Dit gebeurde er op dag vier van de WK baanwielrennen in Apeldoorn (met veel succes voor Oranje)

Dit was wat ze nodig had, zei ze. Elis Ligtlee, 23, regerend olympisch kampioen op de keirin, reed zaterdagavond voor eigen publiek op de WK in Apeldoorn niet op de nummers die haar zo lief zijn, niet op de keirin, niet op de sprint. Maar op de 500 meter tijdrit, geen olympische discipline, greep ze het brons, achter de Duitse Miriam Welte en de Russin Daria Sjmeleva, die haar titel kwijtraakte. 'Ik zie dit als een nieuw begin.'

Elis Ligtlee met haar bronzen medaille Beeld ANP

Het moet hebben gevoeld als een revanche op zichzelf. Ze had serieus overwogen te stoppen. Na de euforie in Rio de Janeiro was er een lange periode in diep mineur geweest: een hardnekkige blessure aan haar knie, privéproblemen, moeite met het bestaan als bekende topsporter. Daar bovenop kwam het vertrek van haar trainer, bondscoach René Wolff.

'Ik slaag er niet in om in haar hoofd door te dringen'

Diens opvolger, Bill Huck, had het haar niet gemakkelijk gemaakt. Begin januari, op de NK in Alkmaar, was hij meedogenloos geweest. Ligtlee moest gewicht kwijtraken om weer op niveau te raken, maar hij had het gevoel dat die boodschap niet overkwam. 'Ik slaag er niet in om in haar hoofd door te dringen.'

Het lukte haar niet aan de eis te voldoen op de haar favoriete onderdelen het podium te halen tijdens de laatste wereldbekerwedstrijd in Minsk, voorafgaand aan de WK. Een week lang verkeerde ze in de veronderstelling dat zij als olympisch kampioen zou ontbreken op de WK in eigen land. Toen kwam de mededeling dat ze kon rijden op de tijdrit. Huck: 'We wilden haar gemotiveerd houden. We wilden laten zien dat we nog altijd geloven in haar.'

Ligtlee balt de vuist na haar race Beeld ANP

'Ik heb haar verteld: het is 5 voor 12'

Er volgden gesprekken over de opmerkingen van de coach. Huck: 'Ik heb gezegd: ik wist niet hoe ik je wakker moest schudden. Het is niet dat ik je niet steun. Ik heb haar verteld: het is 5 voor 12. Het is of nu opstaan of nu opgeven. Wij zijn er om je te helpen. Jij moet zeggen of je het wil.' Er zijn sindsdien weer kilo's af, stelde hij vast. 'Het is nog niet perfect, maar het is beter. De tijden zijn beter. De relatie is beter.'

Ligtlee zag haar deelname op de tijdrit niet als een goedmakertje. 'Het is niet zomaar iets.' Ze had er eerder resultaten mee geboekt. Drie keer was ze Nederlands kampioen geweest, er was zilver op de EK in 2015. Toen zaterdagavond op het uitslagenbord haar bronzen plak werd bevestigd, volgden op het middenterrein de omhelzingen. Assistent-coach Hugo Haak was de eerste. Daarna was Huck aan de beurt.

Ook eremetaal voor Annemiek van Vleuten

Annemiek van Vleuten, regerend wereldkampioen tijdrijden op de weg, voegde ook eremetaal toe aan het palet medailles van de Nederlandse baanploeg, dat zaterdagavond op negen exemplaren kwam. Ze verzekerde zich al eerder op de dag van het zilver op de individuele achtervolging, een rit van drie kilometer tegen een tegenstander die aan de overzijde van de baan start. In de kwalificatie reed ze de tweede tijd, 3.29,3, een nieuw persoonlijk record, waarmee ze een plek in de finale veilig stelde. Het was wel ruim negen seconden achter de Amerikaanse Chloé Dygert. Die reed met 3.20,07 een wereldrecord.

Van Vleuten, die op haar 35ste debuteerde op een WK baan, weigerde de tweestrijd 's avonds als een formaliteit af te doen. Ze wist dat ze geen kans maakte tegen de razendsnelle Dygert, maar kondigde aan een poging te doen haar net gevestigde record verder aan te scherpen. Dat had te maken met de onvrede over de kwalificatie: technisch kon het stukken beter. Het lukte haar maar niet strak langs de lijnen te rijden. 'Misschien was ik toch wat onder de indruk, wat te gespannen. Het zijn nog geen automatismen.'

Annemiek van Vleuten met haar zilveren medaille Beeld ANP

Zilver voor Kirsten Wild

Van Vleuten bleek geen partij voor het Amerikaanse fenomeen van nog maar 21. Die passeerde haar zelfs tijdens de race en verbeterde haar wereldrecord met een honderdste seconde. Van Vleuten gaf haar ambitie op. Het maakte haar vreugde over de medaille er niet minder op. Enthousiast zwaaiend langs de baan nam ze afscheid van het publiek. Maar eerder had ze al prijsgegeven dat het waarschijnlijk niet bij deze ene onderneming zal blijven.

Kirsten Wild voegde zaterdagavond na het goud op zowel de scratch als het omnium nog maar eens een andere legering toe aan het WK-oeuvre. Samen met Amy Pieters reed ze op de koppelkoers, waarbij renners gedurende 120 ronden elkaar beurtelings op snelheid slingeren, naar het zilver. Het goud was voor Katie Archibald en Emily Nelson uit Groot-Brittannië.

Kirsten Wild en Amy Pieters op het podium Beeld ANP

Jan Willem van Schip werd de held van Apeldoorn

Hij ontpopte zich als de held van Apeldoorn. Een kolkend Omnisport sloot Jan Willem van Schip (23) zaterdagavond in de armen, nadat hij zich gehavend maar onverschrokken naar het zilver had geknokt op het omnium. Een allerlaatste sprint om het goud tegen de Pool Sjymon Sajnok kon hij niet meer uit zijn gebutste gestel wringen.

Hij was op tweederde van de afsluitende puntenkoers onderuit geschoven op het hout van Omnisport, een gevallen renner voor hem kon hij onmogelijk nog ontwijken. Hij stond even wat suizebollend langs de baan, de koersbroek gescheurd, maar leek zijn kalmte te bewaren. Hij kreeg ijlings een nieuwe fiets aangereikt en kon zich weer bij het peloton in de even geneutraliseerde wedstrijd aansluiten. Met loshangend rugnummer en de vuilsporen op het shirt, meldde hij zich weer terug in de voorste gelederen, diep gebogen over het stuur, om zijn positie te verdedigen die hij op de drie al gereden onderdelen van het omnium had opgebouwd. Het leverde hem nog bijna de titel op.

Met de mond wijd open, het schuim op de lippen, reed de student Bodem, Water, Atmosfeer aan de Universiteit van Wageningen na de race langs de hem toejuichende tribunes. Eenmaal terug op het middenterrein, pulkten verzorgers nog de splinters uit zijn rug, voordat hij zich op het podium meldde.

'Ik was op het eind net iets te moe. Die val was niet zo slecht. Je krijgt er ook adrenaline van. Je hoeft even niet te fietsen. Dat is ook wel prettig als je de hele dag al aan het fietsen bent. Maar het is jammer dat het niet de regenboogtrui is geworden. Daar ben ik wel zuur van.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden