Dochter op kamers

Mijn dochter ging het huis uit, om in een andere stad iets wijdlopigs te gaan studeren. De avond tevoren pakten we wat spulletjes voor haar in: bekers, messen, vorken, van alles twee, net als op de arke Noachs, want dat je kind alléén zal zijn, daar wil je niet aan. Theezakjes deden we er ook bij, zodat de thee tenminste als thuis zou smaken.

Sylvia Witteman
null Beeld anp
Beeld anp

Ik was tóch al een beetje breekbaar, want ik had net de Donald Duck opgezegd, omdat iedereen in huis er te oud voor was geworden, en meerdere rites de passage op één dag, dat gaat aan je gestel knagen. We trokken een tweede fles wijn open en bekeken filmpjes waarin zij nog een fopspeentje in het hoofd had. Dat hadden we beter niet kunnen doen.

'Heb je alles?', vroegen we haar de volgende ochtend bleekjes, net zolang tot ze inderdáád alles had. Ook Lammie? Ja, ook Lammie, met zijn onthutst-vervilt wollen hoofdje in de grote weekendtas. Nou, daar ging-ie dan, zij met de fiets in de trein, haar ouders in de volgeladen gezinsauto.

We staarden over de A2, twee bedroefde pootaardappels die hun krieltje zien wegstuiteren, verre einders tegemoet. Ik dacht aan Elsschots dichtregels: 'Dan ligt gij wakker, starend in den nacht/ en roept uw zoons en dochters voor den geest./ Zij zijn gevloôn, als gieren voor 't tempeest, met stukken van het oude nest bevracht.'

'Ik vind het niet leuk', zei ik ten overvloede, maar huisgenoot P. hield de moed erin, want daar héb ik hem voor, ook toen eenmaal ter plaatse haar nieuwe kamer een kale, uitgewoonde grot bleek in een gebouw dat ontworpen moet zijn door iemand die inmiddels op een gesloten afdeling vruchteloos naar de maan staat te huilen.

'God lieve Jezus Christus te paard, sta ons bij', sprak ik, gelukkig niet hardop. Tegen zo veel onheil waren die lullige kopjes, bordjes en Hopper-poster niet opgewassen, dat was wel duidelijk. 'Niks aan de hand, we gaan even naar IKEA', kraaide P. met een opgewektheid die grensde aan hysterie.

Twee uurtjes en honderden euro's later lieten we ons kind achter in een vers, lindegroen fauteuiltje naast een sprakeloze potplant op een guitig tapijtje en reden verpletterd naar huis. ('Er is niets aan te doen, zoals gij ziet./ Drink dus een borrel bij een passend lied/ Daar schele Piet reeds met uw tenen trekt')

'Waar is C. eigenlijk?', vroeg mijn oudste zoon thuis, hangend op de bank. Zijn zus. 'Die is dus het huis uit, lul', snauwde ik.

'O ja...', zei hij. 'Wat eten we?'

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden