Deze week nog doodziek in het ziekenhuis, zaterdag toch op 400 meter wheelen in Rio

Slapen lukt haar 's nachts haast niet meer door de pijn. Tijdens trainingen verliest de rolstoelatlete wel eens het bewustzijn door de steken van haar lichaam. Begin deze week nog lag Marieke Vervoort doodziek in een polikliniek in Rio. Maar de Belgische is vastbesloten zaterdag in haar rolstoel te starten op de 400 meter. 'Ik wil nog één keer alles uit mijn lijf halen en zo hard als ik kan op mijn wielen kloppen. Al mijn angsten en frustraties moeten eruit.'

Beeld getty

Het is een hartenkreet die de 37-jarige Vervoort de laatste weken vaker heeft herhaald in de Belgische media. Rio worden de laatste Paralympische Spelen voor de populairste paralympiër van onze zuiderburen. Vervoort lijdt te veel pijn door de slopende en ongeneeslijke chronische spierziekte. Sporten wordt daardoor steeds moeilijker. En dat steekt Vervoort. Wheelen, zo hard mogelijk racen in haar rolstoel, was voor haar altijd een soort medicijn. Een manier om alle ellende te verwerken sinds zij in 2000 plotseling werd getroffen door een ziekte die vervolgens haar lichaam steeds verder heeft gesloopt.

Natuurlijk speelden Vervoorts grote successen daarbij een rol: de paralympische titel op de 100 meter en het zilver op de 200 meter op de Spelen van Londen in 2012. Of de drie wereldtitels die de rolstoelatlete vorig jaar in het Qatarese Doha won. Maar ook de openhartigheid waarmee ze altijd heeft gesproken over het verdriet achter haar triomfantelijke glimlach. Neem de euthanasiepapieren die Vervoort in 2008 tekende en waar ze nooit een geheim van heeft gemaakt.

Het leverde haar de nodige internationale belangstelling op. Media die van alles wilden weten over haar geplande levenseinde of de regelingen in België, waar een door artsen begeleid levenseinde sinds 2002 wettelijk is vastgelegd. De euthanasiepapieren gaven Vervoort naar eigen zeggen een soort innerlijke rust. 'Dankzij die papieren leef ik nog altijd en kan ik genieten van elk klein moment. Ik denk dat ik anders al lang zelfmoord zou gepleegd hebben, dat zeg ik heel eerlijk', biechtte ze onlangs op aan het Belgische sportprogramma Sporza.

Sterfdatum

Toch was de dood vorig jaar al even dichtbij. De Paralympische Spelen stonden op losse schroeven vanwege een tekort aan deelnemers in haar klasse. De pijn te groot om te trainen. Haar lichaam verkrampte en ze kreeg de ene aanval na de andere. 'Op die momenten heb ik 's nachts zitten bidden en smeken: 'O, ik hoop dat ik erin blijf, ik hoop dat ik niet meer wakker hoef te worden. Op die momenten zat ik er echt om te smeken', vertelde ze in de reportagereeks Het Huis op de Belgische televisie.

Vervoort had zelfs een datum voor de euthanasie in gedachten: ergens in november of december. Op Lanzarote en in België zou 'Wielemie' - zoals ze door vrienden wordt genoemd - afscheid nemen. Maar toen kwam het verlossende bericht over Rio. Het zou haar afscheid worden van de sport. Een manier om naar eigen zeggen alles in schoonheid af te kunnen sluiten.

Beeld getty

400 meter

Al betekent dat niet dat Vervoort direct na de Paralympische Spelen alsnog eruit stapt. De voorbereidingen zijn getroffen, zoals haar testament. Maar concreet is haar einde nog niet. Zo wil ze nog een tweede boek schrijven en droomt ze van een eigen museum. Of haar dat gegeven is? Het is een vraag voor later. Zaterdag start Vervoort in de finale van de 400 meter. Over een week volgt haar deelname aan de 100 meter.

Als haar lichaam het tenminste toelaat.

Beeld belga
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden