Dino in Duinrell

Wat doen John de Vos, conservator paleontologie, en tal van zijn collega's in Duinrell? Wat hebben deze wetenschappers van het Nationaal Natuurhistorisch Museum - de besloten schatkamer van oude botten en opgezette dieren - te zoeken in een attractiepark dat mikt op sensatie en ontspanning, en dat nu juist 1,3...

Museum en pretpark zijn dit jaar, zo blijkt, samen in zaken gegaan: ze hebben een 'dino-show' opgezet. De kosten worden gedeeld; verkoopt Duinrell meer kaartjes dan voorheen, dan krijgt het museum een deel van de opbrengst. Voor de wetenschappers is de samenwerking met Duinrell echter vooral een vingeroefening.

In 1998 wordt een nieuw onderkomen in Leiden betrokken dat ook voor het publiek toegankelijk is. Het museum wil meedraaien in de sub-top van Europese natuurhistorische musea. Het British Museum is niet in te halen, maar gemikt wordt op de achtervolgende groep. Aansluiting daarbij kan volgens pr-man Frits de Leeuw geen probleem zijn. Zijn boodschap: de fantastische Leidse collectie zal op een stoutmoedige manier aan de man worden gebracht met het modernste van het modernste op media-gebied en in een museum van de volgende eeuw.

'We hebben de doelstelling, groepen te bereiken die normaal gesproken niet in het museum komen. In Duinrell kijken we of we met een speelse en creatieve aanpak een ander publiek kunnen bereiken; een paar mensen misschien over de drempel kunnen helpen. De sfeer in Leiden zal wat musealer zijn, maar deze show ademt toch de geest van het nieuwe museum.'

Op het projectiescherm verschijnt een kudde koeien en uit de luidsprekers klinkt een hoorspel met als hoofdrolspelers een Amerikaanse boer die een soort Nederlands voor stripfiguren spreekt, en zijn onverwachte bezoeker uit Leiden, fossielenjager Utah John. De volstrekt van niets wetende hillbillie krijgt van zijn Nederlandse gast een basiscursus dino-kunde, mèt lichtbeelden. Utah John mag in ruil fossielen zoeken.

Dan wordt het scherm opgehesen en verschijnt een bouwput van zo'n acht bij twaalf meter, een nabootsing van een opgavingslocatie in Utah, het pièce de rèesistance van de 'show'. We zijn twee jaar verder. Utah John ligt in zijn tentje te slapen, en de door nieuwsgierigheid overmande boer gaat stiekem een kijkje nemen. En passant nodigt hij de toeschouwers uit, even mee te lopen. Dat had hij niet moeten doen, het zaaltje kan dubbel zo veel mensen bevatten als er zicht hebben op de opgraving.

Een flink deel van het publiek mist dus het in de put gevlijde skelet met de reusachtige botten van een ogenschijnlijk net blootgelegde Camarasaurus, die 150 miljoen jaar geleden het loodje legde. In een hoek staat een jaren-dertig-eenpersoons-tentje met een paar vuile sokken aan de waslijn en iets wat het meest wegheeft van een kinderhemdje.

Het diorama is mooi belicht en met groot gevoel voor detail in elkaar gezet. Kortom: prachtig gemaakt. Op het skelet na, dat is echt, verder wordt de kijker in feite hogelijk belazerd.

Het skelet dat in Duinrell ten toon wordt gesteld, is niet door museummedewerkers ontdekt en opgegraven. Het werd vorig jaar voor driehonderdduizend gulden aangekocht. Een koopje. Het skelet was een onverwachte bijvondst van een andere Camarasaurus die in Utah werd uitgegraven.

Er kwam een tweede, voor 60 procent compleet skelet te voorschijn dat in ruwe vorm aan Leiden is verkocht. De laatste preparatie van de fossielen moet nog gebeuren. Af en toe zullen er dus wat botten uit Duinrell verdwijnen: die zijn dan onder behandeling in Leiden.

Het opgraven van dino-skeletten is in de VS geen zaak van avontuurlijke eenlingen, maar van gespecialiseerde teams. Utah John in z'n ouderwetse tentje, heeft dan ook geen enkele band met de wetenschappelijke praktijk; hij is een lollig bedoelde showfiguur, een mengeling van Indiana Jones en John de Vos. Duinrell liegt dan ook eigenlijk een beetje over deze paleontologische vondst, maar wel op een aardige manier. En het gebeurt in commissie.

Rik Nijland

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden