Diepzwart komisch

Filmtips

Het is een opeenstapeling van verschrikkelijke mensen, de verzameling Oostenrijkers die de voormalige documentairemaker Ulrick Seidl in zijn speelfilmdebuut Hundstage voorbij laat komen. Dik, vies, neurotisch en irritant zijn ze, of gewoon ronduit sneu. Van de man die al zijn supermarktaankopen zorgvuldig weegt voor hij ze in zijn reusachtige voorraadkelder opslaat (en een blik hondevoer doodleuk terugbrengt als het gewicht niet blijkt te kloppen) tot de hemeltergend vervelende liftster (een van de weinige professionele acteurs van de film: Maria Hofstätter, hoofdrolspeelster in Seidls dit jaar tijdens het filmfestival van Rotterdam vertoonde Paradies: Hoffnung) die het noodlot welhaast smekend over zich afroept.


Toch is Hundstage een geweldige, diepzwart komische film. Dat komt vooral dankzij Seidls unieke stijl: de regisseur hanteert een draaiboek voor zichzelf, laat zijn acteurs uitgebreid improviseren binnen zijn uitgekiende lijnen, en monteert zo zijn unieke combinatie van fictie en documentaire tot een machtig geheel.


Hundstage (Ulrich Seidl, 2001) Nederland 2, 23.30-1.34 uur.


Mean Girls

(Mark Waters, 2004) Cady woonde twaalf jaar in donker Afrika. Op haar 16de gaat ze voor het eerst naar een gewone Amerikaanse school en ontdekt ze dat de survival of the fittest niet alleen in de jungle geldt. Cady raakt danig van de kook als de zogenoemde 'plastics' interesse in haar veinzen - drie manipulatieve meisjes die alleen maar praten over jongens, kleren en calorieën. In razend tempo verandert de naïeve Cady zelf ook in een bitch om na een therapeutische bijeenkomst in de gymzaal weer terug op aarde te belanden. Je kunt beter jezelf blijven, is de les van deze tienerkomedie, die vooral het aanzien waard is door het prima spel van Lindsay Lohan. Mean Girls 2 (2011) haalde in Nederland de bioscopen niet.


RTL 5, 20.00-22.00 uur.


Frost/Nixon

(Ron Howard, 2008) 45 miljoen kijkers trok de interviewserie tussen de Britse talkshow-presentator David Frost en de drie jaar eerder afgetreden Amerikaanse president Richard Nixon in 1977. Scenarioschrijver Peter Morgan maakte van die historische vier gesprekken een toneelstuk over twee mannen die ieder op zoek gaan naar rehabilitatie, en die heel goed weten dat dat alleen kan ten koste van de ander. Het is een knap gestructureerd drama dat Morgan zelf bewerkte tot het scenario voor de film van Ron Howard, met dezelfde hoofdrolspelers, Michael Sheen als Frost en Frank Langella als Nixon. Frost is de uitgerangeerde presentator die met het interview zijn carrière wil redden. Nixon de gevallen politicus die na het Watergateschandaal op zoek is naar eerherstel.


Morgan volgt redelijk trouw de originele vraaggesprekken, maar veel van Frost/Nixon gaat ook over alle perikelen rond de interviews, zoals het getouwtrek om geld en het aftasten tussen beide kampen. Als het voor de spanningsboog of zeggingskracht beter uitkomt, buigen de makers de historische waarheid naar believen bij - want nee, in het echt belde een dronken Nixon niet 's nachts met Frost om hem lallend te vertellen hoeveel ze karakterologisch op elkaar lijken. Die aanpak, waarbij het overbrengen van emotie belangrijker is dan de exacte werkelijkheid, paste Morgan ook al succesvol toe bij eerdere films als The Queen (over Queen Elizabeth II, met Michael Sheen als Tony Blair) en The Last King of Scotland (over Idi Amin). En de film blijft spannend, ook al is de ontknoping natuurlijk al lang bekend.


BBC 2, 23.30-1.25 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden