Die knul komt er wel

Ik ben dol op de ombudsman van NRC Handelsblad. Ik ken de beste man niet, maar vermoedelijk draagt hij knickerbockers, spencers, juchtlederen schoeisel, een geruite pet van Burberry, rookt hij pijp en leest hij voor het slapen gaan aforismen van Godfried Bomans, een en ander vergezeld van een kopje darjeeling. In zijn overlijdensbericht zal hij worden herinnerd als een gemoedelijke kerel die in zijn vrije tijd haiku's dichtte, een luisterend oor was en de grap niet schuwde want 'een dag niet gelachen is een dag niet geleefd'.

Ik voel mij aangetrokken tot zijn ietwat archaïsche mening die uitstekend past bij mijn huidige bucolische bestaan. Zo schreef hij laatstelijk dat journalisten er primair zijn om andermans ervaringen te onderzoeken en moeten ze oppassen voor 'narcismevalkuilen'.

Hoe anders was dat in mijn tijd! Ik werd in mijn jeugd wel eens beschouwd als de Nederlandse exponent van de zogeheten Gonzo-journalistiek. De Gonzo-journalist (en dan heb ik het niet over die maffe Muppet) beschrijft zijn umfeld louter vanuit zijn eigen, al dan niet benevelde ervaring. In feite is hij zelf het verhaal dat hij daarom - tegen de regels van de ombudsman in - gewoon met ik begint.

Beeld Gabriël Kousbroek

Een diplomaat in de Levant vertelde mij eens dat hij in de tijd van de baas zo veel mocht zuipen als hij wilde, zolang hij maar op zijn benen bleef staan. Ik vond dat ook voor een Gonzo-buitenlandcorrespondent een puik motto. Ik donderde echter regelmatig om tijdens persconferenties en kwam op gegeven moment niet meer weg met olijke verontschuldigingen als 'oeps, danspasje'.

In de nadagen van mijn droeve loopbaan - met als enige troost de Prijs van de Dagbladjournalistiek in 2006 - woonde ik in Rio de Janeiro. Ik was in de vergetelheid geraakt, oud en der dagen zat. Als een duveltje uit een doosje was daar ineens Olaf Koens, een sympathieke jongeman die mijn werk kende en wel eens wilde stappen met Opa Gonzo. Dat heeft hij geweten want ik ging nog één keer vol op het orgel: hoeren, coke, kolkende rivieren van cachaça, orgiastische funkfestijnen in de favela, wapengekletter en een afterparty met twee krankzinnige, doorgesnoven Marokkaanse kickboksers uit Antwerpen die - zo bleek later - banden hadden met Al Qaida. Twee etmalen later kropen we op ons tandvlees over het strand van Copacabana. Die knul komt er wel, dacht ik toen ik afscheid van hem nam.

Morgen wordt Olaf Koens gekroond tot journalist van het jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.