'Diep in hun hart steunen alle Bahreiners Bin Laden'

De Amerikaanse Vijfde Vloot heeft zijn hoofdkwartier in Bahrein. Maar de Golfstaten willen niet graag worden geassocieerd met de Amerikaanse oorlog tegen Afghanistan....

Van onze verslaggever Stieven Ramdharie

Nachtclub 'Pearl Suite', Bahrein. Twaalf Marokkaanse dames in veel te strakke jurken schudden met borsten en billen naar de Saudische gasten. Nota bene pal tegenover de Ahmed El Fateh-moskee, de grootste van het Golf staatje. In de Baisan Tower, luttele kilometers verder, mogen de Poolse blondines van 'Wallys Dollies' zich om twee uur 's nachts verheugen in de belangstelling van de Saudische cliëntèle.

Het is weer weekend in Bahrein, liberaal land in de Perzische Golf. Daar zijn ze weer: de Saudiërs in hun limousines en terreinwagens die de Koning Fahd-brug oversteken om te genieten van Bahreins vrijheid.

Een vijftiger aait bij het podium van Pearl Suite de handen van een van de Marokkaanse meisjes. 'Bier! Vrouwen!' Dat had Bindar, een zakenman uit het land van de heiligste plaatsen van de islam, geroepen op de vraag waarom hij duizend kilometer had afgelegd om te relaxen in de hoofdstad Manamah.

Maar het is nu geen weekeinde als vanouds. Bindar kookt. 'Heb je de beelden op tv gezien? Waarom moet je een heel land bombarderen omdat je slechts één man wil pakken? De Amerikanen zijn verkeerd bezig. Dit kan echt, echt niet.'

Bahrein, hoofdkwartier van een flink deel van de Amerikaanse armada die vanuit de Arabische Zee oorlog voert tegen Afghanistan. Hier zetelt de Vijfde Vloot, met vijftienduizend man en twintig schepen waaronder het vliegdekschip USS Enterprise, een belangrijke leverancier van Amerika's vuurkracht. Manamah is daarom ook een aantrekkelijk doelwit voor eventuele wraakacties van Bin Laden cum suis.

Tientallen betonblokken en norse militairen in woestijn-tenue bepalen het beeld bij de Amerikanse militaire bases rond Manamah. De hoogste alarmfase, Threat Con Delta, is hier van kracht. In de kamer van de woordvoerder van de Vijfde Vloot, dat 'vrede en stabiliteit' zegt te willen waarborgen in een regio dat zo'n 25 landen bestrijkt, klinkt rock-'n-roll. De FBI heeft net gewaarschuwd voor nieuwe terroristische aanslagen, met name in het buitenland.

Nog geen twee maanden voor het drama van 11 september, werd de Vijfde Vloot zelfs in allerijl uit de haven van Bahrein gestuurd nadat Washington gewaarschuwd was voor een grote, terroristische actie die op handen zou zijn. 'We zijn onderhand wel gewend om onder deze moeilijke omstandigheden te opereren in dit gebied', zegt de woordvoerder. Zijn naam wil hij, en met hem vele anderen, dezer dagen zo min mogelijk in de krant. Uit veiligheidsoverwegingen.

Officieel zijn het Amerika's trouwste militaire bondgenoten in het roerige Midden-Oosten. Maar eigenlijk willen landen als Saudi-Arabië, Bahrein en de andere Golfstaten, ooit dankbare partners in de strijd tegen Irak, niet geassocieerd worden met Amerika's oorlog tegen Afghanistan. In Manamah benadrukt de regering dezer dagen dat de luchtmachtbasis Juffair, geleasd aan de VS, niet wordt gebruikt voor de bombardementen tegen moslimland Afghanistan.

De Bahreinse kranten, net als die in Saudi-Arabië, zetten foto's van getroffen Afghaanse kinderen naast die van Palestijnse meisjes die vluchten voor Israëlische tanks.

Ook de tientallen Amerikaanse F-15's, F-16's en F-117 Stealth-vliegtuigen op de Saudische militaire bases zijn nu werkeloos. Evenals talloze bommenwerpers in Qatar.

Nog steeds is niet duidelijk of Saudi-Arabië een nieuw commando-centrum van de Amerikaanse luchtmacht, dat Washington graag had willen gebruiken voor de coördinatie van de Afghanistan-actie, thans inzet voor de operatie Enduring Freedom. De gevolgen van deze Arabische houding zijn er naar: lange aanvoerlijnen en ongewoon lange vluchten van de bommenwerpers alvorens ze Afghanistan kunnen treffen.

Enduring Freedom wordt grotendeels gevoerd vanaf de twee vliegdekschepen in de Arabische Zee, naast de Enterprise ook de USS Carl Vinson, en vanaf het Britse eiland Diego Garcia in de Indische Oceaan. Bij gebrek aan vliegbases nabij Afghanistan, moet het Pentagon ook een derde 'carrier', de USS Kitty Hawk die reeds in het gebied is aangekomen, gebruiken als drijvende basis voor commando-operaties.

Op de luchtmachtbasis Juffair, met aan de hemel een halve maan, bekijken norse Amerikaanse militairen 's nachts de bezoekers van top tot teen. Honden ruiken aan de bagage. Voorbij de poort slapen tientallen soldaten in tenten. In het gebouwtje waar militairen zich moeten melden voor transport naar de vliegdekschepen of Diego Garcia, bekijken ze video's.

Ruim drie uur nadat het C-2-vliegtuig Juffair heeft verlaten in westelijke richting, doemt diep in de Arabische Zee plotseling het dek op van de Enterprise. Zenuwachtig beginnen twee bemanningsleden in het geblindeerde toestel te zwaaien. Het is het teken dat de landing op het ruim driehonderd meter lange dek van Amerika's eerste nucleaire vliegdekschip nabij is.

Momenten later landt de C-2, waarin de passagiers in tegengestelde richting zitten om de schok van de landing op te vangen, met een snelheid van 210 kilometer per uur. In twee seconden staat de C-2 stil.

Alsof ze figureren in een film die vertraagd wordt afgespeeld, komen F-18 Hornet-gevechtsjagers op het dek af. Pas als de F-18 het asfalt aanraakt, is te zien met welke snelheid het vliegtuig komt aanvliegen. Een Hornet die in de lucht gevaarlijke capriolen uithaalt, krijgt van dek-officier Paul een warm onthaal. 'Oh, yeah, baby! Yeah!'

Het is vanmiddag nauwelijks te merken dat de Enterprise midden in een oorlog zit. Beneden, in de hangar waar een deel van de 46 F-18's en F-14's is opgesteld, schiet de 21-jarige schutter Coryn met zijn geweer een oranje kabel naar het bevoorradingsschip USS Sacramento dat langszij is gekomen. Olie en pallets vol goederen worden naar het vliegdekschip overgebracht terwijl beide schepen met een snelheid van achttien kilometer per uur varen.

Chinook-helikopters vliegen heen en weer. Een collega van Coryn wuift de Arabische kritiek op het aantal veronderstelde burgerdoden onder de Afghanen niet zomaar weg. 'Ik voel het als een eer om aan deze operatie mee te doen', betoogt de 21-jarige Kenny terwijl hij de bevoorrading gade slaat. 'Maar we willen de Afghanen niet met opzet doden. Vergeet niet dat aan onze kant zo'n zesduizend burgerdoden zijn gevallen. Allemaal onschuldigen.'

In Manamah, aan de Tarfa Bin Al Abd Avenue, spuugt zakenman Mahmood van woede op straat. Die Amerikanen ook. In de straat waar de Amerikaanse fast food-ketens rijk vertegenwoordigd zijn, ontploft deze Bahreiner van woede. 'Diep in hun hart steunen alle Bahreiners Osama bin Laden. Kijk maar wat hij heeft gezegd over de Palestijnse zaak. Waarom treden de Amerikanen niet op tegen Israël zoals ze nu Afghanistan aanpakken? Dit is toch niet eerlijk.'

Mahmood spuugt nog een keer op straat. 'Ach, die Amerikanen...'. Zijn Indiase personeel knikt instemmend.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden