Die vermaledijde boterhammetjes

Omdat je niet de hele dag in je kantoor-aan-huis kunt zitten lezen, verplaats ik mijn leeswerk naar een Brussels café....

De rekening vermeldt echter 'bières' (2,85 euro) en 'soft' (1,65 euro). De calvinist in me protesteert, streept het door en schrijft erachter wat ik wel had geconsumeerd: 'sandwich' en 'café'. Ik heb hier toch zeker niet zitten pimpelen, maar me ernstig verdiept in de drukproeven van een boek waarvan ik de auteur over een uur ga interviewen!

'Klopt het niet?', vraagt de serveerster als ze bij het afrekenen mijn doorhalingen ziet. 'Wilt u soms een ander bonnetje?'

Wat laat ik me toch weer kennen als een Hollander! Alcohol tijdens de lunch: een ongeoorloofde extravagantie waardoor het arbeidsethos in het gedrang raakt! Inburgeren in België gaat nog moeizaam, terwijl het toch zo eenvoudig is. Ik kijk naar de andere tafeltjes. Het is vrijdagmiddag halftwee en ik ben de enige die stoïcijns niet aan het bier zit.

Ik moet denken aan Guy Verhofstadt. Van de premier is bekend dat hij zijn lunch vergezeld laat gaan van een goed glas Italiaanse wijn en van een dikke sigaar. Geen Belg vreest dat hij na een stevige pousse café het land niet meer zou kunnen besturen. Waarschijnlijk beperkt Jan-Peter Balkenende zich bij voorkeur tot een mueslibol met karnemelk.

Dat schrikbeeld moet Bart Somers voor ogen hebben gehad, toen hij als Vlaams premier in december 2003 werd uitgenodigd door Balkenende. Vooraf meesmuilde Somers in een tv-interview dat de culinaire ontvangst hem zorgen baarde: 'Ik zal mijn boterhammetjes maar meenemen.'

Het was in Den Haag niet onopgemerkt gebleven. 's Avonds vroeg Balkenende aan Somers of hij aan zijn brood had gedacht. Toen de Vlaamse premier verbaasd 'nee' mompelde, serveerde een ober hem een stapel boterhammen met chocopasta. Uiteraard volgde na dit lesje alsnog een 'verrukkelijk diner', gaf Somers achteraf toe. Hij beloofde zich niet meer laatdunkend over de Nederlandse keuken uit te laten, maar de Hollandse Pot van harte aan te bevelen.

Maar of dat echt verstandig is, zouden we Steve Stevaert moeten vragen. De partijleider van de SP.A, de Vlaamse socialisten, schreef het boek Koken met Steve. 'Mensen die graag koken zijn meestal gezellige mensen', schrijft hij. 'Gezelligheid is wat ons steeds meer ontbreekt. Gezelligheid is traag en het moet vandaag snel gaan. Te snel. Ik houd in mijn partij ook een pleidooi voor meer gezelligheid. Het socialisme zal gezellig zijn, of niet zijn.'

Wat kwam Stevaert dus bedrogen uit, toen hij in mei vorig jaar met een bus partijgenoten van Brussel naar Rotterdam reisde om de Nederlandse sociaal-democraten te bezoeken. Onderweg werd al smalend gesproken over de ongetwijfeld karige 'broodjeslunch' die de Nederlandse zusterpartij had beloofd.

Karig bleek nog een optimistische kwalificatie. Aangezien de gezellige Vlaamse socialisten door files ruim een uur te laat arriveerden, was er slechts tijd voor een kopje koffie. 'Met het oog op de klok slaan we de lunch maar over', riep PvdA-voorzitter Ruud Koole even praktisch als ongezellig. Met rammelende maag moest Stevaert in een historisch trammetje in debat met Wouter Bos. Gehaast vertrokken de Vlaamse socialisten enkele uren later weer, 'het avondeten zouden ze wel onderweg of terug thuis gebruiken'.

In België weten ze tenminste hoe je gasten ontvangt. Begin dit jaar bezocht een Tweede-Kamerdelegatie het Belgische parlement. De pers kreeg na afloop te horen wat het bezoek concreet had opgeleverd. Veel soeps was het niet.

'Ach je weet hoe dat gaat in België', klapte een Tweede-Kamerlid die avond uit de school (er was nog een ontvangst bij de Nederlandse ambassadeur in Brussel, die als compromis tussen noord en zuid geen diner maar een lopend buffet had laten aanrichten).

'We arriveerden rond lunchtijd bij het parlement. Zeker anderhalf uur hebben we getafeld en toen zijn we nog snel even rondgeleid. Je kunt met Belgen pas zaken doen als je ze kent en als de magen zijn gevuld. Goed eten dus en liefst een fles wijn de man. Voor mij hoefde het niet.'

Nederlanders en joie de vivre, het is ongelukkig huwelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden