Directeur die het theater teruggaf aan het volk

Het eeuwige leven: Doro Siepel (1958-2016)

Ze was jurylid bij vrijwel alle cabaretprijzen. Zelf was Doro Siepel vooral trots op de heropleving van Theater Zuidplein in Rotterdam onder haar leiding.

Doro Siepel. Beeld Hans Hordijk

In 2009 lag ze even onder vuur. Directeur Doro Siepel van Theater Zuidplein in Rotterdam willigde een verzoek van de Marokkaans-Nederlandse stand-upcomedian Salaheddine in voor het scheiden van de mannen- en vrouwenplaatsen. Ze zou overstag zijn gegaan voor fundamentalisten, was de kritiek. Zelf zag het als een marketingmiddel om nieuw publiek te trekken.

Doro Siepel ging na haar aantreden als directeur van Theater Zuidplein ver in haar pogingen het theater ook weer toegankelijk te maken voor de buurt. Maatschappelijke kwesties die daar speelden, moesten aan de orde worden gesteld in gewone mensentaal. Ze wilde de groepen die normaal gesproken nooit naar het theater komen, een echte afspiegeling van de samenleving, naar binnen lokken. Dat betekende betaalbaar theater - kaartjes van 2 tot hoogstens 20 euro.

De in Nieuwer-Amstel geboren Siepel werkte tien jaar bij reclamebureaus en marktonderzoekbureaus, voordat ze de overstap maakte naar de theaterwereld. Ze begon bij de de Nederlandse Opera als medewerker publiciteit en werd daarna adjunct-directeur bij Schouwburg De Meerse en theater Het Oude Raadhuis in Hoofddorp. In 2001 werd ze directeur van theater Junushoff in Wageningen dat ze intern op orde bracht.

Toen ze in 2006 van Wageningen naar Rotterdam kwam, kampte Theater Zuidplein met een teruglopend bezoekersaantal. Bovendien lag het in een stadsgedeelte waar de traditionele theaterbezoekers 's avonds niet graag komen, omdat het daar onveilig zou zijn. Siepel trok zich daar niets van aan. Ze ging vlak bij het theater wonen in Hillesluis, dat toen tot een van de slechtste wijken van Rotterdam werd gerekend. Zij voelde zich daar thuis, samen met haar katten.

Om inzicht te krijgen in de buurt deed ze eerst honderd dagen lang een studie naar de geschiedenis van Zuid in het algemeen en die van Theater Zuidplein (gebouwd in 1953) in het bijzonder. Haar visie was, zo zei ze tegen het AD, 'dat je eerste je publiek echt moet willen leren kennen voordat je weet wat je publiek wil. Ons publiek - en nu generaliseer ik- komt niet of nauwelijks met een fiets naar het theater. Dan heeft het ook weinig zin om grote fietsenrekken neer te zetten. Ons publiek wil flaneren. Dat wil zien en gezien worden. Dan moet je werken aan een boulevardachtig iets voor je deur.'

Siepel timmerde ook nationaal aan de weg. Ze was jarenlang juryvoorzitter van de VSCD-cabaretprijzen (Poelifinario en Neerlands Hoop) en zat ook in de jury van het oudste cabaretfestival van Nederland, Cameretten.

Maar haar grootste prestatie was dat ze Theater Zuidplein weer terug wist te geven aan de wijk. Ook internationaal werd ze gevraagd om haar doelgroepenbeleid te komen toelichten. Kroon op het werk was een ambitieus nieuwbouwplan voor Theater Zuidplein.

Zelf zou ze dat niet kunnen realiseren. In maart werd uitgezaaide longkanker bij haar vastgesteld. Ze wist dat ze niet lang meer te leven had en regisseerde haar eigen uitvaart tot in de puntjes. Tijdens haar verjaardag, op 1 mei, liet ze een film opnemen. Familie, vrienden en collega's vertelden tijdens de feestelijkheden over haar. Ze kreeg die dag uit handen van burgemeester Ahmed Aboutaleb nog de Cultuurpenning van de stad Rotterdam uitgereikt.

Ze overleed 13 juni. Op haar uitvaart, zeven dagen later, werd de film Vier het leven vertoond in haar theater dat tot en met de laatste stoel bezet was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.