Die ellendige zielepoten kun je gewoon niet negeren

De bedelaars in Iran kun je niet negeren.

Beeld thinkstock

Teheran, 29 maart 1963

Bij het vertrek uit Constantinopel, waar je een klein fortuin spendeert aan aalmoezen, had ik me voorgenomen verder niemand meer iets te geven, anders loop ik straks zelf nog met een bedelnap.

Maar uiteraard ondermijnde Perzië mijn voornemens. De ellendige zielepoten die je hier tegenkomt, kun je gewoon niet negeren. Voor het merendeel zijn het lepralijders die niet meer behandeld kunnen worden, gesteld dat er behandeling voorhanden was in hun regio, wat doorgaans niet het geval is.

Aangezien ik nu bij vrienden thuis logeer, bespaar ik een pond per dag, die ik als baksheesh distribueer. Ongetwijfeld is hierin ook een vorm van eigenbelang in het spel. Je kunt moeilijk thuiskomen na een dag in Teheran en je overgeven aan de geneugten van het kapitalisme zonder tenminste iets, hoe klein ook, te hebben gedaan om de ellende om je heen te verlichten.

Overigens wordt de ellende hier niet compleet genegeerd. Moslims hebben net als christenen de religieuze plicht geld te geven aan de armen, en de overgrote meerderheid van de moslims - van welke gezindte ook - levert geregeld een bijdrage die in verhouding staat tot hun inkomen. Je kunt zelfs stellen dat mensen in deze regio hun minder fortuinlijke broeders net zo royaal ondersteunen als de belastingbetalers in een welvaartstaat dat doen.

Dervla Murphy (1931), Ierse reisjournaliste. Uit Full Tilt - Dunkirk to Delhi by Bicycle, het verslag van haar fietsreis naar India. John Murray, 1965.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden