Dit kostbare stukje krant is voor de nood van de Congolese vrouwen

Fadoua Bouali..

Fadoua Bouali

De ramadan loopt op z’n einde en daarmee staan de komende drie dagen in het teken van het Suikerfeest. Kinderen worden verwend met snoepgoed, speelgoed en nieuwe kleren, en er worden veel familiebezoekjes afgelegd.

Een paar dagen voor het einde van de ramadan hangt er al een feestelijke stemming op straat, dankzij de vele ballonverkopers. Kleine meisjes gaan gekleed in mini-djellaba’s in vrolijke kleuren en jongetjes in witte traditionele pofbroeken met een cape en een rode fez op hun hoofd.

Het heeft een aanstekelijke werking op mij en ik maak me klaar om de feestdagen bij mijn grootouders door te brengen. Voor mijn vertrek lees ik in mijn mail een uitnodiging van een vaste lezer om wanneer ik weer eens in Amsterdam ben, met hem koffie te drinken.

Heimwee overviel me toen ik las hoe prettig in de herfst het terras van de IJsbreker is en hoe goed toeven het is in het Vondelpark.

Deze lezer schreef me verder dat de hoofden van columnisten in de krant altijd iets vreemds hebben, alsof het allang niet meer klopt.

Hij heeft gelijk: mijn foto klopt niet meer en heeft eigenlijk maar één keer geklopt, namelijk op het moment dat die genomen is.

De volgende mail die ik open blijkt een collectieve mail te zijn. M., een goede vriendin, begint met zich te verontschuldigen dat het geen leuk nieuws is wat ze ons doorstuurt, maar dat hoorbaar en zichtbaar moet worden wat er in Congo gebeurt: de horror-achtige verkrachtingen.

Ik ken M. als een sterke vrouw, ze heeft veel gereisd en veel ellende en armoede gezien. Tussen de regels door in haar mail lees ik haar grote gevoel van wanhoop en machteloosheid. In een artikel van Jeffrey Gettleman lees ik dat een Congolese gynaecoloog het niet meer aan kan om de verhalen van de verkrachte vrouwen te horen. Elke dag bezoeken tien nieuwe verkrachtingslachtoffers, vrouwen en meisjes, zijn ziekenhuis. Sommige zijn na de verkrachting verminkt met bajonetten of stukken hout. Hun geslachtsorganen en darmen zijn zo beschadigd dat herstel onmogelijk is.

Dr. Mukwege die werkt in de provincie Zuid-Kivu, het epicentrum van de Congolese verkrachtingsepidemie, zegt dat hij niet begrijpt waarom deze verkrachtingen gaande zijn. Hij weet alleen dat ze gebeuren om de vrouw te vernietigen.

Elke dag verricht hij zes chirurgische ingrepen die noodzakelijk zijn na verkrachtingen. De ziekenzalen liggen vol met vrouwen die op hun rug liggen, starend naar het plafond met stomazakjes naast hen hangend, vanwege de aangebrachte schade in hun ingewanden.

Weinigen komen zonder inwendige schade van de verkrachtingen af. De arts vertelt dat zijn oudste patiënt 75 jaar is en de jongste 3 jaar.

Sommige meisjes van wie de geslachtsdelen en ingewanden zijn kapotgemaakt, zijn zo jong dat ze niet begrijpen wat er met hen is gebeurd. Sommigen vragen de dokter of ze ooit in staat zullen zijn om kinderen te krijgen en hij durft dan niet in hun ogen te kijken.

Een jonge vrouw van 18 jaar, Honorata Barinjibanwa, werd ontvoerd, van april tot augustus vastgehouden, en als seksslavin misbruikt. Ze zat vastgebonden met een touw aan een boom. Een paar uur per dag werd ze losgemaakt en vervolgens door een groep verkracht.

In het Panzi Hospital in Bukavu waar ze verblijft, vertelt ze dat ze zwak en boos is en dat ze niet weet hoe ze haar leven weer moet oppakken. Ze blijkt ook zwanger te zijn.

Het ziekenhuis heeft 350 bedden en er wordt een nieuwe afdeling gebouwd voor verkrachtingsslachtoffers. Door de aanhoudende stroom van nieuwe slachtoffers worden vrouwen momenteel voordat ze hersteld zijn naar hun dorpen teruggestuurd.

De echtgenoten van verkrachte vrouwen scheiden van ze, omdat ze als besmet worden gezien.

Niemand van de artsen, hulpverleners, Congolese en westerse onderzoekers kan verklaren waarom dit gebeurt.

Het seksuele geweld in Congo is volgens een Canadese consultant erger dan wat er in Rwanda tijdens de genocide is gebeurd.

Het nieuw ontstane geweld in Congo is systematisch tegen vrouwen gericht. In het verslag lees ik verder dat de meeste daders militante groepen en soldaten zijn.

Sommige onderzoekers denken dat het te maken heeft met het feit dat de daders zelf betrokken zijn geweest bij de genocide in Rwanda, dertien jaar geleden, en psychologisch kapot zijn gemaakt. Ook het feit dat de Congolese overheid de daders nauwelijks straft, speelt een rol in de explosieve toename van seksueel geweld.

Toen ik bovenstaand verslag had gelezen, verdween mijn Suikerfeeststemming en mijn heimwee naar de IJsbreker en het Vondelpark.

Een nieuwe foto laten maken voor de krant leek ongelooflijk onzinnig, net zo onzinnig als de ruimte die de foto in beslag neemt. Dat kostbare stukje krant had ik kunnen gebruiken om nog meer woorden te besteden aan de noodsituatie van de Congolese vrouwen.

Maar of men interesse heeft in in de Congolese vrouw, is maar de vraag, aangezien de meerderheid van deze vrouwen christen is en geen moslim.

Het is bijna jammer dat het lijkt alsof alleen dat wat ‘extreem’ heet of wat ‘ex-moslim’ heet, aandacht of bescherming krijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden