Column

Dit is een oproep tot onvoorwaardelijke steun

Een intrigerende kwestie in de Rotterdamse gemeenteraad afgelopen week. Met tomeloze energie zet oprichter Shirin Musa zich met Femmes for Freedom in voor de rechten van vrouwen die slachtoffer zijn van huwelijksdwang, verstoting en eergerelateerd geweld.

Shirin Musa, directeur van Femmes for Freedom Beeld anp

Zaken waar zij, als Rotterdamse moslima van Pakistaanse afkomst, ook zelf mee te maken heeft gehad. Toen ze vorige week voor de Rotterdamse gemeenteraad een vlammend betoog hield voor een speciale politie-eenheid voor eerwraak, werd ze door Aydin Peksert, voorman van de doorgaans links georiënteerde islamitische partij Nida, weggezet als 'spreekbuis van Leefbaar Rotterdam', omdat die partij de noodzaak hiervan inziet. Pure karaktermoord op Musa, voor zijn en voor haar belangrijke achterban. Hasna el Maroudi schreef er een prachtige, woedende en snoeiharde column over op Joop.nl.

De beelden van de raadsvergadering zijn ontluisterend.

Geëmotioneerd vertelt Musa dat zij, om weerklank te vinden voor haar zaak, als eerste juist Nida benaderd had. Zo gehoopt had dat ze juist samen met hen de schouders hieronder hadden kunnen zetten. Aan Nida, met invloed en aanzien in alle delen van de moslimgemeenschap zou ze de gedroomde sterke bondgenoot gehad hebben. Want ook zij is moslima.

Bijna twee jaar geleden werd het lichaam van de 25-jarige Pakistaans-Rotterdamse Yasmeen in een Drents bos gevonden. Ze was slavin geweest van haar schoonfamilie, jarenlang dag in dag uit mishandeld en uiteindelijk vermoord door haar man. Dit drama speelde zich een paar straten bij mij vandaan af. Ik sluit niet uit dat ik haar ooit heb gezien, bij de Turkse buurtsuper bij ons om de hoek, wellicht het enige uitje waarvoor ze op gezette tijden toestemming kreeg. Een onzichtbare vrouw, het soort dat je niet aankijkt, gewend zich als een schim te bewegen. Haar dood leidde tot een revolutie onder de Pakistaans-Rotterdamse vrouwen. Onder leiding van Musa werd een gebedsbijeenkomst georganiseerd in de Pakistaanse moskee.

De vrouwen die Musa helpt gaan bij bedreiging en huiselijk geweld in eerste instantie naar de imam. Die adviseert doorgaans de vuile was niet buiten te hangen en vooral geen aangifte te doen bij de politie. Pas in laatste instantie komen de doodsbange vrouwen terecht bij een organisatie als Femmes for Freedom.

In de strijd tegen discriminatie en racisme gaan feministen en antiracisten zij aan zij. Feministen zeggen vaak ervoor te waken dat vrouwenrechten misbruikt worden voor een islamofobe agenda. Maar als dat leidt tot het niet durven agenderen van flagrante mensenrechtenschendingen waarin de levens van vrouwen op het spel staan, vind ik dat zwak en ongeloofwaardig.

Natuurlijk begrijp ik dat, na ruim 15 jaar onophoudelijk de mantra 'de islam is een achterlijke cultuur' ingehamerd te hebben gekregen, dit soms in een geërgerde, defensieve houding resulteert, zelfs bij progressieve moslims. Rechtspopulisten wil ik verzoeken: kijk eens verder dan die sleetse, generaliserende en vernederende lijfspreuk. De islam van een feministische heldin als Shirin Musa is niet achterlijk. Net zomin als die van Hasna El Maroudi. Niet de islam van de meeste moslima's met wie ik gestudeerd heb; carrièrevrouwen, getrouwd met ambitieuze moslimmannen die hen op handen dragen en naast hun eigen drukke loopbaan alle ruimte scheppen te delen in de zorg voor hun kroost. Niet de islam van de ruim 200 doodgewone Pakistaanse Rotterdammers, jong, oud, man en vrouw, die tijdens de protestmars na de dood van Yasmeen huilend borden omhoog hielden als 'een vrouw is geen grofvuil', 'stop slavernij' en 'je suis Yasmeen'. Niet de islam van burgemeester Aboutaleb.

Niet de islam van mijn Marokkaanse buurmeisje, een vmbo-scholiere met hoofddoekje, die me enthousiast vertelde 'dat ze nu ook Antilliaanse familie had'. En trots was dat haar kersverse schoonfamilie zo onder de indruk was geweest van hun Marokkaanse bruiloft. 'Nee, eigenlijk niet', had ze gezegd toen ik haar vroeg of haar Antilliaanse zwager, de grote liefde van haar oudste zus, zich nu tot de islam bekeerd had, om er stellig aan toe te voegen: 'Als het ware liefde is, hoeft dat niet zo van Allah.'

Dat geconstateerd hebbende, is het absoluut onvergefelijk om fundamentalisten die de vloer aanvegen met elementaire vrouwenrechten met zijden handschoentjes te benaderen uit angst islamofoob te zijn. Als buurtgenoot, als feminist, als mens vind ik dat deze kwetsbare vrouwen alle steun verdienen, van binnen en buiten de islamitische gemeenschap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden