Dichter dan ooit bij het geluk

Van Jan Mulder is de uitspraak: 'Het is heel leuk om Jan Mulder te zijn.' Of dat echt zo is? Als Martin Simek zou verklaren dat het heel leuk is om Martin Simek te zijn, zou ik het wel onmiddellijk geloven. Het komt niet vaak voor dat mensen op zoveel manieren - tenniscoach, cartoonist, interviewer, columnist, aforist, theatermaker, levenskunstenaar en ongeleid projectiel - van zich laten horen, en altijd op zonnige wijze. Zo'n man hoort natuurlijk niet thuis in een land met belabberd weinig zonuren. Sovjet-tanks deden het Praagse wonderkind in Nederland belanden. Toen hij daar voor de zoveelste keer omhoog keek naar een grijze lucht, begreep hij dat het tijd was om er een beter passend land bij te zoeken.

Psychologen zeggen dat geliefden door toeval bij elkaar worden gebracht. We worden verliefd op degene die naast ons staat als Cupido zijn pijl schiet. Dat mag misschien zo gaan bij verliefdheid op een mens, zo gaat het niet bij verliefdheid op een land. Daarvoor lijkt een bepaald soort zielsverwantschap vereist.

Dat Italië een paradijs is, wordt door vele harde feiten weersproken. Dat Simek en Italië voor elkaar vielen, is alleszins begrijpelijk: die twee delen een bepaald soort levensgevoel. 'Onze vader mag dan in de hemel zijn, onze moeder natuur omarmt je hier elke dag. Als je weer kind wil zijn, wees dan een moederskind', schrijft de geïtalianiseerde Simek in Bloedsinaasappels - Leven in Calabrië. Deze papieren liefdesverklaring aan Italië bevat meer fraaie aforismen: 'Misschien is niemand aan de waarheid toe, maar Italianen zeker niet. En ze vragen er ook helemaal niet om, om de waarheid. Italianen willen het gewoon leuk hebben.'

'Ik kom dichter bij het geluk dan ooit', schrijft Simek, en dan zijn we nog pas in 1986. Hij woont nog in de bergen boven Rome, die helaas allengs mondainer worden. In de tweede helft van Bloedsinaasappels zakt Simek met zijn geliefde Iris af naar de Ionische Zee aan de voet van de Laars. 'Bronwater spuit uit een granieten rots omhoog. Wij duiken eronder. Het paradijs.' Even lijkt de reis naar het onverpeste zuiden een grimmige wending te krijgen, als 'uit het niets een auto verschijnt met daarin twee mannen met zúlke gezichten dat zelfs de meest tegendraadse en experimentele filmmaker ze voor niets anders zou kunnen casten dan voor moordenaar'. Gelukkig, de ergste killer blijkt een dichter die prachtig voorleest. Simek en Iris blijven in Calabrië, bij de rots waaruit het bronwater spuit. Iris kent Simek wel uit Nederland. Italiaanse vrouwen die op het hoogtepunt fammi un bambino! ('maak me een kind!') schreeuwen, bevielen deze ervaren womanizer minder goed.

Aan het eind van Bloedsinaasappels staart Simek in de Calabrische tuin aan zee naar de dauw op een wilde roos waarin de ochtendzon weerspiegelt terwijl de geur van op vijgentakken bereide koffie zijn reukorgaan beroert: 'In je eentje urenlang tegen een orgasme aanzitten terwijl er geen vrouw in de buurt is en er zelfs geen gedachte aan seks in je opkomt, dat bestaat: ik ben getuige.'

Een aanrader voor iedereen die van Simek houdt of van Italië. Volgens mij zijn die twee groepen liefhebbers één.

Martin Simek: Bloedsinaasappels - Leven in Calabrië.

De Bezige Bij; € 16,90.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden