Deze vijf platen inspireerden Guy Blanken alias dj Makam

'Ik wil me verder ontwikkelen. En hé, misschien ga ik wel filmmuziek maken.'

Het leven van Guy Blanken (31), als dj Makam nu een wereldster, begon met Smurfenhouse. Welke vijf platen inspireerden hem nog meer?

Foto Marie Wanders

Een cd met Smurfenhouse voorzag hem in zijn jongste kinderjaren van muziek. Als jochie van 9 luisterde Guy Blanken (31), alias dj Makam, naar de hardcore compilaties van party-organisator Thunderdome. En dan waren zijn vader en moeder ook nog fervente clubgangers, die de cd-speler geregeld verzamelplaatjes voerden van de legendarische club iT. Dance werd Blanken met de paplepel ingegoten. Maar dat cruciale moment, die openbaring die duidelijk maakte waar zijn toekomst lag, kwam toen hij op zijn 14de technodj Sven Väth hoorde draaien in de Haagse Statenhal. Blanken: 'Ik wist niet wat ik meemaakte. De hele sfeer was gewoonweg euforisch.'

Zeventien jaar later is dj Makam het nieuwe paradepaardje in de stal van Nederlandse dj's. Hij was huis-dj in club Trouw in Amsterdam, draait in de befaamde Berlijnse Berghain/Panoramabar, doet sets in New York en Tokio, was meerdere malen te zien op festivals als Awakenings, Dekmantel en Lowlands en draait op 22 oktober op Amsterdam Dance Event. Zijn vorig jaar uitgekomen album Than Sadet wordt door velen ook nog eens beschouwd als beste Nederlandse dancerelease van 2016.

Than Sadet is een dromerige ode aan Blankens favoriete strand in Thailand met dezelfde naam. Natuurgeluiden gepaard aan electronica en knisperende tribale trommeltjes brengen je in een zachte exotische trance. De plaat is niet in een dancegenre te vatten, en dat wil Blanken ook niet. Zijn muziek, die op een waslijst van platenlabels is verschenen, fladdert van Chicago house via techno naar dromerige soundscapes.

'Ik wist niet wat ik meemaakte. De hele sfeer was gewoonweg euforisch.' Foto Marie Wanders

Blanken: 'Herhaling is saai. Ik maak wat ik voel en waar ik zin in heb, anders ga ik me vervelen.'

Maar veelzijdigheid kan een probleem zijn in de dancescene, een wereldje dat hardnekkig poppetjes aan stijlen wil koppelen. 'Sommige mensen snappen niet dat je een experimentele plaat als Than Sadet kan maken die niets gemeen heeft met de techno die je draait in de club. Ik ben geschrokken van die kortzichtigheid in de scene. Dat is de reden dat ik onder pseudoniemen platen maak. Dan ben ik af van dat vervelende verwachtingspatroon.'

Trouwens, waarom moet het altijd per se dance zijn? 'Ik zie mezelf niet over tien jaar gezellig feestjes bouwen op Ibiza of van hot naar her vliegen om maar zoveel mogelijk te draaien. Ik wil me verder ontwikkelen. Het moet dieper en abstracter. En hé, misschien ga ik wel filmmuziek maken.'

Wie zijn zijn inspiratiebronnen?

Mark Ernestus' Ndagga Rythm Force

Yermande (2016)

Duitse producer-dj die met Moritz von Oswald onder diverse pseudoniemen uitgeklede en inmiddels klassiek geworden techno maakt.

'Ik heb op latere leeftijd veel jarennegentigtechnotracks van acts als Basic Channel en Maurizio leren kennen. Ik vond ze waanzinnig goed, maar kwam er pas later achter dat achter al die projecten dezelfde man stak: Mark Ernestus. Hij maakt een minimalistische vorm van techno waarin hij hypnotische grooves stapelt. Op deze plaat mixt hij Senegalese drummuziek met technoritmes. Het werkt geweldig. En ook al zijn er soms negen drummers tegelijk te horen, op wonderbaarlijke wijze blijft er genoeg lucht over in het geluidsspectrum om je doorheen te bewegen zonder dat het maar een moment opdringerig klinkt.'

Mark Ernestus'Ndagga Rythm Force, Yemande (2016).

Daft punk

Homework (1997)

Frans duo dat met zijn versie van house, met kenmerken van disco, funk, techno en synthpop, muziek maakt die aanslaat bij clubfreaks én bij een mainstreampoppubliek.

'Het sickste housealbum ooit gemaakt. Én een van de weinige platen die het goed doet op zowel de dansvloer van een club, als thuis op je stereo. Ik heb me hierdoor laten inspireren voor mijn album How Long Is Now (2010). Er zit een enorme stuwkracht achter en het heeft een beetje een smerig rockkarakter. Dan dat geluid van filterdisco op een track als Alive. Alsof je een stapel dekens over je speakers gooit en die vervolgens een voor een weer wegtrekt. Een klassieker.'

Daft Punk, Homework (1997).

Sly & Robbie

Underwater dub (2014)

Drummer Sly Dunbar en bassist Robbie Shakespeare vormen sinds de jaren zeventig een legendarisch Jamaicaans reggaeproducersduo dat hand- en spandiensten heeft verleend aan veel popsterren.

'Zomermuziek! Deze plaat is mijn balkonchillanthem. Mijn huisstudio komt uit op mijn balkon en bij mooi weer zet ik dit op terwijl ik met een jointje relax. Dit gaat heel diep. Ik heb iets met dub (uitgeklede reggaeritmes waaraan flarden van instrumenten en geluidseffecten zijn toegevoegd, red.). Ik heb ook hier en daar dubelementen ingebouwd in mijn muziek. Het is die zware, lome ontspanning waar toch stoerheid van uitgaat die het zo sterk maakt.'

Sly & Robbie, Underwater Dub (2014).

Richie hawtin

Closer to the edit (2001)

Canadese muzikant, dj en producer die midden jaren negentig bekend werd als een van de exponenten van de tweede technogolf. Hawtin was wegbereider van minimal techno.

'Mijn favoriete clubmuziekalbum, met de ultieme technogrooves. Zo sick! Minimal techno bestond amper als genre en Hawtin zette hiermee meteen een monument neer. Hij gebruikt loops van acts als Maurizio en bouwt iets dat zowel spartaans kaal als spannend klinkt. Geen effectbejag, geen cheesy drumroffeltjes, zelfs geen zang. Dat is goed. Muziek moet je fantasie voeden. Een stem met tekst maakt het voor mij meteen zo concreet dat ik me in een bepaalde richting gedwongen voel. En ik wil juist verdwalen.'

Richie Hawtin, Closer to the Edit (2001).

Burial

Untrue (2007)

Britse dubstepproducer die tot 2008 anoniem bleef (in dat jaar werd bekend dat zijn naam William Bevan is) en met Untrue zijn best besproken plaat maakte.

'Dubstep met allerlei ander muzikale invloeden. Er zit een popelement in, maar het heeft ook geluiden die je eerder met duistere dance associeert. Het is het eerste album dat ik hoorde waarvan ik dacht: hé, zo kan het dus ook. Je kunt op een mooie, slimme manier genres mixen zonder dat het één ten koste hoeft te gaan van het ander. Het is heel trippy, soms zwaar en heeft daarnaast ook een heel emotionele kant. Ook persoonlijk is het een belangrijke plaat voor me. Deze muziek heeft me rust en troost gegeven in een moeilijke periode.'

Burial, Untrue (2007).