DIDGEREEDOO

Ik weet niet helemaal zeker wat mijn baan is, maar ik weet wel dat ik erin ben gerold. Vraag me niet hoe, het is een beetje vanzelf gegaan, ik kan niet anders zeggen.


Mensen die ervoor hebben moeten ploeteren, daar heb ik het grootste respect voor. Bovendien zijn acteurs en muzikanten die jaren hebben moeten sappelen in morsige repetitieruimten gewoon beter in hun ambacht dan mensen zoals ik, die maar wat aanklooien in de hoop dat niemand erachter komt dat ze eigenlijk niks kunnen.


Mensen die echt goed zijn, hebben er meestal voor doorgeleerd, maakt niet uit op welk vlak. Het zou me niks verbazen als ook de Didgereedoo-spelers in mijn winkelstraat eerst aan de Brisbane Didgereedoo University uren achtereen op een stukje karton hebben moeten zitten, borrelgeluiden makend door een pvc-buis, voordat ze de traditionele Dreadlockpruik van Verdienste mochten dragen (een pruik die waarschijnlijk al eeuwenlang gemaakt wordt van dode meelwormen, en bewaard wordt in schapenurine). En de Darth Vader op de Dam heeft ongetwijfeld een oorkonde van de Levende-Standbeelden Universiteit van Timisoara op zak, een eerbiedwaardig instituut wiens promovendi wonderen kunnen verrichten met niks dan een een lap jute en een Batman-masker.


Zelf heb ik nergens voor doorgeleerd, laat staan voor het werk wat ik doe (toch gaat het prima met me, dank u), maar ik herken wel vakmanschap. Daarom wil ik nu een lans breken voor reconstructie-acteurs, mensen die voor Opsporing Verzocht of Peter R. de Vries een misdrijf moeten naspelen.


Ik hoop dat ik niet ironisch of neerbuigend klink als ik zeg dat ik me verbaas over hoe goed die mensen soms zijn. Een ruziënd echtpaar, een chaotische vechtpartij, een broeierig politieverhoor -- allemaal hartstikke scherp en geloofwaardig geacteerd. Toch heb ik nog nooit iemand herkend van een film of zo. Waar halen ze die lui vandaan? Is er een castingbureau voor natuurtalenten die nog nooit iemand gezien heeft? Of zijn dit de mensen die van onze toneelacademies afkomen die het niét gehaald hebben? Dat zo iemand pas na twintig jaar zijn eerste TV-baantje krijgt als mogelijke getuige: de nachtelijke hondenuitlatende voorbijganger. Zou hij gerepeteerd hebben? Zou hij, kattenliefhebber die hij is, eerst weken stage lopen bij een hondenuitlaatdienst? Zou hij daarna vaker gevraagd worden voor nachtelijke hondenuitlaatrollen?


Als ik één ding heb geleerd, is het dat elke artiest, van de gerechtstekenaar tot de cliniclown, hunkert naar erkenning. Vanaf deze plek wil ik tegen het hele reconstructieacteursgilde zeggen: Ik heb u gezien. U bent goed.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden