Column

Dit zijn niet de memoires van Grace Jones

Column Arjan Peters

Ontboden bij Grace Jones in een kleedkamer legde Arjan Peters haar uit waarom ze op Laurence Sterne lijkt.

Beeld Io Cooman en Marie Wanders

Lezers en andere brave mensen die volstrekt geen lezers zijn, voelen zich slecht op hun gemak als ze niet van haver tot gort worden ingewijd in al je persoonlijke omstandigheden.

Dat schreef Laurence Sterne in Tristram Shandy (1760). De verteller komt die nieuwsgierigen ogenschijnlijk tegemoet, door allereerst over zijn conceptie en geboorte uit te weiden. Intussen demonstreert hij iets anders: zijn fabuleuze talent voor afdwalen.

Vorige week werd ik ontboden door Grace Jones. In een kleedkamer zat ze van een talkshow bij te komen. Ze had vernomen dat ik veel las, en wilde weten wat ik van haar boek vond, I'll Never Write My Memoirs (2015), vertaald als Mijn onvertelde leven (Xander uitgevers; euro 22,50).

U speelt met de lezer, zei ik, en dat is een literaire techniek die me aan Tristram Shandy deed denken. Dat vond Grace interessant. Ik ging verder: 'Ik zal me vrijheden permitteren', schrijft u, en 'wat volgt is de ik die ik heb verzonnen'. U beschrijft uw geboorte, op een dag 'waarop ik er het minst op bedacht was'.

U weet zelfs nog hoe u schrok toen de navelstreng werd doorgeknipt. Maar hoe oud u bent, dat weet u niet. 'In zekere zin zou elk getal correct kunnen zijn.' Terwijl de datum in uw paspoort staat: 19 mei 1948, toch?

Als wilde tiener werd u gearresteerd, maar toen ze op het bureau een foto wilden maken, weigerde de camera dienst. 'Misschien was ik te demonisch,'schrijft u. Kortom: u doet alsof u de lezershonger naar bekentenissen stilt. Terwijl u intussen demonstreert dat uw boek, net als uw imago, een constructie is waarachter u zich kunt verbergen.

Over uw eerste orgasme vertelt u veel, maar 'niet alleen het jaar en de dag en het tijdstip ben ik vergeten, ik weet ook niet meer waar het was. Ergens in de ruimte, in een ruimte.'

Uw boektitel lijkt een grap, maar is waar: dit zijn uw memoires niet. U geeft uw leven geenszins prijs, maar schenkt ons het uitzinnige verhaal dat wij van u verwachten.

Dat was wat ik zei. Grace Jones knipoogde, en antwoordde dat ze haar stem moest sparen. Ze nam haar boek van mijn schoot, drukte een kus op de titelpagina, deed toen plotseling vijfentwintig push-ups, nuttigde enkele tequila's met zout, en riep grijnzend tegen haar Nederlandse uitgever, die foto's van ons maakte, op mij wijzend: 'This guy read soooo many books!'

Waarna ze onder extravagant wuiven het hotel uit danste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.