Dochter van een heks

HAAR VADER was een Russische architect, haar moeder balletdanseres van Franse afkomst. Dat was de officiële lezing, en zo stond het altijd keurig in de filmencyclopedieën....

Volgens biografe Suzanne Finstad was Natalies moeder een Russische heks, die haar dochter allerlei angsten aanpraatte en haar geen seconde met rust liet. Haar vader was een armzalige alcoholist met een opvliegend karakter. Af en toe vond hij werk als chauffeur of decorbouwer, maar hij werd doorgaans snel weer ontslagen.

Natalie Wood - in 1938 geboren als Natalia Zakharenko - speelde haar eerste filmrolletje op vijfjarige leeftijd. Drijvende kracht achter haar carrière was, zoals zo vaak bij kindsterretjes, haar moeder. Maria Gurdin, in 1930 uit Rusland geëmigreerd, was een theatrale, aandachtszieke en dominante vrouw. Haar middelste dochter moest en zou beroemd worden - een waarzegster had het haar voorspeld. Van jongs af werd Natalie ingeprent het anderen naar de zin te maken. Ze leerde op commando te lachen of te huilen.

Het is verwonderlijk dat over de laatste echte filmster uit het klassieke Hollywood-systeem niet eerder een biografie is verschenen. De fantastische verhalen die Maria Gurdin verspreidde over haar dochter en zichzelf - dat zij Française zou zijn, en danseres, waren nog maar een paar van de vele leugens - zijn tientallen jaren voor zoete koek geslikt. Zonder al te veel moeite prikt Suzanne Finstad de mythes door.

De jonge Natalie werd niet door regisseur Irving Pichel 'ontdekt', maar door haar volhardende moeder naar voren geschoven, net zo lang tot Pichel het schattige meisje met de vlechtjes niet langer kon negeren. Natalie was geïnstrueerd zich precies zo te gedragen als Margaret O'Brien, een succesvolle concurrente.

De strategie werkte: na rolletjes in Pichels Tomorrow is Forever en The Bride Wore Boots, brak Natalie definitief door met haar optreden in Miracle on 34th Street, nog altijd een kerstklassieker.

'Wat geeft het dat ik geen normale jeugd heb gehad', zou Wood later zeggen. 'Ik weet toch niet wat ik precies gemist heb, dus kan ik er beter niet bij stilstaan.' Haar biografe neemt daar uiteraard geen genoegen mee. Uitgebreid beschrijft Finstad hoe Natalie in haar jonge jaren werd gedrild en misbruikt door haar moeder, die veel meer dan haar dochter genoot van de roem en alle aandacht.

De schrijfster gaat zelfs nog verder. Ze suggereert dat Maria Gurdin haar dochter dermate indoctrineerde, dat hun verhouding haast symbiotisch werd. Ook als volwassen vrouw bleef Natalie tegen wil en dank aan haar moeder vastgeklonken. Haar dociele karakter zat haar vaak dwars; Natalies moeder en de filmstudio bepaalden zelfs haar liefdesleven.

En dat terwijl Wood de mannen voor het uitkiezen had. Nadat ze zonder noemenswaardige problemen de stap had gezet van kindster naar volwaardig actrice, dankzij rollen in films als Rebel Without a Cause (1955), Splendor in the Grass (1961) en West Side Story (1961), leidde ze het glamourbestaan van een echte Hollywood-ster. Maar hoewel ze zo nu en dan uit de band sprong en omging met spannende mannen als James Dean, Frank Sinatra, Warren Beatty en Elvis Presley, koos ze voor een huwelijk met Robert Wagner, een acteur die vooral bekendstond om zijn stralende glimlach. Misschien was hij wel haar echte grote liefde. Ze trouwden twee keer; de eerste huwelijksperiode eindigde toen Wood hem betrapte terwijl hij met een man in bed lag. Toch keerde ze tien jaar later bij hem terug. Ze leken gelukkig.

De details van het huwelijksleven van Wood en Wagner komen in Natasha niet aan bod. Wagner weigerde met de biografe te spreken; niet vreemd, want sinds Woods verdrinkingsdood in 1981 heeft hij consequent zijn mond gehouden over zijn privé-leven. Het is de voornaamste reden waarom aan de dood van Natalie Wood zoveel mysterie kleeft. De precieze omstandigheden van het ongeval zijn twintig jaar later nog altijd in nevelen gehuld.

Zeker is dat Wood en Wagner in november 1981 een weekend doorbrachten op hun boot, samen met acteur Christopher Walken, op dat moment Woods tegenspeler in de film Brainstorm. Het gerucht ging dat Wood en Walken een affaire hadden, maar dat is door veel van haar vrienden en collega's ontkend. Volgens het politierapport is Wood 's nachts in het water gevallen terwijl ze vanaf de boot in een rubberbootje wilde stappen. Waarom ze dat midden in de nacht probeerde, en waarom niemand heeft gereageerd op haar hulpgeroep, is onduidelijk.

Finstad vindt het maar een vreemd verhaal. In de loop van haar boek heeft ze er herhaaldelijk op gewezen dat Wood erg bang was voor water - vooral voor diep, donker water. Dat ze er 's nachts in haar eentje met de rubberboot op uit zou gaan, is dus onwaarschijnlijk. Met dezelfde grondigheid waarmee ze de relatie tussen Wood en haar moeder uitdiepte, reconstrueert Finstad het fatale uitstapje met de boot. Het levert interessante informatie op. Zo hebben Wood, Wagner en Walken zich op de avond voor het ongeluk in een café aan de wal een slag in de rondte gedronken. Het hele weekend ging in een roes van alcohol voorbij; volgens diverse getuigen kwamen de eerste borrels vroeg in de middag op tafel, en werden in rap tempo tientallen flessen geleegd.

Hoeveel nieuwe feiten Finstad ook boven water heeft gekregen, veel meer dan speculeren over Woods dood kan zij uiteindelijk ook niet. De climax van haar verhaal valt daarom toch een beetje tegen, maar dat er meer aan de hand is geweest dan een simpel ongeval, maakt de biografe overtuigend duidelijk.

Dat Finstad geen groot stilist is en een aantal van haar bevindingen onnodig vaak herhaalt, is jammer, maar niet onoverkomelijk. Natasha is een spannend boek, dat recht doet aan een interessant, in veel opzichten ambigu leven. Met haar gedegen onderzoek - ze interviewde bijna vierhonderd mensen - heeft Finstad niet alle geheimen rond Woods leven en dood kunnen ophelderen, maar ze komt een aardig eind. Het is wachten op de memoires van Robert Wagner.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.