Column

Diederik Samsung

IN Amsterdam

Hoe een politicus de kiezers bestormt.

Foto Toine Heijmans

Diederik Samson geeft zijn zaterdag aan de politiek en alles beweegt. Van zijn tenen tot zijn voorhoofdsrimpels: hij is een totaaltheater van menselijke onderdelen, cellen en vezels. Zijn schoenen tapdansen onder de stoel, staand op hun punten, op hun hakken, ze nemen alle posities in die voor schoenen zijn weggelegd. Diederik praat met wenkbrauwen en mondhoeken, grote handen alle kanten op. Zo liggen ze dood op tafel en dan vliegen ze weer door zijn persoonlijke ruimte: omklemmen zijn neus, steunen zijn wang, vingers priemen in de persoonlijke ruimte van iemand anders. 'I know!', 'wow', 'gaaf, leuk'. 'Wie van jullie heeft gedacht: als ik de kans krijg, ga ik nú aan Samsom vertellen dat het allemaal kut is?' Het is in een oud schoolgebouw in een oude wijk in Amsterdam: huiskamergesprek met negen geselecteerde Amsterdammers - politieman, brandweerman, strijder voor gehandicaptenrechten, wijkverpleegkundige. Dit is 'the real thing', zegt Diederik als-ie weer buiten staat: 'Ik verzamel hier munitie om te gebruiken in de meer vijandige omgeving waarin ik opereer' - in de politieke loopgraven van 'Den Haag' dus. Er is een groot verschil tussen jullie, de mensen van de maatschappij, en 'Den Haag', dát wil Diederik kwijt, hij zal het vaak zeggen vandaag, hij is een straatsoldaat. Goedgerichte wijsvinger naar de andere kant van de tafel: 'Wat merk jij nu in de zorg?' Eenzaamheid, zegt de wijkverpleegkundige. Veel eenzaamheid. Diederik loopt natuurlijk zelf stage in de wijkverpleging, dus herkent dat, en loopt daar tegen een lastig onderscheid aan: 'Is iemand alleen, of eenzaam?' Het is moeilijk zelfredzaamheid te organiseren, zegt de wijkverpleegkundige nog, 'maar het werkt wel', zegt Diederik. Daar is hij goed in: hij hoort de verhalen en buigt ze als ze heet zijn. Niets blijft in de lucht hangen, alles krijgt - pats! - een plek in het universum. Maar vertel! Zijn lijf helt naar links en naar rechts, naar voor en naar achter. De huid van zijn gezicht heeft een seizoen overgeslagen, daar is het al zomer. Energie! 'Even een heel andere vraag', zegt Diederik: 'krijg jij je PGB al uitbetaald?' Ik heb twee PGB's, zegt de strijder voor gehandicaptenrechten en de ene is al drie maanden niet uitbetaald. O, zegt Diederik, 'dat is exact hetzelfde als bij één van mijn cliënten!' Diederik vertelt ook over Khalid en Brahim, uit de tijd dat hij als straatcoach werkte. 'Kunnen Khalid en Brahim geen verschil maken?' 'En wie doorbreekt dat?' 'Ik heb het zo vaak meegemaakt als straatcoach... té-ring, denk je dan.' Ja, dit wordt een stukje zonder alinea's want Diederik stormt vandaag zonder alinea's door de stad. Met de dienstwagen naar Zuidoost, winkelcentrum Amsterdamse Poort, de wagen is nog niet geparkeerd of hij stapt alvast uit. Op weg naar de mensen met de PvdA-rozen en de PvdA-rode jasjes en naar de mensen van de straat. Hij draagt zijn eigen bos rozen als een peuter op zijn linkerarm, de bloemen tegen zijn schouder gedrukt. Ze klampen hem aan, de mensen, of anders klampt hij ze wel aan, recht in hun persoonlijke ruimte. 'Diederik Samsung!', roept Djan, die bij zijn rode invalidenauto staat, en hij begint over het verdwijnen van de sociale werkplaatsen en Diederik ziet niets anders dan déze man, al het andere verdwijnt: de héle Diederik is even dicht bij deze man en hij zegt: 'Ik heb je gehoord maar ben het niet met je eens'. In tien seconden maakt Diederik van een zwevende kiezer een PvdA-kiezer, met die dans van wenkbrauwen en mondhoeken en voorhoofdsrimpels, dichtbij als familie, en op naar het volgende te repareren vraagstuk. Djewene werkt bij de gehandicaptenzorg en er is een ton bezuinigd. Hoe moet dat nou, meneer? 'Ik denk dat de overgang van grote instellingen naar kleine woongemeenschappen een goede is.' 'Ik sta ervoor dat het met minder geld mogelijk moet zijn' - dankuwel, ja, zegt Djewene, zo is het natuurlijk ook. En Diederik duikt, hopla, lunchroom Wenbo in, trekt een stoel bij de tafel van meneer Alfred, van 82, 'Dus Kok heeft het verknald, vindt u?' Daar loopt trouwens een Gedeputeerde en daar loopt een Statenlid, grote mannen zijn het, de komende verkiezingen zijn voor hen, maar niemand ziet ze staan. Even fluïde als hij verscheen, verdwijnt Diederik Samsung dan weer uit het winkelcentrum en 's avonds duikt hij weer op bij Paul de Leeuw in een televisiekwis, met een biertje en met liters energie en ik stel me voor hoe hij vervolgens naar huis wordt gereden, uit de wagen stapt en binnen op de bank gaat zitten zonder licht te maken en in het donker zichzelf maar antwoorden blijft geven.

Diederik praat met wenkbrauwen en mondhoeken, grote handen alle kanten op. Foto Toine Heijmans
Diederik hoort de verhalen en buigt ze als ze heet zijn. Foto Toine Heijmans
Diederik Samson geeft zijn zaterdag aan de politiek en alles beweegt. Foto Toine Heijmans
Diederik Samsom in iemands personal space, hier in campusgebouw Wetsus bij een bijeenkomst over duurzaamheid. Foto ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.