Dit spreekt mij echt het meest aan

Ook u mag een winnaar kiezen van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Vijf museumbezoekers helpen u bij uw keuze.

Saskia Noor van Imhoff,

gekozen door Carl van Woerkom


'Saskia Noor van Imhoff maakt ruimtevullende installaties met daarin alledaagse voorwerpen. Op de vloer staan meterslange lichtbakken verspreid waar je tussendoor kunt wandelen. Op die lichtbakken staan vazen en schalen opgesteld. Daardoor ontstaan er licht- en schaduweffecten en mooie dieptelijnen. Alles lijkt bij elkaar te horen.


Naast die heldere lichten staan er ook massieve zwarte blokken en spiegels. Dat contrast intrigeert. Van die variatie was ik erg onder de indruk. Ik heb er geen uren rondgelopen, maar haar werk bleef me het langste bij.


Kunst die niet voor de hand ligt, spreekt me meer aan dan fijne schilderkunst. Want het leven is geen prachtige Rembrandt, waarin alle lijntjes en kleurtjes kloppen. Het leven is eerder een Cobra-schilderij van Appel. Woest, met dikke lagen en onverwachte vormen. Je weet nooit wat er uiteindelijk op je pad gaat komen. Maar uiteindelijk harmonieert het wel. Dat zie ik ook terug in het werk van Noor van Imhoff.


Als je wat langer blijft staan bij haar kunst, let je niet meer op al die tegengestelde vormen en kleuren. Er ontstaat een geheel en dan bedenk je: goh, daar zie ik toch wel iets in.'


Esther de Graaf,

gekozen door Marianne Cool


'Ik heb lang getwijfeld tussen de mythische figuren van Femmy Otten en de grote installaties van Esther de Graaf. Otten raakte me persoonlijk, maar uiteindelijk heb ik toch voor het werk van De Graaf gekozen. Omdat het een grotere boodschap verkondigt.


De kunst van De Graaf wordt gemaakt van ogenschijnlijke rommel zoals aluminiumfolie en kartonnen dozen. Het beste dat je met dat soort materiaal kunt doen is er kunst van maken. Van iets lelijks iets moois maken. Die artistieke manier van hergebruiken werkt inspirerend.


En confronterend. Want er wordt in deze wereld veel te veel geproduceerd aan papier en plastic verpakkingen. De oceanen zitten er vol mee.


Het mooiste werk vond ik Light Navigator. Een installatie met grote vleugels van aluminiumfolie. Het lijkt een beetje op een grote libelle. Door zijn omvang en de manier waarop het licht weerspiegelde in de aluminiumfolie, bleef dit werk nog lang in mijn hoofd rondzweven.


Een mooie parallel tijdens mijn bezoek was de Cobra-tentoonstelling, die ook in het museum in Schiedam te zien is. In de Cobratijd wist de kunstwereld ook niet wat men ermee aan moest, maar achteraf is het werk heel vernieuwend gebleken.De jonge kunstenaars van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs zorgen voor vernieuwing.'


Chaim van Luit,

gekozen door Natasha Debeus


'Chaim van Luit speelt met subtiele verwijzingen in zijn kunst. Het grote, groene monochrome schilderij is gemaakt met pigment dat hij van een oude bunker heeft geschraapt, dus verwijst zo naar de natuur.


En een grote grijze driehoek, geschilderd op een lang doek, staat naast een breed werk waarvoor twee kleine zwarte hoopjes zand liggen. Die zandhoopjes corresponderen met hun piramidevorm met hun driehoekige buurman. Ook daar weer die verwijzing; in je hoofd verbind je automatisch die twee werken met elkaar.


Het mooiste werk vond ik die zes stapels papier. Zes grote stapels A4'tjes op ongelijke hoogte. Op elk blaadje een patroon dat overeenkomt met de manier waarop de stapels zijn neergelegd. Dat verband moet je zelf leggen. Ondanks het gebruik van verschillende materialen zoals verf, zand en papier wordt het werk van Van Luit nooit grof. Hij is niet aan het smijten met allerlei dingen, maar denkt goed na over de opstelling en verhoudingen van de materialen.


Volgens mij zijn de meeste stemmen naar die jongen gegaan met de mega-installaties (Zoro Feigl, red.). Ik zag dat hij veel indruk maakte op mensen in de zalen.


Het is een mooi initiatief: jonge kunstenaars zo in de schijnwerpers te zetten. De subtiliteit van Van Luit heeft me uiteindelijk over de streep getrokken om hem te kiezen.'


Femmy Otten,

gekozen door Gerry de Hoogh


'In haar werk schept Femmy Otten een heel eigen wereld. Je loopt tussen de beschilderde houten en gipsen beelden door die aan de museummuren zijn bevestigd. Het is heel bijzonder om tussen die realistische wandreliëfs te lopen. Ze voegt mystieke elementen in en creëert een bijna mythisch verhaal. Tegelijkertijd is het ook modern, wat een zeer vervreemdend effect heeft.


Er hing bijvoorbeeld een grote hermafrodiet aan de muur. Heel mooi. Maar het mooiste vond ik een detail: een tekeningetje direct op de muur van ongeveer vijftien centimeter groot. Een klein vrouwenlichaampje met een kattengezicht. Haar uitdrukking is op het eerste gezicht lief, maar als je langer kijkt zie je ook iets van verwarring.


Otten heeft haar kunst aangepast aan de expositieruimte, waardoor het geheel zeer harmonisch op elkaar reageert. Ik vind dat heel bijzonder, dat je weet dat die kunst precies zo bedoeld is als je het gepresenteerd krijgt.


Het Stedelijk Schiedam is een prachtig museum, waar een kunstenaar als Otten perfect tot haar recht komt. Maar ook die andere kunstenaars hebben me weten te verrassen.


De verfijnde, poëtische wereld van Otten maakte het meeste indruk. Ook op de jury, dus ik heb iets goed gezien, denk ik.'


Zoro Feigl,

gekozen door Agnes Pols


'Imponerend is het woord dat het eerste bij me opkomt als ik aan Zoro Feigl denk. Ik was zo gefascineerd door die grote, bewegende kunstwerken dat ik maar bleef kijken. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Dat gebeurt me niet vaak. Daarom moet hij wat mij betreft de publieksprijs winnen. Het werk van Feigl is erg verhalend. Bij dat draaiende rode, ronddraaiende doek moet je wel even het idee van een klaproos loslaten om het werk zijn eigen verhaal te laten vertellen.


Wat mij meer aansprak, was een groot groen lint dat zich door een klein machientje over de vloer beweegt. Het lijkt eerst saai en abstract. Voor mij vertelde dat werk een verhaal zonder einde. Die constante beweging vertaalde zich in mijn hoofd tot dat verhaal. Mijn fantasie werd getriggerd. Wat precies het verhaal is, maakt niet zo veel uit, als het je maar aan het denken zet.


Hetzelfde geldt voor die roterende ketting. Een dikke stalen ketting hangt van het plafond naar beneden en draait zo snel dat het zo nu en dan in de knoop raakt en telkens anders terugvalt in zijn positie. Zo'n ketting is hard en sterk, en leidt in dat kunstwerk een eigen leven. Intrigerend, maar ook angstaanjagend.


Daarom heb ik niet op de jurywinnaar gestemd; zo'n lief wereldje dat Femmy Otten creëert is mooi, maar weinig fascinerend. Doe mij maar die grote imponerende werken.'


Extra: Wie kiest u?

De jury riep Femmy Otten vorige maand uit tot winnaar van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs. Maar ook het publiek heeft een stem. In het Stedelijk Museum Schiedam is het werk van de vijf genomineerde kunstenaars te zien. Bezoekers kunnen tot en met 15 juni in het museum stemmen op hun favoriete kunstenaar. Tijdens de Volkskrantdag, zondag 16 juni, wordt de publieksfavoriet bekend gemaakt. Op die dag zijn er ook rondleidingen door recensent Sacha Bronwasser en conservator Wilma Sütö en interviews met de kunstenaars. Aanmelden t/m 15/6: info@stedelijkmuseumschiedam.nl, o.v.v. Volkskrant Beeldende Kunst Prijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.