Dierenliefde, bah!

Beeld anp

Er is iets dat Somberman al een paar dagen dwarszit. Dat is op zichzelf niet zo erg. Hij zou het, gezien zijn aard, zelfs kunnen toejuichen, als hij maar wist wát hem dwars zat. Dat hij het niet weet, maakt dat het hem dubbel dwarszit. Misschien moet hij zich bij zijn niet-weten neerleggen en gewoon verder leven, maar het blijft aan hem knagen. De kans is groot dat het weten van wat hem nu langzamerhand driedubbel dwarszit iets onaangenaams oplevert en dan is er dus niets aan de hand. Echter, het zou ook iets leuks kunnen zijn. Iets 'leuks'. Alleen het woord al.

Hij gaat de afgelopen dagen na. Een en al treurigheid, dat zat goed. Woedend op iedereen en alles is hij door het leven gegaan, zich normaal gedragend dus. Maar wacht eens even, nu staat hem plotseling een moment van ondraaglijke zwakheid helder voor ogen. Er was een duif die zich over het trottoir met een gebroken pootje voortsleepte. In plaats van het beest dood te trappen, had Somberman zich gebukt, de duif opgepakt en hem naar de dierenarts gebracht, die het pootje spalkte.

Onvergeeflijk. Hoe had hij het in zijn gewoonlijk toch zo zieke hoofd gehaald, bekende hij zichzelf met welkome pijn. Dat spoortje goedheid (dierenliefde, bah!) moest worden vernietigd, uitgewist, in stukken gescheurd. Het zou niet makkelijk zijn om het uit zijn schuilplaats te halen, maar moeilijkheden begroette hij met vreugde, al moest die vreugde niet te groot worden en zijn dagelijkse ergernis bedreigen. Werk aan de winkel!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden