Dit is de beste popmuziek van het moment

In de Volkskrant Radio-podcast zet de popredactie van de Volkskrant de beste popmuziek van het moment op een rij. De maandelijkse Kroniek van de Nieuwe Muziek signaleert de laatste trends en de meest actuele popkoersen. Om te lezen bij het luisteren.

Oumou Sangaré.Beeld Benoit Peverelli

Soundgarden

Waarom popmuziektrends komen en ook weer gaan, is soms lastig te verklaren. De popmode verloopt nu eenmaal cyclisch, net als alle andere modes. Zo doken de afgelopen weken ineens héél veel bandjes uit de jaren negentig op, die allen terugkeerden naar onze huidige popmuziektijd met meer dan uitstekende comebackplaten. Het verheugende golfje werd helaas gevolgd door minder vrolijk ninetiesmuzieknieuws. Chris Cornell van de grungeband Soundgarden beroofde zich plotseling van het leven en dus hoorden we ook zijn hits uit de jaren negentig voorbijkomen, van Black Hole Sun tot Jesus Christ Pose. Het was een prachtige tijd.

Slowdive/Afghan Whigs

De eerste verrassende comebackplaat kwam begin mei van de Britse shoegazeband Slowdive. De band was totaal uit het zicht geraakt, maar kwam met de titelloze plaat ineens terug met etherische en soms ontroerend mooi zoemende gitaarmelodieën. En in dezelfde week verscheen In Spades van de Afghan Whigs, een band die in de jaren negentig sensuele rock mengde met soul, en dat nu plotseling weer heel goed lijkt te kunnen, na een aantal minder florissante platen in de jaren tien.

Life Of Agony

Bijzonder is ook het verhaal van de Amerikaanse metalband Life Of Agony. Die band was een van de smaakmakers van de melodieuze en toegankelijke metal van de jaren negentig, maar zakte na de gloriejaren ook al weg in het moeras der vergetelheid. Naar nu is gebleken ook omdat de zanger werd gekweld door psychische klachten en genderissues. Frontman Keith Caputo is inmiddels een frontvrouw, genaamd Mina Caputo, en op de plaat A Place Where There's No More Pain zingt zij over haar transitie in emotionele en persoonlijke maar erg oprechte metalliedjes, die toch ook weer doen terugverlangen naar vervlogen tijden.

Oumou Sangaré

Maar de grootste terugkeerklapper kwam van de zangeres Oumou Sangaré. De Malinese strijdster voor vrouwenrechten werd in 1990 in een klap een Afrikaanse ster met het album Oumou. Het afgelopen decennium hoorden we weinig meer van haar, maar twee weken geleden sloeg zij de muziekwereld om de oren met de daverende plaat Mogoya. Haar stem is nog altijd steengoed en dwingend, maar wat Mogoya vooral bijzonder maakt: de traditionele Malinese muziek is door de Franse producers uiterst smaakvol naast retro-keyboardjes en psychedelische studio-effecten gelegd, waardoor Sangaré ineens heel fris en hip uit de speakers spat. Een onmisbare Afrikaanse topplaat, en een kroon op de afgelopen muziekmaand.

Andere toppers: From A Room: Vol. 1 van de nieuwe countryster Chris Stapleton, en Rouge van Thomas Azier. Beluister ze allemaal, in de Volkskrant Radio-podcast op Pinguin radio.

Lees hieronder alle cd-recensies van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.

The Mountain Goats - Goths (Merge/Konkurrent)

The Mountain Goats bestaan al meer dan twintig jaar en brachten in die periode vijftien albums uit. Toch lijkt de band van de Amerikaanse John Darnielle altijd een beetje onder de radar te zijn gebleven. Dat ligt voor een deel aan de band zelf; die begon als een typisch voorbeeld van de in de jaren negentig hippe lo-fi-beweging, maar stilaan werd de muziek van Darnielle wat vager. Zijn sterke teksten hadden bovendien niet alleen literaire ambities, Darnielle leek ermee net iets te vaak het slimste jongetje van de klas uit te willen hangen. Goths is eindelijk weer een plaat van The Mountain Goats waarop alle kwaliteiten goed tot uiting komen.

Lees hier de volledige recensie van Gijsbert Kamer.

Thomas Azier - Rouge (Virgin/Universal)

Het was een mooi verhaal. Thomas Azier, een jonge ambitieuze muzikant trekt op zijn 19de van Friesland naar Berlijn en komt drie jaar later met een opvallend sterk album vol stevige elektropop: Hylas. Dat was drie jaar geleden, toen Azier Berlijn al min of meer had ingeruild voor Parijs. De nu verschenen opvolger Rouge is in alle opzichten beter dan Hylas. Azier is betere liedjes gaan schrijven die hij wat minder verstopt achter elektronische bombast. Zijn stem, nog altijd een beetje hees, klinkt gepassioneerder en meer uitgesproken.

Lees hier de volledige recensie van Gijsbert Kamer.

Perfume Genius - No Shape (Matador/Beggars)

Drie albums lang trachtte de Amerikaanse zanger-componist Mike Hadreas zijn demonen te bezweren met zijn muziek. Hoe knap hij zijn vaak teder aangezette pianoliedjes ook liet uitmonden in schurend bombast, hij leek maar moeilijk los te komen van zijn door verslavingen en homofoob geweld geteisterde jonge jaren. Op No Shape, het vierde album dat hij als Perfume Genius maakte, richt hij zijn vizier wat meer naar buiten en lijken zijn gemoedsaandoeningen enigszins tot bedaren te zijn gekomen. Zijn liedjes blijven opgebouwd volgens eenzelfde esthetiek: elegant piano-intro, waarbij zich gaandeweg steeds meer dwarse elementen bijvoegen. Zijn stem is nog altijd even flexibel. Theatraal met een androgyn, aan Antony verwant stemgeluid.

Lees hier de volledige recensie van Gijsbert Kamer.

Mary J. Blige - Strength of a Woman (Capitol/Universal)

Mary J Blige draait alweer meer dan een kwarteeuw mee in de hiphop- en r&b- wereld, maar het lijkt wel alsof haar status mettertijd groeit. Nog altijd beschikt ze over de uitzonderlijke gave rap moeiteloos in zang te laten overgaan. Bijna geen zangeres kan dat zo snel en vaardig als de inmiddels 46-jarige Blige. Als ze zich boos of verdrietig voelt, levert dat altijd haar beste platen op. Zo blikt ze op Strength of a Woman, haar dertiende album, terug op haar echtscheiding. Die blues weet ze knap te laten voelen in bijvoorbeeld U + Me (Love Lesson). Wat dit album haar beste maakt sinds No More Drama (2000) is de rust die ze neemt in slepende bluesy raps en het feit dat ze nergens al te opzichtig hip of jeugdig wil klinken. Haar stem is krachtiger dan ooit en ze geeft dit wapen meer ruimte dan voorheen, lijkt het.

Lees hier de volledige recensie van Gijsbert Kamer.

Oumou Sangaré - Mogoya (No Format/V2 Benelux)

Met het land Mali gaat het nog steeds niet goed: in het noorden woedt een strijd met islamistische groeperingen en Toearegs, in het zuiden heerst de noodtoestand. Gelukkig laat de kunst zich er niet onder krijgen. De afgelopen jaren stroomde de Malinese muziek als nooit tevoren, met werk van nieuwe helden Fatoumata Diawara en Bassekou Kouyaté en Toearegbands als Tinariwen en Tamikrest. Het album Mogoya van de Malinese zangeres Oumou Sangaré is zelfs een nieuwe Malinese mijlpaal: een plaat om vast te pakken en niet meer los te laten, zeker in bange tijden. Op haar eerste nieuwe plaat in acht jaar zingt Sangaré als altijd over empowerment voor vrouwen, met een stem die de verpersoonlijking lijkt van vrouwelijke kracht: gedecideerd, messcherp gearticuleerd maar in de opstijgende toonladders ook magisch mooi.

Lees hier de volledige recensie van Robert van Gijssel.

Chris Stapleton - From a Room Vol. 1 (Mercury/Universal)

Sinds zijn verbluffende debuutplaat Traveller uit 2015 geldt Chris Stapleton als de hoop voor de Amerikaanse southern soul. Die status dankt Stapleton vooral aan zijn machtige, krassende en knauwende bariton, waarmee hij diepe soul in prachtige countryliedjes verpakt. Zijn nieuwe album, het eerste deel van een tweeluik, beweegt soepel door het traditionele Amerikaanse muzieklandschap. Van pure country met steelgitaren (Up To No Good Livin') tot scherpe bluesrockers (Them Stems) en oprechte soul (Last Thing I Needed), waarin Stapleton soms zelfs even hint naar Otis Redding.

Lees hier de volledige recensie van Robert van Gijssel.

John Moreland - Big Bad Luv (4AD/ Beggars)

Hij gaf vorig jaar een van de mooiste concerten in Nederland. De Amerikaan John Moreland trad toen op in de Lutherse kerk in den Haag, op festival Crossing Border. Een man met een gitaar, met liedjes als gedichten en een stem die de ziel klieft: beetje Springsteen en een zweem John Hiatt. Op Big Bad Luv laat de ex-metalhead Moreland zich goeddeels begeleiden door een puntige rootsband, inclusief orgel. Zijn songs rocken soms als het werk van Steve Earle, die overduidelijk fungeert als lichtend voorbeeld. Maar het indrukwekkendst is Moreland ook op dit album op de vierkante centimeter, dus alleen met die gitaar, die zijn raspende en van levensmoeheid doortrokken stem weer wat omhoog tokkelt. De teksten zijn heilig voor Moreland.

Lees hier de volledige recensie van Robert van Gijssel.

Afghan Whigs - In Spades (Sub Pop/Konkurrent)

Mooi verhaal: twintig jaar geleden was Mark Lanegan (ex-Screaming Trees) aan de heroïne en Greg Dulli (Afghan Whigs) aan de coke. Ze hielpen elkaar uit de goot, maakten samen als The Gutter Twins een plaat en bleven vrienden. Nu hebben ze beiden een van hun betere platen sinds de jaren negentig gemaakt: een week na Lanegans Gargoyle verschijnt vandaag In Spades van de Afghan Whigs. De band uit Cincinnati werd rond 1990 tot de grunge gerekend, omdat het label Sub Pop ze uitbracht, maar eigenlijk sloeg dat nergens op; ze maakten broeierige, sensuele rock met veel gevoel voor soul. Dat is op In Spades terug, daar waar ze het op Do to the Beast (2014) leken te zijn kwijtgeraakt.

Lees hier de volledige recensie van Menno Pot.

Slowdive - Slowdive (Dead Oceans/Konkurrent)

Zo populair als in Groot-Brittannië waren de shoegaze-bands (My Bloody Valentine, Ride, Slowdive), vernoemd naar hun typische podiumhouding waarbij ze staarden naar hun schoenen, van begin jaren negentig hier nooit. Dus laten we niet doen alsof een legende terugkeert, maar goed nieuws is het wel: Slowdive uit Reading (sinds 2014 weer op de podia) heeft na 22 jaar een titelloze nieuwe plaat gemaakt. Het is nog een prachtige ook. Alle elementen van een kwart eeuw geleden zijn aanwezig: de dromerige sfeer, de ijle, in galm gedrenkte zanglijnen (liefst van een meisje, hier Rachel Goswell) en de overhellende muren van gitaarfeedback.

Lees hier de volledige recensie van Menno Pot.

Life Of Agony - A Place Where There's No More Pain (Napalm Records)

Er is veel gebeurd in de twaalf albumloze jaren van de New Yorkse metalband Life of Agony. Zo is frontman Keith Caputo veranderd in frontvrouw Mina Caputo en heeft Life of Agony dus ineens een zangeres. Caputo heeft een strijd geleverd, zegt zij deze week in een interview met muziekblad Rolling Stone, vooral met zichzelf. De zangeres (43) werd bij de eerste liveshows van het hernieuwde Life of Agony, na haar geslachtsverandering, liefdevol ontvangen in de metalgemeenschap. Hetzelfde zou moeten gebeuren met de plaat A Place Where There's No More Pain. Die staat vol catchy en punkachtige metalliedjes zoals we die nog kennen uit de glorietijd van de band in de jaren negentig.

Lees hier de volledige recensie van Robert van Gijssel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden