Dobberen in een stoffig sprookje

Er bestaat een computerspel dat Sim City heet. Het maakt je burgemeester van een nieuwe stad. Eerst is er een leeg scherm, een te vullen plattegrond en daar komen dan wegen op en huizen en over die wegen gaan auto's rijden en in die huizen gaan mensen wonen - het...

Toine Heijmans

Zo is het hier ook.

IJburg bestaat voornamelijk op papier of in computerschermen Het is een verre wereld, het hoort nog nergens bij. Nieuw Nederland: drie eilanden van opgespoten zand, boven Diemen in het Markermeer, verbonden met de wal door een moderne witte brug, en op die eilanden stampt het van de bouwvakkers op veiligheidsschoenen, van de aannemersbusjes in volle vaart, van de heipalen, hijskranen, cementmolens, wegomleggingen en zandstormen. En tussen dat geweld fietst een sliertje kinderen terug van hun in een noodbarak ondergebrachte school, geholpen door de wijkagent die een oranje hesje draagt.

De duizend mensen die er leven hebben elke dag een ander uitzicht. Wie hier woont, woont in permanente tijdelijkheid. Geloof niet in de folders van de bouwers, de vastgoedjongens, de rijkswaterstaters, de projectmanagers; ook zij hebben geen idee van IJburg zoals dat gaat ontstaan. Ze verkopen sprookjes en de kopers weten dat ze sprookjes kopen.

IJburg is een Vinex-locatie, dat hebben ambtenaren zo bedacht. IJburg is geen Vinex, zeggen de bewoners dan, want IJburg is bijzonder. Hoeveel buitenlandse journalisten zich niet hebben gemeld inmiddels, van Peru tot Japan. Bussen vol met Spaanse toeristen. Italianen. Maar die komen alleen omdat het zo'n mooie oudhollandse vertelling is: land winnen op water. Dat is, sinds de Noordoostpolder, nauwelijks meer gebeurd. En dan rijden ze verder naar Volendam, of naar het voormalig eiland Neeltje Jans.

De eerste mensen hier fietsen van de grote stad fluitend naar hun nieuwbouwhuis, dwars door het Diemerpark, een gifbelt die met beton en zeil is afgedekt en nu natuur moet worden. Vanuit het park gezien zweeft IJburg op het water. 's Nachts is het een dobberend ruimteschip met vreemd verlichte, nauwelijks gebruikte bruggen en daarachter de knipperboeien in de Markermeer. Soms loopt er iemand door een straat. Maar meestal niet.

Bestaat IJburg? Of bestaat het niet?

Er is een strand bedacht op IJburg, met een strandtent, om de slappe huizenverkoop wat op te porren. Het strand is bezaaid met hippe ouders en hippe kinderen. De ouders liggen op badlakens en drinken koffie uit roestvrijstalen thermoskannen. De kinderen scharrelen rond. Half tien dinsdag. Het is niet warm. Langs de waterlijn lopen, met opgestroopte broekspijpen, Piet R en Victor Reinier. Ze knikken vriendelijk. Ze draaien zich om en lopen nog een keer langs. En opnieuw. Ze zijn verkleed als De Cock en Vledder. Ze maken opnamen voor de televisie-serie Baantjer.

Iemand roept door een megafoon dat het klaar is hier en de figuranten, hippe ouders en hippe kinderen, pakken hun badlakens en thermoskannen in. Ze gaan weg en laten IJburg eenzaam achter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden