Die Cavendish moet eens een beetje dimmen

BOULOGNE-SUR-MER - Een gemiddelde Tourdag begint doorgaans ontspannen. Elke ochtend om een uur of elf keuvelen renners en ploegleiders wat met journalisten over oude schaafwonden en nieuwe ambities. De een nipt aan een bekertje koffie, de ander leunt met de armen over elkaar tegen een ploegleidersauto. Er kan nog van alles gebeuren en tegelijkertijd ook zomaar niets.


Startplaats van dienst is Orchies, behept met genoeg kasseien om Parijs-Roubaix doortocht te verlenen. Maar vandaag blijven ze het peloton bespaard. Het gaat naar de Côte d'Opale, aan de Franse westkust.


Bij de teambus van Vacansoleil haalt Jean-Paul van Poppel herinneringen op aan finishplaats Boulogne-sur-Mer. In 1994 won hij er de massasprint. Het gaat over versnellingen en de banddikte waarmee hij Olaf Ludwig versloeg.


Van Poppel staat op punt van vertrek. Hij is deze Tour operationeel manager en gaat het peloton vooraf om de laatste kilometers van de etappe te verkennen. Alle ploegen hebben zo'n mannetje van dienst. Ze leven in de overtuiging dat daarmee toeval kan worden uitgesloten. De werkelijkheid zal weerbarstiger blijken.


De ronde kende een betrekkelijk rustige start voor de Nederlandse wielerploeg, waar veel draait om Wout Poels, onder voorbehoud dan. Poels wil liefst in alle rust 'zijn ding' doen, dat ligt hem het beste.


Daaromheen mag eigenlijk iedereen bij de ploeg voor zijn kans gaan. Zo is Kenny van Hummel er voor de massasprints. Twee jaar geleden werd hij bij Skil een bekende Nederlander omdat hij in de bergen dagelijks worstelde met de tijdslimiet. Hij wil nu zijn reputatie opvijzelen.


Maandag kwam zijn sprint nog niet zo uit de verf. Te veel gehinderd, baalde Van Hummel na afloop. Dat zou hem niet nog een keer overkomen. Hij moest brutaler worden.


Het komt hem een dag later prompt op een donderspeech van Mark Cavendish te staan. Van Hummel verleent de Brit bij de tussensprint in Senlecques geen vrije doorgang. Al sprintend tracht de Brit zijn Nederlandse collega te kleineren. De televisiecamera's registreren gretig.


Pfff, zucht Van Hummel een paar uur later. Sloeg nergens op, die actie van Cavendish. Moet een keertje een beetje dimmen, vindt hij. Dat de etappewinnaar van maandag begon te klagen, zei meer over Cavendish, dan over hem. 'Ik heb niets te klagen. Ik moet gewoon een beetje positief blijven.' Respect heeft hij genoeg voor de wereldkampioen. Van Hummel: 'Maar heeft de wereldkampioen dat ook voor de rest van het peloton?'


Terwijl Cavendish en Van Hummel bakkeleien, weet Lieuwe Westra al dat het in het peloton wachten is op valpartijen. En dat het wachten is op het moment dat je er zelf bij ligt. Op kilometer 168 worden hij en Johnny Hoogerland het gras in gekatapulteerd. Westra grijpt naar zijn sleutelbeen. 'Ik heb een beetje last van mijn knie', zal hij na de koers zeggen.


Hij bereikt de finish op meer dan zeven minuten van Sagan & co. Hij is boos. 'Dan kan er in zo'n korte tijd een streep door je klassement. Nu moet ik maar gaan aanvallen.'


Gelukkig is daar Wout Poels nog. Met ploegmaten Kris Boeckmans en Marco Marcato maakt hij nog kans op de ritzege. Als de laatste vluchter, Sylvain Chavanel, bij het nekvel is gegrepen, plaatst Boeckmans een demarrage, het is dan nog zo'n 300 meter bergop.


In Nederland kent niemand de Belg nog, maar het volstaat dat ploegleider Hilaire Van der Schueren hem een 'toekomstige groenetruidrager' noemt.


Alleen weet niemand op het moment dat Kris Boeckmans aan kop ligt, dat het Kris Boeckmans is die aan kop ligt. Poels, denken de meeste commentatoren. Zijn moment gaat verloren in de hectiek. Achter Boeckmans raken de schouders van Marcato en Oscar Freire elkaar. De Italiaan van Vacansoleil komt ten val, bergop. Door hem ligt ook de grote Tourfavoriet Bradley Wiggins op het asfalt.


Aan kop passeert Peter Sagan Boeckmans aan de linkerkant, Michael Albasini zit rechts. De Belg is het noorden kwijt. Hij mist de bocht en vliegt op een politieagent af. De briefing van Van Poppel soms gemist? 'Misschien moet ik het routeboek volgende keer beter bestuderen', zegt hij bedremmeld. Die 'ene cartouche' die hij nog over had, zal hij nu nooit meer verschieten. 'Hoe kan ik dat nou laten schieten?', vraagt hij zich af. Boeckmans wordt 43ste.


Wout Poels is dan al over de streep gereden, als 12de. 'Ik ben wel tevreden' zegt de Limburger, zonder een spier te vertrekken. 'Ik had vandaag nog geen grote plannen.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden