Dieseltempo van Ullrich verveelt Armstrong

De dertiende Touretappe, tussen Foix en de top van Pla d'Adet, is de enerverendste in jaren geweest. In de Pyreneeën vochten Jan Ullrich en Lance Armstrong een grandioos duel uit, eindigend op de inmiddels bekende manier: een paar kilometer voor het einde nam Armstrong met zijn felle pedaalslag afstand van...

Daarmee nam Armstrong, voorzover er nog twijfel bestond, alle twijfel weg over zijn derde achtereenvolgende Touroverwinning. Het was ook zijn derde ritzege in deze Tour. Hij won de drie belangrijkste etappes: de klimtijdrit naar Chamrousse, de zwaarste etappe in de Alpen en nu dus ook de zwaarste etappe in de Pyreneeën. Dit was de mooiste overwinning, vond hij zelf, al was het maar omdat hem nu eindelijk ook de beloning van de gele trui wachtte.

De strijd om de hegemonie werd steeds uitgevochten onder de schaduw van de fameuze ontsnapping van vorige week zondag, waarbij François Simon een straatlengte voorsprong nam op de favorieten. De bescheiden Simon verloor zaterdag dertien minuten, en dat waren er vierenhalf te veel om nog een dag langer het glorieuze geel te mogen dragen.

De dertiende etappe was, zoals het hoort in klassieke etappes, een race op verschillende niveaus van heroïek. De rol van koene held was weggelegd voor Laurent Jalabert, met twee ritzeges toch al de smaakmaker. Samen met acht collega's ging hij al na 27 kilometer in de aanval, onbevreesd voor de lange rij cols die hen wachtten.

Tot de groep vroege vluchters behoorde ook Vinokourov die als ploeggenoot van Ullrich een pion zou blijken te zijn in een tactisch plan. Ullrich had tot dit weekeinde geprobeerd Armstrong simpelweg uit te putten. Hij mist in beklimmingen de dynamiek om zijn tegenstanders te verrassen en kan alleen maar hopen op een mindere dag van Armstrong.

Ullrich en zijn ploegleiding is wel verweten dat die tactiek niet deugt, maar hij kan eenvoudig niet anders. Vier jaar geleden, in de beklimming van Andorra-Arcalis, leverde het straffe dieseltempo hem de Tour op, nu is Armstrong een tegenstander van te hoog niveau, een die tot nu toe geen moment verzwakte.

Daarom moesten Ullrichs ploeggenoten de koers dynamisch maken. Vinoukorov was er één van, Kevin Livingston de ander. Terwijl Guerini het tempo hoog hield in het uitdunnende pelotonnetje, sprong Livingston voor de top van de Peyresourde, de op twee na laatste klim, weg.

Enkele kilometers verderop, net voor de top, deed Ullrich hetzelfde. Alleen Armstrong kon mee, waarna ze zich zouden aaansluiten bij Livingston en Vinokourov. Daarmee was de opzet van Telekom, na alle vergeefse pogingen eerder, eindelijk geslaagd: Armstrong stond alleen tegenover een paarse meerderheid.

Maar door de valpartij van Ullrich en de demarrage van Joseba Beloki in de beklimming van de Val-Louron keerden de kansen zich tegen hem. Livingston en Vinokourov vielen weg, Heras en Rubierra keerden terug in de (bijna) voorste gelederen om kopman Armstrong bij te staan.

Vooraf is uitputtend een sterkte-zwakte-analyse van beide ploegen gemaakt en Ullrich baseerde zijn hoop op een Tourzege in belangrijke mate op de vermeende zwakte van Armstrongs ploeggenoten. Maar als deze Tour iets is geweest, dan was het wel een man-tegen-man-gevecht waarin de Duitse Kampfgeist het aflegde tegen de Amerikaanse mentaliteit van do or die.

Rubierra en Heras leidden het slotakkoord in, een Gunfight at the O.K. Corral, op de flanken van de Pla d'Adet. Ullrich waagde als eerste een poging, maar zonder veel overtuiging. Net als een dag eerder, in de klim naar Ax-Les-Thermes, werd hij simpel gecounterd en overvleugeld.

Van de vroege vluchters waren de meesten alweer teruggevallen in het legioen der ploeteraars. Alleen Jalabert hield lang stand. Net als Ullrich kwam hij bovendien nog ten val. In de laatste bocht van de laatste beklimming schoof hij onderuit. Met een reservefiets kon hij zijn weg vervolgen, maar halverwege de laatste klim was hij, na een solo van 110 kilometer, niet meer de eerste in koers.

De eerste die hem achterhaalde was Armstrong. De aanstaande Tourwinnaar gebaarde met zijn hoofd dat Jalabert hem maar moest volgen. Maar de strijdlustigste renner kon de beste renner niet bijbenen. 'Armstrong reed te hard. Logisch ook, want de koers zat hem op de hielen.' Jalabert, die met de bolletjestrui werd beloond voor zijn heldhaftig avontuur, kwam als zevende boven, ruim drie minuten na Armstrong.

De toekomstig Tourwinnaar wees in de laatste meters met zijn wijsvingers naar de hemel, zoals hij dat in 1995 ook deed bij zijn ritzege in Limoges. 'Zelfde gebaar, zelfde gevoelens', zei hij na afloop.

Zes jaar geleden overleed Armstrongs ploeggenoot Fabio Casartelli in de afdaling van de Portet-d'Aspet. De dertiende etappe was de eerste keer dat Armstrong langs het monument reed dat ter ere van Casartelli is neergezet.

'Ik was er tijdens de trainingen ook al langs geweest met vier ploeggenoten. We zijn natuurlijk even gestopt. De meeste jongens kenden Fabio helemaal niet, maar ze zagen wel wat het voor me betekende. Ik heb die dag gehuild als een baby. Toen ik er nu in de wedstrijd langs reed, besloot ik dat ik vandaag wilde winnen.'

Zo gaan die dingen met Armstrong. Wanneer hij iets beslist, gebeurt het ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden