Dichtbij

Mooie reisverhalen zijn soms zo dichtbij, dat je ze niet meer ziet...

Afgelopen week bijvoorbeeld maakte ik een grote reis naar een eiland. Het was een hele heisa er te komen; een avonturenreis was het. Onderweg zag ik het koude meer, diepzwart in de nacht, waaraan oude handelssteden lagen te slapen. De boot die me naar het eiland bracht, rolde ongedurig op de golven, tot ineens het eiland zichtbaar werd. Naast de boot vielen visdiefjes uit de lucht. Ik was ver weg, en nog geen 150 kilometer van huis.

De fout die veel reizigers maken, onder wie ikzelf, is dat ze reizen gelijkstellen met verre reizen. Voor minder dan tien uur vliegen hoef je die ‘echte’ reizigers niet wakker te maken. Dat zit er al vroeg in. Als kind bladerde ik de atlas door, en omcirkelde de plekken die ik wilde zien: de Sahara, Istanbul, Mount Everest. Rare namen, dacht ik, moeten mooie plekken zijn. Ik heb ze allemaal gezien, en meer, maar nergens waren visdiefjes zo leuk als hier, tegen de achtergrond van de breedgeschouderde Brandaris.

Verre reizen vallen vaak tegen, al zullen verre reizigers dat nooit toegeven. Je gaat ver om de Masai te ontmoeten, of de Everest te zien, die je allang kende van de documentaires. Je maakt dus een reis naar het bekende.

Wie neemt nog de boemeltrein door de Betuwe? Wie beseft nog dat een reis van Amsterdam naar Utrecht ook een reis kan zijn? Gerard van Westerloo welzeker, en Rudi Rotthier; schrijvers die mooi schreven over Nederland. Ze gingen vooral te voet, en struikelden over onbekende reisverhalen. Wie buiten zijn eigen land een bijzondere reis wil maken, wie nieuwe culturen zoekt, heeft aan Europa meer dan genoeg. Die gaat naar Rostock of naar Vukovar. Zoek het maar eens op, in de atlas.

Hoe kun je, zei mijn vader vroeger, de wereld willen zien als je je eigen wereld nog niet kent? Hij nam zijn kinderen mee naar Nederland, en leerde ze het eiland kennen waar ik nu ben. Hij vertelde over de visdiefjes, en liet de nesten zien van de scholeksters.

Mijn kinderen liet ik de Sahara zien, en de olifanten van Zuid-Afrika. Ze vonden het allemaal prachtig. Maar nu vangen ze krabben op de steigers, nog geen 150 kilometer van huis, en zijn ze al die landen weer vergeten. Ze maken een verre reis in hun eigen, verre wereld.

t.heijmans@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden