Diny

We organiseerden een oosterse avond. Gewoon, omdat het kon. En omdat we het thema Pimps & Hookers zat waren. We googleden ‘buikdansende stripper’ en ‘strippende buikdanseres’, maar kozen uiteindelijk toch voor een tarotlezeres....

Om half negen belde ze aan. Ze droeg een fleecemuts en bergschoenen, en oogde niet erg oosters. Maar dat deden onze Smirnoff Ice-limoen-munt-Mojito’s ook niet. Diny hijgde toen ze de trap op liep. Ze was nogal groot namelijk. Zo groot dat, toen ze even later op het toilet zat, de wc-deur niet sloot.

Voor ze onze kaarten zou lezen, wilde Diny iets eten. We gaven haar dolma’s en dadels en couscoussalade die door toevoeging van overtollige limoenschillen en muntbladeren vooral naar Mojito smaakte. Diny hijgde na elke hap.

Daarna gaf ze ons om de beurt een reading over ons karakter. Hoewel we niet zeker wisten of Diny haar verhalen inderdaad van haar ‘persoonlijke gidsen’ doorkreeg, luisterden we aandachtig. Zoals je in gratis kranten ook altijd je horoscoop even leest. Klopt het niet, bevestigt dat je vermoeden dat die horoscoop door de stagiair geschreven is. Klopt het wel, dan is dat toeval. Toch hoop je op het laatste. Want geluk, dat is toeval op pagina 20 van de Spits.

Net als horoscopen zaten Diny’s lezingen vol psychologische algemeenheden. ‘Je voelt je anders dan de anderen.’ ‘Je verlangt naar verandering.’ ‘Diep van binnen ben je soms eenzaam, al lijk je zelfverzekerd.’

Anders dan horoscopen, gaf Diny gedetailleerde voorbeelden. Alleen: die voorbeelden sloegen niet op ons leven.

Maartje trok een kaart met een zilveren beker: ‘Ah’, zei Diny, ‘de Inzichtkaart. Toen ik klein was, riepen kinderen mij na. Ze noemden me heks, maar ik ben druïde. Al zei ik dat niet. Pas op latere leeftijd kwam het inzicht: ik ben anders, maar niet raar.’

Hier hijgde Diny weer even.

Ook Renske nam een kaart van de stapel. ‘Hm’, deed Diny nu, ‘dit is De Teleurstelling. Drie jaar geleden werkte ik op kantoor. Ik hoopte op promotie, dus toen mijn collega zwanger werd, dacht ik: die baan is van mij! Maar ik kreeg haar baan niet. Ik werd ontslagen. Dat was mijn teleurstelling.’

Bij de kaart van Jeroen hapte Diny naar adem: ‘De Zwaarden. Die staan voor loslaten. Jaren kampte ik met een eetverslaving. Het was mijn vriend. Maar geen goede vriend. Dus moest ik afscheid nemen. Niet door ’m meteen de trap af te duwen, maar in stapjes. Soms mis ik ’m, want ik ben ’m niet vergeten. Snap je dat? Ja?’

Niemand zei iets, Jeroen knikte alleen maar.

En toen was het mijn beurt. Diny had inmiddels een beetje haast. Ze woonde bij haar ouders in Diemen omdat ze haar eigen woning na haar ontslag had moeten verkopen, wisten we dankzij de uitleg bij Maartjes Vlinderkaart. Diny hoopte de laatste tram te halen. Snel trok ik een kaart uit de stapel. Een naakte vrouw aan een vleeshaak. ‘Oei’, zei Diny. Ze zuchtte opnieuw. Maar dit keer was het geen teken van uitputting; dit keer zuchtte Diny om een signaal af te geven. Ze zei: ‘Volgens mij zit je niet helemaal op één lijn met je seksualiteit. Heb je misschien iets vervelends meegemaakt?’ Ik schudde mijn hoofd, maar Diny boog over tafel: ‘Zelf heb ik een incestverleden. Ik wilde het jaren niet onder ogen zien, miste dat stukje acceptatie. Maar uiteindelijk heeft het me sterker gemaakt. En weet je wat?’ Nu pakte Diny mijn hand vast. ‘Je mag er wezen, Hanna.’

Ik keek naar Diny. Naar haar fleecemuts en haar bovenarmen die waarschijnlijk nooit in een H & M-jas zouden passen, en ik dacht aan kinderen die ‘heks heks heks!’ schreeuwden, zwangere collega’s, krappe toiletten, trams die misschien niet meer naar Diemen reden, stukjes acceptatie en de Mojitosalade die we Diny hadden laten eten.

‘Je mag er wezen’, fluisterde Diny nog een keer. Ik knikte. Ik knikte zoals ik nog nooit geknikt had, want ik begreep opeens wie Diny hier aan het overtuigen was. ‘Ja’, zei ik, ‘ja, Diny, ja!’ Ik hoop nog steeds dat ze me geloofde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden