Interview Trudy Scheele-Gertsen

Deze moeder moest haar kind gedwongen afstaan: ‘Ze hebben ons mensonterend behandeld’

Trudy Scheele-Gertsen. Beeld Arie Kievit

Trudy Scheele-Gertsen, die in de jaren zestig tegen haar wil haar pasgeboren kind moest afstaan, is nog steeds woedend over hoe de Paula Stichting destijds met haar omging. ‘Dat hele dossier staat vol met onwaarheden. Ik was volwassen, maar werd als een kind behandeld.’

Belabberd voelde ze zich, en angstig, toen ze in 1967, als 22-jarige alleenstaande vrouw, bij de Paula Stichting in Oosterbeek terechtkwam. Ze was er door haar ouders naartoe gestuurd, die niets wilden weten van een onwettig kleinkind. Trudy Scheele-Gertsen, nu 73 jaar oud, herinnert zich vooral hoe weinig er bij de nonnen werd gesproken. Niet over de zwangerschap, niet over haar wensen voor de toekomst. ‘Het was ook duidelijk niet de bedoeling dat je daar te veel met de andere moeders in gesprek ging.’

Wat er met haar toekomstige baby zou gebeuren, stond bij voorbaat vast: die moest worden afgestaan. ‘Dat was de standaard’, zegt Scheele. ‘Ik heb het later ook van iemand van de Paula Stichting gehoord. Van de duizenden vrouwen die daar in de loop der jaren terechtkwamen, heeft niemand haar kind zelf kunnen houden.’

Scheele wilde uitdrukkelijk zelf voor haar kind zorgen en vertelde dit ook aan de nonnen. Uit haar dossier van die tijd, dat ze pas in februari 2019 heeft kunnen inzien, stond die wens aanvankelijk ook opgetekend. Maar een paar maanden later meldde de Paula Stichting aan de Raad voor de Kinderbescherming dat Trudy het kind wilde afstaan. ‘En zo staat dat hele dossier vol met onwaarheden. Maar daar kreeg je nooit inzage in, en er werd je ook niets verteld. Ik was volwassen, maar werd als een kind behandeld.’

Blinddoek

De nonnen wilden haar laten bevallen met een blinddoek om, zodat ze zich niet aan de baby zou hechten. ‘Dat heb ik geweigerd. Ze probeerden na de geboorte het gehuil van de baby ook met heel hard praten te overstemmen. Mensonterend, hoe ze ons hebben behandeld.’

Scheele kreeg haar zoontje niet mee na de geboorte en werd direct – zonder zelf bij de rechtbank te zijn gehoord – tijdelijk uit de ouderlijke macht gezet. Ze probeerde later in 1968 de baby alsnog in haar leven te krijgen. ‘Ik was weer in contact gekomen met mijn vriend en die wilde onze relatie een nieuwe kans geven. Ik zat daar eigenlijk niet op te wachten, maar ik dacht wel: als wij samen blijven, is er een mogelijkheid dat ik mijn zoon bij me kan krijgen.’ Ze meldde bij de Kinderbescherming het heuglijke nieuws van de trouwplannen, zodat haar kind zou kunnen opgroeien in een traditioneel gezin. ‘Maar de Kinderbescherming wilde er niks van weten en praatte op me in dat die vriend van mij niet deugde. Vervolgens werd ik met spoed definitief uit de ouderlijke macht ontzet.’

Trudy Scheele droeg dit grote geheim jarenlang met zich mee. ‘Het is een verhaal waar je je voor schaamt.’ Pas enkele jaren geleden vertelde ze haar drie latere kinderen dat er ergens een oudere halfbroer van hen rondloopt. ‘Ik ben 73 inmiddels en ik wilde geen afstand doen van het leven zonder dat mijn andere kinderen dit zouden weten.’ Op aanmoediging van haar oudste dochter is ze op zoek gegaan naar haar verloren zoon. ‘Ik kon hem via internet makkelijk vinden. Toch heb ik lang gewacht tot ik contact zocht. Ik was bang om in zijn leven in te breken, misschien zat hij helemaal niet op mij te wachten.’

Nieuwsgierig

Haar zoon bleek ook nieuwsgierig naar zijn biologische moeder. ‘Die ontmoeting was zo bijzonder, daar heb ik bijna geen woorden voor’, zegt Scheele. Nu hebben ze geregeld contact. Het is door vragen van haar zoon, dat ze op zoek is gegaan naar het dossier van destijds. ‘Hij wilde natuurlijk ook weten hoe dat toen allemaal is gegaan.’

Toen ze dat dossier begin dit jaar eindelijk ter inzage kreeg van de Paula Stichting, kookte ze van woede. ‘Bijna direct heb ik toen een brief op poten geschreven aan een advocaat. Er zijn zulke rare dingen gebeurd, ik wil dat de waarheid daarover boven tafel komt. Dat is waarom ik de staat aansprakelijk stel. En als de overheid daar niet afdoende op reageert of de zaak een beetje afdoet met ‘zo ging dat toen’, dan gaan we dit voorleggen aan de rechter. Dan mag die oordelen over de vraag of er destijds rechtvaardig en volgens de wet is gehandeld.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden