Dick Advocaat is een sentimenteel baasje

.Beeld .

Buiten de Kuip, tegen middernacht vrijdag, weet Dick Advocaat zich omringd door een gezelschap mooi geklede Turkse mensen. Hij kust de vrouwen en omhelst de mannen. Hij is emotioneel, zoals hij tijdens de wedstrijd tegen Luxemburg ook emotioneel was. Verslaggevers meenden een traan te zien tijdens het volkslied en na een doelpunt. Hij grapt na afloop dat hij naar de dokter moet.

Dick Advocaat heeft de reputatie van geldwolf en wegloper. Dat klopt wel een beetje. Hij houdt van geld, wat overigens niet verboden is. Dat hij vorige zomer na drie oefenduels wegliep als assistent-bondscoach van Danny Blind, omdat hij niet meer kon slapen van de aanbieding van Fenerbahce, is betreurenswaardig. Het valt niet te bewijzen, maar het Nederlands elftal had mogelijk meer punten behaald uit de duels met Zweden, Frankrijk en Bulgarije als Advocaat had toegevoegd wat Blind niet heeft.

Dick Advocaat is een sentimenteel baasje. Beroemd is de anekdote van Wim van Hanegem, uit de tijd dat ze samen voetbalden bij Chicago Sting, in 1979. Ze zitten in een bar in San Diego, vlak nadat familie naar huis is gegaan. Advocaat gooit een munt in de jukebox. Anne Murray klinkt, met haar smartlap You Needed Me. Van Hanegem ziet dat Advocaat huilt. 'I cried a tear, you wiped it dry', is het eerste zinnetje van het lied.

Bij Advocaat denk ik altijd aan mijn vader. Hij lag op sterven, tien jaar geleden. Ik wilde bij hem in de buurt zijn, in Limburg, maar ik wilde ook schrijven, zodat de ziel onder mijn arm af en toe kon ademhalen. Jan Reker, destijds directeur van PSV, belde een interview af. Ik was onredelijk boos op Reker en zocht naar een alternatief.

Op donderdag speelde Standard Luik voor de UEFA Cup tegen Advocaats Zenit St. Petersburg. Op woensdag, bij een bezoek aan de afsluitende training, legde ik Advocaat de situatie uit, met de vraag of hij, bij hoge uitzondering, een interview wilde geven op de wedstrijddag, voor een stuk in de zaterdagkrant.

Daar zaten we, in het spelershotel, met koffie en frisdrank. Advocaat luisterde, troostte me en vertelde over zijn leven in Rusland. Mijn vader stierf een week later en Zenit won dat seizoen de UEFA Cup.

Daaraan dacht ik onder meer vrijdag, buiten de Kuip, tegen middernacht. Ik vroeg Advocaat waarom hij zo emotioneel was. Hij antwoordde dat al deze mensen zo goed voor hem waren geweest bij Fenerbahce, dat hij afscheid van ze nam. Hij brak. Zijn broer Jaap, een soort Dick, maar dan met meer haar, legde een arm om zijn schouder.

Al die verhalen over voetbal als sport voor macho's zijn onzinnig. Achter het harnas huizen kwetsbaarheid, faalangst en diepe emoties. Bij Advocaat zullen die gevoelens alleen maar toenemen. Hij is 69 jaar. Er liggen meer mooie momenten achter dan voor hem. Ondanks zijn leeftijd wil hij altijd vooruit, soms sneller dan hij zelf beseft. Af en toe staat hij even stil. Dan laat hij een traan.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden