werk gegaan: de namen van kinderen werden gebliept en ze kwamen niet herkenbaar in beeld. De details waren schokkend, maar zakelijk opgedist. Zo leerde je wat de 'berentruc' was. Op de onderzoekskamer hing een foto van een beer, met zijn kont omhoog. Dat is makkelijker uitleggen dan de knie-elleboog-houding.

Kinderleed van een heel andere orde vind je in het nieuwe EO-programma Kids met camera's - het ziekenhuis door kinderogen. Eerlijk is eerlijk: het persbericht deed me destijds zuchten. Je zou denken dat ziekenhuizen en zelfs leedfabriek EO wel geleerd hebben van het Eyeworks-debacle 24 uur: tussen leven en dood. Toch niet wéér een emoprogramma waarin ziektes tot entertainment worden gemaakt.

Dat viel alleszins mee. De serie, waarvan vanavond de tweede aflevering is te zien, is licht van toon. Je ziet kinderen met zware astma, suikerziekte, een zware beenbreuk en - het ergste geval - de ziekte van Duchenne, een spierziekte waarmee je niet ouder dan veertig wordt.

Het opmerkelijkst aan Kids met camera's is hoe volkomen naturel deze kids met camera's omgaan. Opgegroeid met een lens in ieders zak beheersen ze het selfiefilmen uitstekend, inclusief gebaartjes, fotolach en presentatorbabbel.

Als koningin Máxima het Juliana Kinderziekenhuis bezoekt, probeert de astmatische Lander (9) zo veel mogelijk beelden van haar te schieten. Als het hem lukt, draait hij - zeer fotogeniek - de camera naar zichzelf, balt zijn vuist en zegt: 'Yes!'

Geen stomp in de maag, maar in de lucht.

V's televisierecensententeam bestaat uit Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Hanna Bervoets, Julien Althuisius en, deze week, Haro Kraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden