DJ Bong-Ra: 'Breakcore vergt oortraining'

Bong-Ra..

Van onze verslaggeefster Sasja Kooistra

rotterdam Dat hij het met zijn extreme muziek heeft geschopt tot grote festivals als Glastonbury en Lowlands, verbaast Bong-Ra zelf ook. Zes jaar geleden stond hij zijn ‘breakcore’ nog te draaien in een kraakpand met kapotte speakers. ‘Kennelijk heeft mijn ontoegankelijke muziek toch iets aantrekkelijks.’

Sinds 1998 brengt dj/producer Jason Köhnen (36) als Bong-Ra breakcoreplaten uit en wordt hij gezien als pionier in die muziekstroming. ‘Ik bracht eigenlijk al breakcore uit voordat de term bestond.’ Breakcore, de punk van de dance, heeft zijn wortels in gabber en jungle en rave, en is een letterlijke samentrekking tussen breakbeat en hardcore. Intense muziek waar snoeiharde beats overheersen en manisch snelle ritmes klinken als geweersalvo’s en drilboren.

Zelf ziet Köhnen zijn muziek meer als een elektronische vertaling van heavy metal en jungle, die de intentie heeft de danser met opzet op het verkeerde been te zetten. Door het ontbreken van de dansvloerfähige vierkwartsmaat hoef je ritmisch dansen niet eens te proberen, duwdansen en pogoën gaat nog net.

‘Breakcore is muziek waar je in moet groeien, het vergt oortraining. Als je de tijd neemt er naar te luisteren, wen je er aan en merk je dat het vaak interessanter is dan veel oppervlakkige muziek.’

In de huiselijke sfeer luistert Köhnen overigens weinig naar breakcore, maar liever naar ‘organische muziek met veel melodieën’, zoals oude jazz. ‘Soms als ik van het vliegveld wordt opgehaald voor een optreden hebben ze in de auto keiharde breakcore aan. Ik vraag dan of ze het alsjeblieft af willen zetten. Ik hoor het ieder weekend al.’ Ook aan het nieuwe Bong-Ra album (dat volgend jaar zal verschijnen) werkt hij maar maximaal drie uur per dag. Om niet ‘helemaal gek te worden’ van het hoge aantal beats per minuut. ‘Je eet ook niet iedere dag tomatensoep.’

Bong-Ra zoekt ook graag de samenwerking met muzikanten buiten zijn genre. ‘Ik ben tien jaar lang als een soort kluizenaar alleen met muziek bezig geweest. Dat wordt op een gegeven moment behoorlijk eenzaam en deprimerend, en je raakt te veel op jezelf ingespeeld.’ Een van die samenwerkingsprojecten is The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble waar hij sinds 2006 met beeldend kunstenaar Gideon Kiers ambient soundtracks maakt voor fictieve cultfilms. Het opent deuren naar jazzpodia. ‘Dan staat er een kunstpubliek met een kopje thee in de hand naar je te luisteren terwijl er normaal van die stuiterende mafkezen voor je staan.’

Een ander uitstapje maakte hij vorige maand. Met GEM-zanger Maurits Westerik heeft hij op IJsland een plaat opgenomen voor het In A Cabin With-project van producer Maarten Besseling, die verschillende muzikanten aan elkaar koppelt om in het buitenland samen aan een plaat te werken. ‘Het is een van mijn interessantste projecten tot nu toe omdat ik werd gedwongen mijn andere muzikale kant te gebruiken.’ Op de nog te verschijnen plaat zullen de keiharde beats ontbreken. Er is een op de omgeving geïnspireerde ‘soort elektronische folk’ te horen die volgens hem tot zijn meest optimistische muziek tot nu toe behoort. Opvallend voor iemand die zegt graag mineurmuziek te maken als uitlaatklep voor zijn ‘behoorlijk diepgaande donkere kant’. Een kant die zich op het podium duidelijk manifesteert, in priesteroutfits en horrormaskers. ‘Normaal ben ik heel rustig en vrolijk maar als ik muziek maak of optreedt, dan gaat er een knop om. Er komt een beest in mij los.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden