Dit Nederlands elftal weerspiegelt het chagrijn in het land

Het Nederlands elftal is met 4-0 ingemaakt door Frankrijk. Volgens onze Willem Vissers had het ook 10-1 kunnen zijn. Uit dat ene hypothetische doelpuntje sprak nog een zeker positivisme, vroeger stond er dan in de verslagen dat 'de eer was gered'. Onzin, want bij meer dan vier doelpunten verschil is er geen eer meer en ben je afgegaan.

Het WK is nu praktisch buiten bereik, wat maar goed is ook. Want als we door een wonderlijke speling van het lot wel naar Rusland zouden gaan, worden we daar voor het oog van de wereld aan het spit geregen en sta je de hele zomer in je Franse café uit te leggen wat er is misgegaan met het ooit zo vermaarde Nederlandse voetbal.

Volgens de kenners is de neergang van Oranje te wijten aan de opleiding van jonge spelers (waardeloos) en aan het kunstgras (ook waardeloos). Volgens mij zijn de opleidingen beter dan ooit - heel wat beter dan in de tijd van Cruijff, Neeskens en Van Hanegem (eerste grote generatie), die zichzelf maar een beetje moesten zien op te leiden tegen een muurtje op de hoek van de straat, net als Van Basten, Gullit en Koeman (tweede grote generatie), Davids, De Boer en Bergkamp (derde grote generatie) en zelfs Robben, Van der Vaart en Sneijder (vierde grote generatie). En al bestond heel Frankrijk uit kunstgras, dan nog hadden we donderdag verloren.

Ik vermoed dat de opleiding juist best goed is - té goed zelfs. Wat Cruijff en Van Gaal ons met hun complexe theorieën daarover ook hebben proberen wijs te maken: voetbal is een simpel spel waar je alleen wel heel ingewikkeld over kunt lullen. Dat doen we dan ook en daardoor raken onze spelers in de war.

De Fransen waren donderdag gewoon lekker aan het voetballen, zonder zich al te druk te maken over tactische systemen of individuele opdrachten. Beetje combineren, een heerlijk solootje of een hengst op de goal: voetbal zoals voetbal is bedoeld. De Nederlandse spelers probeerden zich intussen wanhopig te herinneren hoe ze het ook maar weer hadden geleerd, in de opleiding, en dan ben je al verloren.

Als het waar is wat de Engelse schrijver David Winner ooit beweerde, namelijk dat je aan de staat van het Nederlandse voetbal de staat van Nederland kunt afmeten, staan we er beroerd voor. Een beetje zoals aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw. Toen leek het ook nergens op met Oranje en ging het met het land slecht, met bijna een miljoen werklozen.

Dat laatste is nu niet het geval. Nog even en Nederland is een economisch mirakel. We hadden dus met gemak het WK moeten halen (waarna we in Moskou de finale hadden verloren van Duitsland en de maandag daarop met Willem-Alexander voorop de polonaise waren gaan lopen). Waarom straalt de bloei van het land niet af op het Nederlands elftal?

Oranje weerspiegelt niet de economische hausse, maar wel het chagrijn in het land. Onze jongens spelen weliswaar allemaal in het buitenland en hebben minstens tien miljoen op de bank - maar als je naar zo'n Strootman kijkt, zinkt de moed je in de schoenen. Ik heb de man geloof ik nog nooit zien lachen, hij kijkt altijd alsof hij buiten in de regen staat, in de drol van zijn hond is gestapt en de sleutel niet kan vinden.

Met opleiding en kunstgras heeft het allemaal niks te maken, wat ontbreekt in dit Oranje is optimisme en plezier. Het spel is tobberig, zodra we de bal hebben, leveren we hem meteen weer in. Het zijn de tobberigheid en het chagrijn die we ondanks alle voorspoed ook in het land maar niet van ons af weten te schudden. Elftal en land missen zelfvertrouwen. Het pessimisme en de zwartgalligheid die de Wilders- en Baudetachtigen blijven uitsproeien over de delta, zag je terug in de passjes van Sneijder en de passeerbewegingen van Robben: het geloof ontbrak al bij voorbaat.

Alleen Mark Rutte stond donderdag onbekommerd te shinen op de tribune, zelfs nadat de Fransen 4-0 hadden gemaakt. Dat was misschien ook weer overdreven, maar je zag toch dat Macron onder de indruk was van iemand die zo vrolijk bleef onder de mokerslagen.

De frivole Fransen wezen ons op onze zwakte. Die zit niet in onze benen, maar in ons hoofd. Daar moeten we wat aan doen, want het is nergens voor nodig. Lukt dat, dan worden we in 2020 Europees kampioen.

Lees meer over het Nederlands elfttal:

Het Nederlands voetbal is toe aan een nieuw begin
Het Nederlands voetbal hunkert naar een andere filosofie. Misschien is het beter om soms te vergeten dat Nederland een groot voetballand is. (+)

Dolend Oranje besmeurt eigen reputatie als voetballand: 4-0 verlies in Frankrijk
De kans voor het Nederlands elftal op plaatsing voor het WK in Rusland is geminimaliseerd na de duidelijke nederlaag tegen Frankrijk, 4-0. Het had 10-1 kunnen zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden