Column

'Die vrouw heeft wonderen verricht'

null Beeld null

Toen ik me bij onze huisvriendin Jacinta (68), een kunstenares met ravenzwart haar die haar chique woonplaats Aerdenhout voor Amsterdam verliet zodra ze kon kruipen ('Al zou ik er een villa cadeau krijgen, ik zet er geen poot meer in, geen póót'), weer eens bitter zat te beklagen over mijn slaapprobleem, zei ze: 'Jij moet naar een vriendinnetje van mij, Margaretha de Vries. Dat is de dochter van Zwarte Joop, ook een vrindje van me, en die kan horen, ruiken, voelen, alles tegelijk.'

Ik zuchtte.

'Ga nou maar!', riep ze. 'Die vrouw heeft wonderen verricht. Bij mens én dier.'

Dus daar ging ik, naar Zandvoort, waar ik Margaretha - klein, rond, lief - ontmoette in haar praktijk onder een galerijflat. En tijdens de healingsessie die volgde, vertelde ze me zo'n goed verhaal dat ik mijn eigen pijntjes en verdrietjes spontaan vergat.

Margaretha bleek inderdaad de dochter van Zwarte Joop te zijn, de Joodse gok- en seksbaas die in 1969 Casa Rosso oprichtte. Zijn dochter werd drie jaar eerder geboren in Algerije, toen hij 'vanwege wat probleempjes' op een achttien maanden durende wereldreis was met Margaretha's moeder. Toen Zwarte Joop haar in het Frans aangaf bij de gemeente was hij zó zenuwachtig dat ze een half uur later officieel Baby heette - later werd dat rechtgezet.

Vader en moeder De Vries waren dol op dat lieve, donkere kindje in haar dadelkistje, en dit verhaal zou daarmee afgelopen zijn geweest als ze op een dag niet door iemand uit haar badje zou zijn getild, uit diens handen glipte en zo, bám, met haar achterhoofd op het marmer terecht was gekomen, drie maanden oud. Terug in Amsterdam bleek het goed mis te zijn: met haar linkeroog zag ze niets meer, met haar rechteroog nog maar 16 procent. Maar het was juist die handicap die Margaretha leerde op haar ándere zintuigen te vertrouwen. 'Ik begon een innerlijke wereld te creëren: ik kon niet zien of een gezichtje boos was, ik moest vóélen. En van lieverlee begon ik steeds meer te voelen: niet alleen stemmingen, maar ook of iemand fysiek iets mankeerde, of er chaos in de cellen zat. En zo kon ik mensen helpen, dus voor mij werd mijn handicap mijn geschenk.' Een geschenk waarmee ze vijftig jaar later haar geld verdient - je bent een dochter van Zwarte Joop of niet.

Terwijl ze met haar handen over mijn lijf wapperde vroeg ik of ze ooit boos was geweest op de mensen die haar hadden laten vallen, maar dat bleek niet zo te zijn. Integendeel, ze had ze nog weleens opgezocht, bleken er aan de andere kant van de Middellandse Zee al vijftig jaar kaarsen voor haar te worden aangestoken. Die arme mensen, alsof die dit hadden gewild. En ja, natuurlijk zou ze haar zoon graag een keer goed hebben bekeken. Zelf autorijden is handiger dan iedere keer een lift moeten regelen. Maar kunnen zien had ook zo zijn beperkingen, zei ze, terwijl ze een steen pakte en die op mijn hoofd legde. 'Ogen leiden af. Je hoeft iemand maar aan te kijken of je vormt een oordeel op basis van uiterlijk. Daar heb ik geen last van.'

Waarschijnlijk had ze dan ook nooit haar grote liefde ontmoet. René van Collem, de dertig jaar aan heroïne en cocaïne verslaafde ex-drummer van Doe Maar, zag er per slot van rekening niet echt als boyfriend material uit toen hij jaren geleden de praktijk binnen kwam stommelen. Voor normale mensen niet, tenminste. Maar Margaretha zag iets anders. 'Ik voelde hoe lief hij was, en waaróm hij verslaafd was geraakt.'

'Ik voelde me voor het eerst in mijn leven gezien', zou René er later zelf over zeggen.

Dit jaar zijn ze vier jaar getrouwd. Speelt hij weer bij Doe Maar, helemaal clean.

En ik slaap weer goed, trouwens.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden