'Dit is Albert, hij ís entertainment'

Als jongen spaarde hij geen voetbalplaatjes, maar gegevens over de showbizz...

Een fijne uitzending, gisteravond.

Dat onderwerp over die arme Johan Derksen, die volgens RTL Boulevard Barbara Barend uit beeld begint te drukken.

'Omdat ie zo dik wordt. Hij vond het zelf wel leuk dat we daarover belden. 'Da's goed, nu kan ik meteen even uitleggen dat ik door mijn pijnlijke achillespees al weken niet kan trainen', zei hij. Zo werkt het ook wel weer.'

En daarna dat item over RTL Boulevards misdaaddeskundige John van den Heuvel...

'Heftig verhaal hè. Dat zijn zware dingen. Jahaha!'

Tegen zijn persvoorlichter, die het hele gesprek bijwoont: 'Heb je het meegekregen?'

Nee, schudt de persvoorlichter zijn hoofd - uitzending niet gezien.

Albert Verlinde: 'John heeft twee jaar geleden een vrouw geholpen in Zandvoort. Haar kind was ontvoerd in Suriname. En nou beweert die vrouw dat ze zwanger van hem is.'

De voorlichter: 'Aha.'

Verlinde: 'Heel Zandvoort praat erover. En John bevestigt of ontkent het niet. Dus dan ben je al een stuk verder.'

Voorlichter: 'Ja.'

Verlinde: 'Ik heb haar aan de telefoon gehad. Niet die vrouw in kwestie, maar wel de vrouw van Van den Heuvel, die beweert dat haar huwelijk voorgaat.'

Voorlichter: 'Aha.'

Verlinde: 'Dus oké. Maar als ik zoiets breng in Boulevard, voel ik weer, snap je, de balans. Hoe ik zoiets moet vertellen. Maar je moet het wél doen. Zoiets komt toch naar buiten. Je wordt als programma ongeloofwaardig als je daar niet over praat. Hoe groot het drama - dit is echt een drama - hoe groot het drama ook is.'

En dan is het ook nog een naaste collega.

Voorlichter, zachtjes: 'Jézus Christus.'

Wat een wereld.

'Jaja. Ja. Maar het enige referentiekader ben je zelf. Ik wil mezelf in de spiegel kunnen aankijken en denken: oké. Als ik vind dat het niet klopt wat ik doe, kan ik mezelf niet lekker aankijken. En ik wil mezelf als mens niet ondermijnen.'

Hoe komt het dat jij opleeft als je kunt

vertellen dat Katja Schuurman gaat trouwen of dat een andere ster zwanger is?

'Ik ben de boodschapper. Ik ben de bode. Ik ben de stadsomroeper. Dus ik móet het hebben. Ik mag het zeggen. En dan wil ik het goed zeggen en het publiek alles geven.

'Joop van den Ende wordt gedotterd, dat persbericht gaat naar alle kranten en dat zetten ze er ook allemaal in, plus dat het nu goed gaat met Joop en de familie blij is. Maar wat kan Albert weer vertellen voor de televisie? Dat zijn vrouw al tijden oplette dat ie niet te veel wijn dronk en niet te veel kaas at.'

En dat vindt jij nog steeds...

'Ja. Als ik die kick niet meer voel, moet ik stoppen. Dan heb ik een groot probleem. De redactie van Boulevard wordt af en toe ook ververst, omdat medewerkers denken: wéér Katja Schuurman. Als ik dat krijg, ben ik dood als journalist.'

Je bent van jongs af aan gefascineerd geweest door de wereld van de showbizz.

'Machtig interessant vond ik het. Vanaf de eerste keer dat ik Ja Zuster, Nee Zuster zag, was ik verkocht, op mijn zesde. Er trad een raar systeem bij mij in werking. Ik onthield alles over artiesten en legde allerlei dwarsverbanden: Wim Sonneveld deed mee aan Ja Zuster, Nee Zuster, maar hij stond ook in het theater en viel weer onder de producent van Annie M.G. Schmidt. Zoals een andere jongen voetbalplaatjes verzamelt, zo verzamelde ik gegevens over de showbizz. Op 14-jarige leeftijd was ik eigenlijk een soort alien die in een ei lag te wachten, om uit te komen. Zo van: daar is ie!'

Hier ga ik later iets mee doen, wist je.

'Ik wist niet wát ik ermee wilde. Ik wist alleen: ik wil die wereld in. Ik wil er echt bijhoren. Toen de eerste Story's uitkwamen, da's dertig jaar geleden geloof ik, begon ik die ook te verzamelen. Volgens mij stond Willem-Alexander op de cover van het eerste nummer en Martine Bijl op nummer 2 of 3. Tot ik ineens besefte: Oh, dit houdt nooit op. Dit hoef ik niet te sparen. Dit zijn geen Suskes & Wiskes.'

Jij kocht als jonge jongen de eerste Story?

'En ik was er zo opgewonden van. Ik kan me nog herinneren dat ik er gewoon ziek van was - althans: dat ik in bed dat blad lag te lezen. Die wereld...die wereld was er natuurlijk niet. Die was verborgen. Ik wist helemaal niet wat ik me erbij moest voorstellen. Het was nieuw.'

Wat zeiden jouw ouders: waar is die gekke Albert van ons toch allemaal mee bezig?

'Mmm, ja. Ze dachten: wat is dit? 's Morgens om kwart voor acht zong ik mee op de platen die ik draaide in mijn slaapkamer. Dan schalde Oebele of Hamelen door het huis. Maar aan de andere kant was het voor ouders natuurlijk ook wel lekker rustig. Een zoon die op zaterdagavond in bed naar de radio ligt te luisteren in plaats van naar de kroeg te gaan, een zoon die spaart om elpees te kunnen kopen, een zoon die bezoekjes aan steden gebruikt om alle platenzaken door te lopen om te kijken of daar de vierde Ja Zuster, Nee Zuster-elpee misschien te vinden is.'

Een brave jongen.

'Ja. Hartstikke. Gewoon rustig. Radio luisteren. Naar tv kijken. Onthouden.'

En daarna de Kleinkunstacademie.

'Ik wachtte Jos Brink een keer op bij de artiestenuitgang en vroeg hem: hoe kom ik verder? Hoe kan ik hier ook bij gaan horen? Op de achterkant van het programmaboekje schreef hij het telefoonnummer van de Kleinkunstacademie. Ik weet nog dat ik daar de eerste keer de balletles binnenstapte. Daar stond Carla Lipp. Nou, dat was zuster Jet, uit Ja Zuster, Nee Zuster! Mijn bek viel open. Toen was mijn droom al uitgekomen.

'Op de Kleinkunstacademie besefte ik dat ik talent heb. Ik kan heel mooi zingen, verdienstelijk acteren, gemakkelijk schrijven. Maar de cursussen zelf tv maken, zelf radio maken, die vond ik het leukste.'

Waarom?

'Alles wat ik die jaren had gesprokkeld, kon ik terugbrengen tot een vorm. Ik was een vak aan het ontwikkelen dat nog niet bestond. Entertainmentdeskundige.'

Toch een grappig woord: entertainment-deskundige.

'Het is precies wat het is.

'Jarenlang heeft de alien in het ei liggen rijpen. Niemand zag het. Toen ik bij Edwin Evers' radioshow entertainmentnieuws begon te brengen, kwam er een barstje in het ei. RTL-programmadirecteur Leo van der Goot deed toktok. En daar was ie!'

Het ei kwam uit.

'Mooi, hè? Het is gelukkig geen monster geworden, mag ik hopen.'

Wat is het geworden?

'Een lieve jongen.'

Toch krijg je vaak dat verwijt van valse nichterigheid.

'Ach, ik kan dat nooit zo plaatsen. Ik ben echt geen valse nicht.'

Zou Evert Santegoeds juist die vileine humor niet ook moeten uitbuiten, om zijn Entertainment Live op Talpa meer leven in te blazen?

'Klopt! Terwijl Evert Santegoeds wél een valse nicht is. Dus hij zou...hahahahaha.

'John de Mol heeft met Evert geprobeerd de nieuwe Albert Verlinde in de markt te zetten. Het is een obsessie voor hem. Ik noem het bij John echt het Boulevard-syndroom.'

Entertainment Live als imitatie van RTL Boulevard.

'Ja. Ze hebben zelfs dezelfde decorontwerper. Die man had allemaal van die lichtjes voor ons decor bedacht, die aan en uit knipperden. Ik zeg: 'Het is al zo'n druk programma, het gáát maar door, en als er dan ook nog van alles staat te flikkeren en te doen - laat dat flikkeren maar aan mij over.' En dan is het zoooo leuk om te zien dat Entertainment Live dat decor wel neemt. Wat wij feitelijk hebben afgekeurd. Gelukkig heb je dat fingerspitzengefühl dat zegt: nee, te veel, te veel, te veel.'

Er moet iets van triomf bij je zitten, dat jij niet bent overgestapt naar Talpa, zoals Beau van Erven Dorens.

'Ik wil geen baas hebben die de enige eigenaar is van de omroep en dus middenin de uitzending gaat bellen dat ik een ander overhemd moet aantrekken. 'Dat overhemd moet rood.' Zit ik niet op te wachten.'

Gaat John de Mol daar zo ver in?

'Tuurlijk. Het is zijn geld. Vindt hij het decor niet goed? 'Huppekee, sodemieter het er maar uit.' Hij bemoeit zich met alle details. Nou, daar zou ik niet tegen kunnen. Ik ben oud en wijs genoeg om mijn eigen winkeltje te runnen.'

Het leek me ook niks voor Beau, als presentator van NSE.

'Je krijgt te maken met chemie tussen personen. Boulevard was onmiddellijk een succes; dan bouw je lekker door. Maar is iets een flop, dan staat iedereen binnen twee weken tegenover elkaar. Want iedereen weet hoe het moet.'

Hoe moet het verder met Beau?

'Beau is precies zoals ik, toen ik net bij SBS zat, mijn vorige omroep. Ik had gordelroos van de ellende. Het zijn geen gemakkelijke tijden, als niks lukt en je denkt: wat heb ik gedaan?

'Het geheim van Boulevard is dat je strak volgens een formule werkt - ik word al vijf jaar lang aan de teugels gehouden. Als die teugels niet worden vastgehouden, zoals bij Beau, verander je in een jong veulen dat alle kanten uitspringt. Dan ben je niet meer het mooie paard dat de kijkers gewend zijn te zien. Bij Beau denk ik: als hij de juiste kaders vindt, oké, dan gaat ie weer. Beau vindt zijn draai wel weer.'

Het is wel heel veel showbizz tegenwoordig, bij de commerciëlen, tussen zes en acht uur.

'Tja. Bij Nova, het NOS Journaal, RTL Nieuws, Netwerk, Twee Vandaag zie je ook telkens hetzelfde nieuws langskomen.

'Iedereen heeft wel eens heibel met zijn baas, heibel met zijn vrouw, heibel met zijn kinderen. Dus is het heel herkenbaar als je televisie zit te kijken en je hoort dat iemand aan het scheiden is of dat hij geen succes heeft terwijl ie heel hard heeft geroepen dat ie wel succes zou krijgen. Entertainment-nieuws is een uitvergroting van je eigen werkelijkheid. Dat denk ik echt.'

Glamour heeft in Nederland altijd iets benepens.

'We kunnen het helemaal niet. We kunnen het echt niet.

'Premières zijn een prijsvraag geworden, een tool voor sponsors. Als jij een grote filmpremière hebt en de Rabobank sponsort, mogen er 600 gewone Raboleden naartoe. Dan haal je het exclusieve er een béétje vanaf. Sterren zijn sterren, zeg ik altijd. Die moet je een mooie entree geven, over de rode loper. Dat moet goed georganiseerd worden. Als Liesbeth List er prachtig uitziet, maar ongepland komt aanlopen, vlak na die veertig Rabo-leden die naar binnen moeten, nou, dan is haar moment wel redelijk weg.

'We zijn klein. We kunnen minder uitgeven. Glamour kost geld. Verlichting kost geld. Je kunt een heel mooie jurk aanhebben op de rode loper, maar in het halfdonker ziet het er ook niet uit. Kijk naar Tuschinski in Amsterdam, waar iedereen voor een première om de zes minuten staat weg te springen omdat er een tram langsrijdt. Nou, dan heb je een lekker rustige inloop met mekaar.'

En dan verwacht je eigenlijk bekende Nederlanders die er allemaal even fantastisch uitzien.

'Haar en make-up zijn wel beter geworden, hoor. Daar besteden mensen nu geld en aandacht aan. En kleding op zich ook wel. In het goedkope segment, natuurlijk.'

Na jaren praten over de sterren ben je nu zelf beroemd geworden - is dat leuk?

'Ja.'

Wat is er leuk aan?

'Aandacht.'

Daar hou je van.

'Daar hou ik wel van. Ik hoop alleen dat ik er niet verslaafd aan raak - soms maak ik me daar zorgen over.'

Televisie deformeert?

'Klopt. Maar ik heb mijn tol al betaald, tijdens het eerste jaar van Boulevard. Ik was compleet verrast door het succes. Ik wilde altijd al bekend worden en ineens zat ik op het niveau... Zoals de Nederlanders vroeger naar Sonja Barend keken, zo keken ze ineens naar Boulevard. Discussies voor, discussies tegen. 'Albert Verlinde is de meest gehate man van Nederland'. Ik was daar helemaal niet klaar voor. Je wordt gek. Vooral als je een aardig mens bent.'

Waar sta je nu?

'Ik ben in de A-klasse terechtgekomen.'

Je bent beroemd dankzij anderen - een soort afgeleide beroemdheid.

'Andermans veren, ja.'

En dat vind je niet...

'Nee. Er zijn heel veel anderen die hetzelfde doen, maar daar niet beroemd door worden. Ik kan niet alle presentatrices van Shownieuws opnoemen, hoor.'

Is het niet eervoller dat je bekend bent

omdat je zelf een goede acteur bent, dan dat je zo goed kunt berichten over de scheiding van zo'n acteur?

'Nee. Ik ben ook beroemd om wie ik ben. En om wat ik doe. Als Beau - en dan neem ik hem toch mee, omdat we het die eerste vier jaar Boulevard samen hebben gedaan - en ik er niet waren geweest, was Boulevard niet het succes geworden dat het nu is. Ik heb er veel van mezelf ingestopt, mijn ervaringen, de kennis, twijfel - het was er altijd.

'Dat is ook het gevaar. Af en toe denk je: wij zijn grotere sterren dan de mensen die we bespreken. Daphne Bunskoek is een ster geworden, dit jaar.'

Wat is precies het gevaar?

'Dat je te veel over jezelf gaat praten. 'Nou, Daphne, ik heb deze film ingesproken, ik heb die musical gepresenteerd, er komt volgende week een boek van me uit.' Ik vind het heel belangrijk dat wij gewone mensen blijven.'

En nu ook nog een eigen talkshow, Albert.

'Zo leuk. Omdat het Albert heet. Het is m'jn programma. De directie zei: 'Wat doen we nou moeilijk, over de naam? Het is gewoon Albert. Dit is Albert geworden, het afgelopen jaar. Hij hoort bij de zender, hij 's entertainment.' Moet je dan ineens bedenken dat het de Weekendshow heet, of RTL op vrijdag, of weet ik wat?'

En dan ben jij trots.

'Zo, denk ik dan, als ik de leader zie en mijn naam verschijnt. Er is toch heel wat gebeurd met dat kleine jongetje dat in Brabant naar Ja Zuster, Nee Zuster zat te kijken.'

Het is de zoveelste talkshow in een reeks. Je hebt Andries, Ivo, Rik, Reinout...

'Maar niemand heeft het actuele entertainmentgevoel dat ik door Boulevard heb ontwikkeld.'

Zelfs een kritisch interviewer als Tijs van den Brink legt tegenwoordig brave huisbezoekjes af waarvan je denkt: wat moet ik hiermee?

'Ja, maar het is toch gemakkelijker om een politicus kritisch te interviewen dan een medemens goed te laten vertellen.'

Klinkt wel heel zalvend.

'Van een medemens wil je weten: wat zijn je angsten, je twijfels, je verdriet. En dan doe je niet op een dwingende toon van: oké-je-wordt-wakker-en-ze-ligt-niet-naast-je. Dan denkt iemand: 'Nou ja, zeg.' Je zag het toen Paul Witteman en Jeroen Pauw Hella de Jonge interviewden. Dat hadden ze nooit moeten doen. Die twee weten niet hoe je met emotie omgaat, hoe je met verwerking omgaat - géén idee. Daar zat een vrouw met een tweede-generatie oorlogstrauma, waarmee die mannen niets konden. Helemaal niets.'

En jij kunt dat wel?

'Ja. Omdat ik het echt wil weten. Omdat ik echt geïnteresseerd ben. Ik heb geleerd me te verplaatsen in de belevingswereld van iemand.'

Heerlijk, al die zelfverzekerdheid.

'Ja, maar dat heb ik nu pas. Nu pas.'

Beau is weg en Boulevard scoort nog steeds prima.

'Ja, en dat is voor mijn zelfvertrouwen erg goed geweest. Errug goed. Daardoor heb ik meer rust dan ik ooit heb gehad.'

Kun je je voorstellen dat je die hele showbizz ooit eens helemaal zat bent?

'Nee dus, eigenlijk. Maar laatst had ik in Amerika pillen gekocht om af te vallen. Ging hartstikke goed, na een week drie kilo eraf, potje leeg. En toen werd ik toch twee, drie dagen depressief , ellendig, moe en vervelend. Ach ja, Boulevard, dacht ik. Ik legde die link met die afslankpillen niet. Ik dacht: het is gebeurd.

Want ik durf oprecht te zeggen, zoals Wim Sonneveld zong: ik zou nooit nooit nooit nooit iets anders willen zijn. Ik kan niks anders. Dit is wat ik doe. Ik moet het entertainmentleven van alledag brengen.'

Je bent een zondagskind.

'Dat wordt geroepen.'

Beau heeft een keer een mooie opmerking over je gemaakt.

Meteen: 'Die over die suikerpot? Die is prachtig. Die moet op een tegeltje.'

Tegen de voorlichter: 'Ken je 'm?'

Nee, zegt de voorlichter.

'Albert is met zijn hoofd in de suikerpot gevallen en likt 'm helemaal leeg.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden