Die ingebakken behoudzucht zit het Nederlandse voetbal nog het meeste in de weg

De Twaalfde Man

H et ging deze week weer even over de hoed van Memphis Depay. Dat kwam door Ronald de Boer. In een interview met Playboy had hij gezegd dat hij er 'minder blij' van zou worden als een van zijn dochters met Depay zou thuiskomen.

Want Depay, zo zei De Boer, maakt de indruk dat hij in zijn eigen wereld zit. En daar waren de hoed en de sjaal en die geruchtmakende entree in het spelershotel van het Nederlands elftal weer, als bewijs.

Het is alweer twee jaar geleden dat er een schokgolf door het Nederlandse voetbal trok. Depay had een hoed op toen hij zich meldde bij Oranje. Sindsdien bestaat de Wet van Memphis. Dat is dat in elke discussie over de huidige staat van het voetbal, en het Nederlands elftal in het bijzonder, iemand geheid over de hoed van Depay begint.

Het overtuigende verweer van Depay ('Het is gewoon een hoed') werd massaal genegeerd. De hoed werd het symbool van de teloorgang van ons voetbal; van de doorgeschoten decadentie, de tomeloze verwennerij en de exorbitant hoge salarissen. En presteren, ho maar.

Dit terwijl een hoed gewoon een hoed is, en in dit geval slechts een teken van eigenzinnigheid. Dat Depay sindsdien weinig meer presteert, is irrelevant. Dat komt niet door die hoed.

De voetbalwereld en de periferie (de media) zijn aartsconservatief. Het hóórt niet, een hoed. Hetzelfde geldt voor een filmpje uit de kleedkamer van het Nederlands elftal. Nederland - Bulgarije was nog maar nauwelijks afgelopen toen Ruud Gullit zondag een filmpje op Instagram en Twitter zette dat hij kort na de wedstrijd had gemaakt. Het oordeel was meedogenloos.

Het was belachelijk. Als assistent-bondscoach had Gullit de code van de kleedkamer geschonden. De kleedkamer is een heilige plek, een safe space voor de voetballers. Wat in de kleedkamer gebeurt, moet in de kleedkamer blijven.

Ik vond het eigenlijk wel een geinig filmpje, als buitenstaander. Gullit deed er ook niemand kwaad mee. Het werd echt leuk toen hij fluisterend in het Engels een oordeel gaf over de wedstrijd waarbij zojuist miljoenen mensen in slaap waren gevallen: 'Fantastic game.'

Het was het hoogtepunt van de avond; tenminste, voor veel mensen, niet voor de meeste professionele waarnemers. Die willen het liefst dat alles weer zoals vroeger wordt, of op zijn minst hetzelfde blijft.

Ze willen dat het feestpubliek bij thuiswedstrijden van het Nederlands elftal aan de poorten van het stadion wordt tegengehouden en wordt vervangen door bierdrinkende mannen in retro-shirts (ik parafraseer de column even die Sjoerd Mossou deze week in het AD schreef) en dat Gullit zijn telefoon voor de wedstrijd bij Advocaat inlevert. Ze vinden dat de videoreferee de romantiek van het voetbal bedreigt en dat Depay zich blootshoofds moet melden bij Oranje.

Intussen wordt geen stap voorwaarts gezet. Trainers met innovatieve ideeën worden smalend weggezet als laptoptrainer. Elk voorstel om de spelregels te veranderen wordt weggehoond. Peter Blangé wordt als prestatie- en innovatiemanager van de KNVB door niemand serieus genomen, vanwege zijn titel en natuurlijk vooral omdat hij een oud-volleyballer is.

Toen waterpolocoach Robin van Galen (goud op de Olympisch Spelen) in beeld was voor die functie, sprong Johan Derksen op tv uit zijn vel. Hij noemde hem schuimbekkend een 'wijsneus van dertien lesbische wijven'. Buitenstaanders worden bij voorbaat afgeschoten, concludeerde Van Galen later.

Terwijl andere sporten zichzelf voortdurend vernieuwen, zet in het voetbal iedereen de hakken in het zand en wordt een man van bijna 70 aangesteld als bondscoach. Op strafschoppen kun je niet trainen. Marco van Basten is een luchtfietser.

Het is een willekeurige greep, maar achter alle voorbeelden gaat de ingebakken behoudzucht en benepenheid schuil. Misschien zit dat het Nederlandse voetbal in deze crisisjaren nog wel het meeste in de weg.

Reageren? p.onkenhout@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.