Dieren zijn niet net mensen

De ingezonden brieven van zaterdag 8 oktober.

Beeld Flickr, Randy Robertson via CC BY 2.0

Brief van de dag: Dierendag is een mensenfeestje geworden

Het was 4 oktober, dierendag. RTL Nieuws vroeg Kamerleden (behalve Marianne Thieme) wat ze met dieren hadden. 'Ook VVD'ers zijn dol op dieren. Halbe Zijlstra was jarenlang actief bij de postduivenvereniging.' Voor de gelegenheid werd in Groningen een kameel naar de stad vervoerd die na een paar stokslagen te berijden was.

Het NOS Journaal berichtte 's avonds opgewekt dat op deze bijzondere dag de dieren mee naar school mochten. Beelden van gestreste dieren op een druk schoolplein. Op dierendag kantelde ook een vrachtwagen met varkens. Geboren en opgegroeid tussen staal en beton, voor het eerst buiten de stal. De varkens die het overleefden, werden overgeladen in een andere vrachtwagen en vervolgden de weg naar het slachthuis.

Over dierenbeschermers wordt vaak gezegd dat ze menselijke gevoelens op dieren projecteren. Ach, wat weet zo'n varken nou. 'Veel dieren zijn actief op sociale media', vervolgde het NOS Journaal. 'Ze hebben hun eigen Instagram-accounts. Dieren zijn net mensen!'

Ja, als het leuk is, dan mag je natuurlijk wél menselijke trekjes op dieren projecteren. Straks met sinterklaas vindt de hond het vast énig om een letter van varkensworst te krijgen. Dierendag is een mensenfeestje geworden, veelal ten koste van dieren. Net als alle andere dagen van het jaar eigenlijk.

Roos Vonk, Nijmegen

Aleppo/Guernica

Er is een tragische overeenkomst tussen Guernica en Aleppo. In 1937 wordt de Baskische stad Guernica plat gebombardeerd door de facistische dictator Adolf Hitler in samenwerking met zijn collega-dictator Franco.

In 2016 wordt een groot deel van Aleppo door een bommentapijt verwoest door de Russische dictator Poetin in samenwerking met zijn collega-oorlogsmisdadiger Assad. Net als toe keek de wereld toe. Net als nu werden toen duizenden onschuldige burgers vermoord. De dictator Hitler verwoestte vervolgens grote delen van Europa. Het is te hopen dat de wereld van nu dictator Poetin kan verhinderen ditzelfde te doen.

Ton Geerdink, Enschede

Syrië ontvlucht

Met de nodige verbazing lees ik het interview met de familie Sheikho (Ten eerste, 7 oktober). Deze Syrische familie verlaat in 2012 Aleppo als gevolg van de oplopende spanningen in de stad. De familie komt vervolgens in Afrin terecht, een Koerdische regio in Noord-Syrië. Hier kunnen zij geen werk vinden en worden zonen Sherzad en Mohamad gevraagd mee te vechten met de Koerdische strijdkrachten, een gezien de situatie niet geheel onredelijk voorstel.

Echter, oudste zoon Sherzad stelt dat hij 'niet wilt doden en zelf niet dood wil' (wat in andere tijden 'voor je land strijden' zou zijn genoemd) en dus vlucht het gezin dit keer naar Turkije. Ook Turkije voldoet blijkbaar niet aan de verwachtingen van de familie, waarop Sherzad nu naar naar Duitsland vertrekt.

In Duitsland is echter geen familiehereniging mogelijk, dus besluit Sherzad naar Nederland te vluchten, waar familiehereniging voor jongeren tot 24 jaar sinds kort dus wel mogelijk is en zijn vader inmiddels nu ook al een tijdje verblijft. Het gezin woont nu in een rijtjeshuis in de Achterhoek, waar ze 'houden van de rust, maar bij mij blijft het knagen.

Is dit het echt het soort mensen dat onze hulp het hardst nodig heeft?

Robin Karout, Breda

Diversiteit

Het is belangrijk dat het bestaan van de Commissie Diversiteit, die diversiteit onderzoekt aan de Universiteit van Amsterdam, niet onopgemerkt blijft. Ook juichen wij het toe dat discussies over diversiteit en gelijkheid gevoerd worden. Wat echter opvalt, is dat resultaten van de commissie bekritiseerd worden voordat deze gepresenteerd zijn.

De voorbarige conclusie dat de commissie 'haar huiswerk niet goed heeft gedaan' (O&D, 7 oktober) schaadt de naam en de geloofwaardigheid van de commissie.

Vooral de verwijzing naar het percentage jongeren met niet-westerse achtergrond onder de 18-jarigen in Amsterdam (51 procent) leidt tot verwarring en dat leidt helaas af van interessanter zaken. Vooruitlopend op de presentatie van het rapport op 12 oktober, willen we graag rechtzetten dat we dit percentage niet zien als toekomstige doelstelling voor de UvA.

Aan de hand van de stedelijke percentages interpreteren we verschillen tussen universiteiten. Wat 'veel' en 'weinig' diversiteit is, is tenslotte relatief. Niet geheel verrassend blijkt hieruit dat een vergelijking met de Vrije Universiteit en de Erasmus Universiteit voor de UvA zinvoller is dan bijvoorbeeld met de Rijksuniversiteit Groningen.

Daarnaast refereren we nergens aan positivisme; wel pleiten we voor aandacht voor de politieke en maatschappelijke context waarin wetenschappelijke kennis tot stand komt.

Gloria Wekker, namens de Commissie Diversiteit

Bach en het geheugen

Naar aanleiding van het artikel van van Mieke Zijlmans over onderzoek van Vitória Piai van het Nijmeegse Donders Instituut over het geheugen en de hippocampus ('Je geheugen voorspelt hoe andermans zin verder gaat', Wetenschap, 5 oktober): op het titelblad van zowel de solostukken voor viool als die voor cello van Bach staat de toevoeging 'senza basso'.

De bassen in de stukken uit de tijd van de basso continuo en vooral die in de cellosuites, zijn er vaak niet. Hier wordt slim gebruik gemaakt van de hippocampus, zoals Piai dat beschrijft.

De luisteraar wordt uitgenodigd ze er zelf logisch, en wat is dat anders dan uit zijn geheugen, bij te denken. Hoe meer de luisteraar meedoet, hoe groter de communicatie.

Anner Bylsma, Amsterdam

Jeroen Oerlemans

Ik werd geraakt door de tekst in uw rouwadvertentie naar aanleiding van het overlijden van fotograaf Jeroen Oerlemans. Mooi. Persoonlijk en naadloos aansluitend bij de filosofie van uw krant. En helaas zo juist. De wereld zoals als we haar liever niet zien en toch moeten we blijven kijken. Zodat we een mening kunnen vormen en niet afgestompt raken. Om misschien zelf ooit iets te gaan doen ter verbetering van deze imperfecte wereld. En zodat we op minst betrokken blijven.

C. Steenman-Vollebregt, Houten

Hoezo politiek orakel

Peter de Waard verwijt in zijn column van 5 oktober de Algemene Rekenkamer (ARK) met het rapport over de bezuinigingen op te willen treden als politiek orakel. Naar mijn mening slaat De Waard hier de plank mis.

Wat de ARK doet is heel gewoon vragen om de effecten van de bezuinigingen zichtbaar te maken alvorens beslissingen te nemen zodat op een verantwoorde wijze besluiten kunnen worden genomen.

Door de extreme bezuinigingen heeft Rutte II veel maatschappelijke ellende veroorzaakt. Zo moeten bijvoorbeeld verpleeghuizen sluiten, krijgen veel ouderen thuis niet meer de verzorging die ze nodig hebben en is aan veel gehandicapten en ouderen het enige pleziertje in hun leven - ontspanning in een dagverblijf - ontnomen.

Iedereen die in politiek geïnteresseerd is zal willen weten in hoeverre dergelijke effecten zich voordoen en bovendien zijn deze gemakkelijk vast te stellen. Deze effecten krijgen pas aandacht wanneer de media dergelijke misstanden aan de kaak stellen. Maar politici en ambtenaren die zorgvuldig besluiten willen nemen zullen niet alleen met de financiële gevolgen van maatregelen rekening moeten houden, maar evenzeer met de sociale consequenties. Ik hoop daarom dat de politiek de aanbevelingen van de ARK ter harte neemt.

A. van Duijn, Leiden

1 maart 1968; Bij zijn aankomst op het vliegveld Kemajoran werd minister Udink begroet door de Indonesische Minister van Financiën.Beeld ANP Historisch Archief

Vriendschapsgebaar

Een geweldig artikel van Bart Schut in uw blad in O&D van 4 oktober. Van de wreedheden tegenover Indonesische Nederlanders en Nederlanders ben ikzelf namelijk getuige geweest in 1946, toen ik als 15-jarige in een gevangenis in Batavia in 1946 beschermd werd door Japanners en gurkha's (Nepalese soldaten in het Britse leger, red.) tegen het Indonesisch geweld.

Het zou inderdaad een mooi gebaar van vriendschap en verzoening tussen Nederland en Indonesië zijn, als een gezamenlijk en breed onderzoek zou worden uitgevoerd naar de misdaden die beide zijden toen hebben begaan!

Mevr. B.D.M. Haring, Velp

Zeezieke koe

Iedereen maakt zich zorgen over mogelijke zeeziekte van een koe (Economie, 6 oktober). Maar kan iemand mij uitleggen waarom we in hemelsnaam koeien op een ponton in de haven willen stallen? Ruimtegebrek? We zijn in Nederland vertwijfeld bezig de gevolgen van een koeien- en mestoverschot te bestrijden. Dan hoeven we toch geen nieuwe plekken voor het stallen van koeien te gaan zoeken? Laten we eerst de oude rotzooi opruimen voor we aan iets nieuws beginnen.

Peter Nierop, Purmerend

Kwetsbare ouders

Wat goed dat de gemeente Rotterdam het lef heeft dit moeilijke maar maatschappelijk zeer relevante onderwerp op de agenda te zetten ('Verplicht kwetsbare ouder tot tijdelijke anticonceptie', Ten eerste, 1 oktober). Vele afdelingen kindergeneeskunde worden jaarlijks geconfronteerd met reeds bij de geboorte beschadigde kinderen dan wel pasgeborenen die op voorhand een zeer moeizaam zo niet kansloos leven tegemoet gaan. Dat hardwerkende medewerkers van jeugdzorg dit al maanden zo niet jaren van te voren zien aankomen, maakt het nog schrijnender.

Ik heb als kinderarts noch juridisch noch ethisch direct het juiste antwoord, maar dat de eerste reactie van onze Tweede Kamer is dat er geen meerderheid bestaat voor verandering van de wetgeving is een te snelle reactie en doet al deze kinderen op voorhand tekort.

Mark Hoetjer, kinderarts, Utrecht

Veel te ingewikkeld

Wat ben ik het volledig eens met de column van René Cuperus (O&D, 3 oktober). Naast mij woont sinds twee jaar een Syrische familie en ik geef de ouders ongeveer twee keer per week Nederlandse taalles en krijg dan ook de boeken onder ogen die zij gebruiken bij hun inburgeringscursus. Vooral het boek ter voorbereiding op het KNS-examen (Kijk op Nederland) is tijdrovend ingewikkeld en taalkundig een draak.

De vraagstelling is dikwijls onduidelijk en het woordgebruik nodeloos ingewikkeld (Ik ben zelf bijna veertig jaar werkzaam geweest in het voortgezet onderwijs). Ik denk dat het gros van de Nederlanders niet voor het examen zou slagen.

Ineke Uffink, Amstelveen

Fijne reeks

Het ging in de reeks 'De onderneming' over een Nederlands bedrijf dat op een of andere manier opvalt deze keer over Lagerweij, de windmolenbouwer. De stukken die Gerard Reijn en zijn collega's maken in deze reeks zijn kleine pareltjes bedrijfskundige journalistiek.

De bedrijven zijn meestal niet zo bekend, maar doen iets bijzonders. Ze zijn steeds op zoek naar verbeteringen, gericht op de lange termijn en floreren als bedrijf. Het zijn de verborgen kampioenen van het Nederlands bedrijfsleven.

Van deze bedrijven zou veel geleerd kunnen worden, omdat zij leren en vernieuwen op de werkplek combineren en bedrijfseconomisch gezond zijn. Ik lees de reeks artikelen met veel genoegen. Misschien kunnen de artikelen nog eens gebundeld kunnen worden in een boek.

Peter Smets, Voorburg

Klassiekers

Ontspoorde grappen bij het Gronings studentencorps, een scheikundige uit dezelfde stad die de Nobelprijs voor de chemie ontvangt. Het is alsof ik de afgestofte versie van een oud verhaal herlees. Alleen de bezetting van het faculteitsgebouw ontbreekt nog. Als ik Sylvia Wittemans lijst met verplicht te herlezen klassiekers mag aanvullen, dan zet ik Onder professoren van Willem Frederik Hermans er met stip bij.

Wouter van Winden, Den Haag

Hoorcollegezaal in het Academiegebouw, Rijksuniversiteit Groningen,Beeld ANP XTRA

Nareizigers

We hadden al voorreizigers en natuurlijk tussenreizigers en nu hebben we zowaar nareizigers (Voorpagina, 7 oktober). De creatieve afdeling bij de IND draait op volle toeren.

Gerard Schuckman, Den Bosch

Kaboutertaal

De laatste dagen heeft de discussie over Engels in het universitair onderwijs vaak de krant gehaald. De argumenten hiertegen worden vaak ingebracht door mensen met een duidelijk alpha- of gammaprofiel.

In de discussie heb ik een aantal aspecten gemist, vanuit mijn achtergrond als wiskundige en docent informatica. De Engelstalige opleidingen waarbij ik betrokken ben trekken studenten van over de hele wereld met tientallen nationaliteiten.

Voor mij als docent, maar zeker ook voor de studenten, is het een enorme verrijking om zo met mensen van uiteenlopende culturen in contact te komen, wat nooit aan de orde geweest zou zijn als het onderwijs in het Nederlands gegeven zou worden.

Dit weegt zeker op tegen het feit dat veel docenten (ikzelf incluis) zich minder goed in het Engels kunnen uitdrukken dan in het Nederlands. Voor technische en natuurwetenschappelijke onderwerpen kan een rijk taalgebruik soms de beoogde informatieoverdracht juist in de weg staan: een collega die als native speaker 'prachtig' Engels spreekt, kreeg bij studentenevaluaties klachten dat zijn Engels moeilijk te volgen was.

Ten slotte, internationalisering beperkt zich zich zeker niet tot de universiteit: ook Nederlandse studenten die in de regio blijven hangen, komen vaak terecht bij bedrijven als ASML of Philips, waar de voertaal vaak Engels is omdat veel collega's uit het buitenland komen en waar voor de meeste vaktermen geen andere dan Engelse woorden bestaan. Het moet toch mogelijk zijn om Engels te gebruiken in kringen waar niet iedereen Nederlands spreekt, zonder daarmee Nederlands tot kaboutertaal te reduceren?

H. Zantema, Technische Universiteit Eindhoven/Radboud Universiteit Nijmegen, Eindhoven

Rubberkorrels

'Zekerheid boven alles' is de boodschap waarmee mijn keepende zoon David elke wedstrijd het veld in wordt gestuurd. Elke fout die hij maakt, kan immers zijn team schaden en leiden tot een tegendoelpunt.

David maakt zich zorgen: er zijn berichten geweest over de mogelijke gevaren van rubberkorrels (Ten eerste, 6 oktober) op het kunstgrasveld waarop hij elke week speelt en traint. Natuurlijk probeer je als ouder je kind gerust te stellen, maar dat is niet zo simpel. Hij is bang dat hij wel-eens kanker zou kunnen krijgen en de berichten in de media weerspreken dat niet. Ook de gemeenten en de KNVB geven geen duidelijkheid. Alhoewel niet alle korrels gevaarlijk zijn, wordt ook niet aangegeven waar de mogelijk ongezonde korrels wél uitgestrooid zijn. Zekerheid over gezondheid voorop lijkt mij een motto waaraan alle betrokkenen rond het kunstgras zich ook zouden moeten houden.

Menno Siljee, Schiedam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden