Column

Dikke jochies zijn gek

In Openluchtzwembad De Krommerijn vernam ik voor het eerst dat mijn moeder een hoer was.

Thomas van Luyn
Thomas van Luyn. Beeld Robin de Puy
Thomas van Luyn.Beeld Robin de Puy

Dat meende een of ander dik jochie althans, maar er was duidelijk een vergissing in het spel. In al mijn onschuld antwoordde ik: 'Nee hoor, ze is advocate', en blam, daar had ik een klap te pakken. Ik snapte van het hele incident niets. Nog steeds niet, eigenlijk. Wat had het beroep van mijn moeder met hém te maken? Waarom was hij boos dat ze advocate was? Tandarts, dat zou ik nog snappen, maar advocate?

Ik had op mijn hoede moeten zijn toen in zwembad Ozebi (Openbare Zwem- en BadInrichting) een ander dik joch mij tegen een muur klem zette om mij daarna plompverloren te bekennen dat hij mijn moeder neukte. Ik was verbijsterd dat iemand zoiets onsmakelijks zou durven toegeven. Ik had er wederom geen benul van dat het als belediging aan mijn adres was bedoeld. Ik zei alleen 'gatver'. Het kwam zo uit de grond van mijn hart, dat hij geen antwoord meer had.

Thomas - Dikke Jochies: 1-1.

Deze incidenten gebeurden in de zomer dat ik 12 werd en leerden mij twee dingen:

1) Dikke jochies zijn gek.

2) Openbare Zwembaden zijn gevaarlijk.

De rest van mijn leven heeft me in deze conclusies alleen maar gesterkt en ik sta dan ook nog steeds achter beide.

Het zwembad was de eerste plek waar ik mij zonder volwassen toezicht begaf onder De Jeugd, die al even onbewaakt rondliep. Een experiment in de echte wereld dus. Alles kon gebeuren: kami-kazestunts op de duikplank, zoenen in de bosjes (beweerde Petertje Holten, maar die was dik, dus gek), plotse evacuaties als het onweerde en altijd overal de dreiging van geweld. Ik liep eens langs de rand toen zo'n dik joch mij bij mijn enkel greep en me het water in trok. Mijn neus en mond knalden onderweg tegen de rand, en ik bloedde in het water. 'Is je moeder er?', vroeg hij. Ik knikte en wees een willekeurige kant op. 'O. Ik maak je straks dood', zei hij, en zwom weg. Kijk, dat soort dingen maakte ik in het Wilhelminapark nou nooit mee. Een andere keer vond Iwan Horeman een seksblaadje achter de patatkraam van het zwembad, met allemaal foto's van een colaflesje dat deels ergens in zat. Stonden we allemaal bibberend in onze zwembroekjes om Iwan heen te proberen uit te vogelen wat het precies was waarnaar we keken, wat boven en wat onder was en waarom dit bestond. Het stikte er van de wespen.

Al dit en meer kwam terug toen ik weer eens in zo'n overdekte broeierige bedoening was. De menglucht van chloor en patat brengt nog steeds aparte gevoelens bij mij naar boven, ergens tussen opwinding en doodsangst. Mijn gezin huppelde het water in en ik wou erachteraan toen een dik jongetje mij de weg blokkeerde. 'Jij bent iets', zei hij, en ik kon hem alleen maar gelijk geven. 'Op tv', verduidelijkte hij. Toen deed hij iets vreemds. Hij ging zitten, aan mijn voeten; mijn conclusie over dikke jongetjes bevestigend. Het water waarin ik stond was kniediep. Er is maar één reden waarom iemand die in kniediep water staat ineens gaat zitten. Ik sprong achteruit.

Leuk weetje: die rode ogen die je in het water krijgt, dat is niet van het chloor. Google maar op.

Reageren?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden