'Die lening ga ik later keihard terugcashen'

Studeren hoort ook een feest te zijn en eerstejaars in Rotterdam zijn van plan dat ervan te maken. 'Ik laat me door de crisis mijn studententijd niet afpakken.'

AMSTERDAM - Gevangen in een manshoge, doorzichtige plastic bal buitelen twee aspirant-studenten door de vijver tussen de hoogbouw van de Erasmus Universiteit. Het is een van de vele attracties van de 'Eureka', de introductieweek voor Rotterdamse studenten. De zon weerkaatst op de golfjes. Onbedoeld heeft het schouwspel iets metaforisch: de studententijd als zeepbel van lichtheid en bravoure, van nog niet uit elkaar gespatte verwachtingen.


Veel mensen boven de 30 zullen zich hun studiejaren zo herinneren - maar is studeren in tijden van crisis nog wel zo zorgeloos? Op het eerste gezicht wel. 'Aaaaah funk it up, yeah! Aaaah.' De muziek uit tientallen boxen schettert tegen de hoogbouw van de campus. De massa deint mee, zich ondertussen vergapend aan het feestelijke begin van deze nieuwe levensfase.


In gesponsorde poloshirts gestoken leden van studentenverenigingen leuren met gekleurde flyers, polsbandjes, petjes, zonnebrillen in neonkleuren, vrijkaarten en kortingsbonnen. Er is een stand met Starbucks-koffie, er is ijs, er is bier. Erg veel bier. Het is drie uur 's middags. Het kan niet op.


'Wat voor crisis? Sjonge, wij zijn echt te ver heen om ons daar druk over te maken', krakeelt een groep balorige bedrijfskundigen in spe. Zon en alcohol hebben hun hoofden veranderd in stoofperen met gel. 'Die lening bij Duo ga ik later gewoon keihard terug- cashen.' 'Ja hoor, hoor hem dan. Ga eerst maar eens beginnen.' 'Mijn ouders betalen gewoon.' Daarna schakelen ze over op onverstaanbaar gebral.


Natuurlijk - beginnen met studeren is in de eerste plaats nog steeds een feest, het feest van het uitvliegen, op eigen benen staan. 'Zo willen de meeste studenten het in elk geval zien', zegt Nora (18), 'zeker in de introductieweek.' De aankomend rechtenstudente baadt met twee vriendinnen pootje in de vijver, tussen hen in liggen de laatste resten van een enorme Milkareep te smelten. 'Ik laat me mijn studententijd niet afpakken door de crisis. Zoiets maak je maar één keer mee.' Ze giechelt, maar haar donkere ogen staan resoluut.


Realistisch

'Hier merk je niets van de crisis', zegt vriendin Christel. 'Hier moet zoveel geld in zitten. Ze wijst naar de kraampjes en springkussen in de vorm van kastelen en palmeneilanden. 'Allemaal gesponsord. Maar thuis merk ik het wel.' Het bouwbedrijf van haar ouders ging in 2008 failliet. 'Ik heb niet eens gevraagd of ze mijn collegegeld wilden betalen, daar zouden ze zich alleen maar rot over voelen.'


Over de torenhoge schuld die haar te wachten staat, maakt Christel zich geen zorgen. 'Ik ga bedrijfskunde doen, ik heb wel een studie gekozen waarbij de kans op een baan groot is. Ik heb realistisch nagedacht.' Nora is wel bezorgd, hoewel haar ouders bijspringen voor het collegegeld en de kosten van haar kamer. Toch gaat ze lenen. 'Om dit soort dingen te kunnen doen, naar feestjes gaan, op het terras zitten.'


Rotterdam heeft als studentenstad van oudsher een zakelijk imago, mede vanwege de nadruk op economische studies. Toch heeft het, zo wordt duidelijk tijdens de Eurekaweek, ook qua feestelijkheid en verenigingsleven veel te bieden. Maar de meeste studenten kiezen de stad vanwege de studie, blijkt. De zinsnede 'staat goed aangeschreven' gonst rond. De realiteit mag ver weg lijken in het feestgedruis, maar in veel achterhoofden is hij aanwezig. Zo zeggen veel studenten van plan te zijn in elk geval hun eerste jaar te halen voor ze lid worden van een vereniging, vaak op aanraden van hun ouders.


Die ouders spelen bij de generatie die nu gaat studeren vaak een dubbele rol. Sommigen houden fronsend de hand op de knip en vragen naar arbeidsmarktperspectieven, maar anderen kijken nostalgisch terug naar hun eigen studententijd, toen je nog tien jaar mocht studeren, toen de ov-jaarkaart door de week en in het weekend geldig was, kortom: lang leve de lol.


Medelijden

'Soms lijkt het alsof mijn ouders medelijden met me hebben omdat ik in deze tijd opgroei', zegt Quirine (19). 'Ze willen dat ik een zo leuk mogelijke studententijd heb, natuurlijk wel met mijn studie als eerste prioriteit.' Haar ouders betalen haar kamer - als ze die vindt - en haar collegegeld en haar zakgeld, een bijbaantje hoeft niet. 'Mijn vader is accountant. Dus ik heb geluk. Maar ik ben niet zo'n verwend kreng dat alles toegeworpen krijgt, hoor.'


Shivana (18), die net als Quirine psychologie gaat studeren, lacht. Ook zij is niet verwend, vindt ze. Maar van de crisis weet ze ook niet zo veel. Wel besloot ze dat het om financiële redenen handiger is om thuis te blijven wonen, in Capelle aan de IJssel, 'om de hoek'. 'Anders moet ik al meteen schulden maken.'


Maar, crisis of niet, ze zijn niet zielig, vinden de toekomstige studiegenotes. Quirine: 'Als mijn ouders zoiets zeggen, dan zeg ik : ja, jullie konden op de middelbare school nog zelf je vakkenpakket samenstellen. Dat konden wij ook niet. Ik vind het allemaal niet zo erg, ik maak die vergelijking niet. Voor mij is dit de realiteit.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden