Dierenliefde

Tv-recensie

Wie na de Oranjegekte even genoeg had van teckel Messi, kon maandagavond voor een shot fauna terecht op Nederland 2. Daar maakten we in de natuurserie Nature's Microworlds, deze week dagelijks door de NTR uitgezonden, over steeds een ander gebied, kennis met het ecosysteem van de Galapagoseilanden.


Hoewel de serie van origine van de BBC is, ontbreekt het commentaar van good old Sir David Attenborough. Het is dus even doorbijten met de Schooltv-achtige vrouwenstem die natuurserieclichés oplepelt als 'het leven vindt altijd zijn weg' en 'waar het ene leven ophoudt, begint het andere'.


Desalniettemin was het een prettige kennismaking met de galapagoszeeluguaan, een onooglijk beest dat qua Mesozoïcumse looks niet zou misstaan in Naturalis. De pokdalige huid, een dikke dieproze tong en een hanekam van het onfortuinlijke type dat Klaas-Jan Huntelaar destijds had bij Ajax: ja, dat is evolutionair gezien heel wat anders dan de kroket op pootjes die dagelijks door de woonkamer van Studio Brasil wandelt.


Hoe ver de Galapagos en de Nederlandse huiskamers uit elkaar liggen, werd een uur later mooi geïllustreerd met een documentaire op dezelfde zender. De korte film van Marinka de Jongh is gesitueerd in de steriele omgeving van een ziekenhuis, met CT-scans, bloeddrukmeters, operatietafels en uitslaapkamers. De bezorgde families in de wachtkamers zitten er alleen niet voor een geliefde met twee benen, maar voor hun behaarde huisvrienden met vier poten.


Mijn lieve kankerhond (VPRO) geeft een inkijkje in de surrealistische wereld van de dierenoncologie: de Utrechtse Universiteitskliniek voor gezelschapsdieren.


'Whatever happens: ik doe geen chemo', had het baasje van Raf gezegd, een zwarte hond van zes jaar oud met lymfeklierkanker. Maar ja, nu was ze er toch huilend getuige van hoe de eerste spuit chemo in de poot ging.


De documentaire zou gaan over de dilemma's die dierenliefde met zich meebrengt, maar het opvallende is dat de meeste baasjes nauwelijks last hebben van innerlijke strijd. Ze zijn er vaak vrij snel uit: er zal alles worden gedaan om hun huisdier langer te laten leven, al betekent langer vaak maar een paar maanden.


En dus ondergaat een 11-jarige labrador retriever vijf chemobehandelingen. En daarom wordt Rakker, een 12-jarige maltezer met hersentumor, ingesnoerd en met een slang in zijn luchtpijp voor de twaalfde keer door het bestralingsapparaat gehaald. De kosten van drie weken bestraling: 2.700 euro.


De beelden van de bedwelmde dieren in de grote, klinische apparaten illustreren de onbegrensdheid van dierenliefde. Niet alleen stellen de baasjes veel in het werk om hun honden te laten overleven, ook lijkt er - terwijl de kosten hoog zijn - weinig onderscheid tussen verschillende lagen van de bevolking. De vrouw in Gooise paardrijbroek huilt bittere tranen om haar hond, maar de onbemiddelde jongen met petje en Nike Air Max kan zijn Tikita ook nog niet missen. 'Ik wil het beste voor de hond', zegt hij, 'met betalingen komt het altijd wel goed.'


Mijn lieve kankerhond laat zien dat we bereid zijn ver te gaan als een huisdier tot huisvriend is gemaakt. In het ecosysteem van de Nederlandse huiskamer is de hond als familie. Of, zoals het baasje over zijn opgegeven Phoe zegt: 'Ik hoop dat ze de Kerst nog haalt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.