Di-rect beter

De benadering was op zijn zachtst gezegd onconventioneel. Er was een management dat enthousiast kwam vertellen over een anoniem te blijven Nederlandse popact die al twee jaar niets van zich had laten horen en nu met een heel ander geluid zou terugkomen. Of er interesse was voor een interview? Nee, er werd niets onthuld over de identiteit van Mr X. Er was alleen een fraai doorwrocht folkliedje dat diende als singletje en de verzekering dat Mr X heus iets voor de Volkskrant was.


Het was Tim Akkerman, de voormalige zanger van de Haagse rockgroep Di-Rect. Akkerman wilde dat de media zonder vooroordeel naar zijn muziek luisterden en alleen op grond daarvan besloten om wel of niet een interview te doen. 'Niet vanwege mijn geschiedenis met Di-Rect. Nee, nee, ik schaam me daar helemaal niet voor. Maar we hadden toch het gevoel dat sommige media op grond van die vergelijking dit album terzijde zouden schuiven.'


Volgens hem is de doelgroep voor Anno, zijn eerste soloplaat vol melodieuze americana, een heel andere dan die van Di-Rect: minder de hitparadeconsument en meer de liefhebber van gerijpte persoonlijke lyriek. Waar de galm glorieerde bij Di-Rect, voert intimiteit de boventoon bij Akkerman solo.


Dus daar stond hij bij de receptie van de Volkskrant, om zich te melden voor het interview. Zoals het de solitaire singer/songwriter betaamt, in zijn uppie, zonder bekende band of backing met alleen een portier tegenover zich: 'Tim ...hoe zei u ook alweer..?'


'Ik heb altijd die voorliefde voor jarenzeventig-americana en folk gevoeld, van Simon & Garfunkel tot Bruce Springsteen, maar ik heb het ten tijde van Di-Rect kunnen wegstoppen en ermee kunnen leven. Wel in mijn achterhoofd dat ik wilde blijven doorgroeien.'


Muzikale evolutie lag ten grondslag aan de split, niets anders. 'Zo gaat dat. Als je 11 bent luister je naar Kinderen voor Kinderen, met 13 luister je naar Slipknot.'


En met 19 ging hij zingen bij Di-Rect. Een leeftijd die misschien goed aansloot bij toegankelijke powerpop waar een sfeer van tieneradoratie omheen hing. Di-Rect was een beetje BN'er band, zo opgenomen in het popestablishment dat het in 2007 zelfs meespeelde op de Night of the Proms.


Akkerman, nu 31: 'Maar het begon wel te knagen. Op zeker moment vraag je je af of je nog wel happy bent met de muziek die je maakt. Een heel ander project ernaast zoals Spike dat doet met zijn eigen bandje The Deaf, ik heb daar bewondering voor. Maar zelf kan ik dat niet. Voor mij was het echt het één of het ander. Ik wilde me honderd procent geven voor de muziek die ík wilde maken.'


Akkerman besloot meteen na Di-Rects theaterversie van The Who's rockopera Tommy ermee te stoppen. Het daaropvolgende album liet hij aan zich voorbij gaan. 'Daarop zingen zou aanvoelen als liegen en ik weet zeker dat ik tijdens het opnameproces de stekker eruit zou hebben getrokken... zo erg was het.'


Hij trok zich in augustus 2009 voor een half jaar terug in het zomerhuisje van zijn ouders in Zeeland. Afgesloten van alle afleidingen en prikkels, om met alleen een akoestische gitaar demootjes te maken. Veertig songs werden in retraite geboren. Hij liep al sinds 2007 met het idee rond, toen het debuutalbum van de Amerikaanse folkband Bon Iver uitkwam. Hoofdman Justin Vernon schreef de liedjes tijdens drie maanden afzondering in een hutje in de natuur van Wisconsin.


'Je helemaal afsluiten en met niets anders bezig zijn dan met je eigen creativiteit was voor mij het ideaal. Ik had geen muzikale kaders meer waarin je gedwongen werd te werken, geen bakens waar ik me per se op moest richten. Geen platenmaatschappij of management waarmee je rekening moet houden. En als je je ook niet met die factor tijd bezig hoeft te houden, valt alles van je af. Alles wat je schrijft is winst.'


Hij noemt het een proces waarbij je de confrontatie met jezelf aangaat. 'Jezelf muzikaal opnieuw uitvinden. Welke klanken vind ik mooi? Wat past bij mij? En levert het uiteindelijk kwaliteit op?'


De parttime muzikale kluizenaar kwam de weekeinden thuis, waar vrouw en kinderen wachten, met de mededeling 'Schat, ik heb weer een liedje geschreven.'


Trouwens, dat was een andere reden waarom hij bij Di-Rect minder in zijn vel zat. 'Ik was ten tijde van Di-Rect al vader geworden. Bij mij was het huisje boompje beestje en die ambiance van dat wilde rockbandje paste wat minder bij de volwassen persoon die ik was geworden. Om dan na elk concert weer te gaan zuipen... Ik hoef niet zo nodig rock 'n' roll uit te stralen.'


Hij heeft geen idee hoe het album zal vallen, maar de eerste tekenen zijn hoopgevend. In 2010 al heeft hij in een theatertournee met zijn nieuwe repertoire en met bevriende en bewonderde muzikanten proefgedraaid, lang voordat de nummers op zijn album hun definitieve vorm kregen.


'Héél ander publiek dan bij die tour dan bij Di-Rect en een bezettingsgraad van 82 procent', zegt hij uit zijn hoofd.


En dan de reactie van zijn producer Attie Bauw na beluistering van Akkermans rudimentaire liedjes. 'Attie is iemand van wie ik weet dat hij alleen maar klussen doet van bands waarmee hij iets heeft. Hij zei twee dingen. Dat had ik niet achter jou gezocht. En: het is nog goed ook.'


Maar hier en daar werden ook wenkbrauwen gefronst. Bij platenmaatschappijen proefde hij een aarzeling, ingegeven door een vermeend gebrek aan hitparadegevoeligheid. 'Zo van: hoe kunnen we dit op de radio krijgen.'


Is geen issue voor hem. Akkerman is trots op zijn kindje. Hij zit nu bij het independent label Rough Trade, waar Di-Rect bij het grote EMI zit. 'Daar kan ik de dingen meer bij mezelf houden. Hoef ik geen rekening te houden met de aandacht en de spanningsboog van het publiek of de planning van het management. Dit is van mij en het beste wat ik nu te bieden heb. Ik ga voor de langetermijnvisie en alles wat daar niet bij aansluit, sluit ik af.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden