Deze Britten in Benidorm maken zich zorgen

In Spanje leven meer Britse expats dan waar ook in de EU. Ze stemden natuurlijk tegen de Brexit. In Benidorm zitten ze nu met duizenden vragen en met twee in het bijzonder.

Het strand van Benidorm. Veel Britten hebben huizen gekocht aan de Spaanse costa's en vrezen voor hun toekomst daar na de Brexit.

Hele rijen met verstofte auto's staan er op de grote parkeerplaatsen bij vliegveld Alicante. Om sommige auto's flapperen de resten van een beschermhoes, anderen vielen weerloos ten prooi aan vogelpoep. De eigenaars van deze auto's vertrokken naar Groot-Brittannië, om nooit meer terug te komen.

Dat was in 2009, toen de koers van het Britse pond een dieptepunt bereikte. Veel Britten konden het leven in Spanje niet meer betalen en zochten hun heil in het vaderland.

'Het is duur om een auto in te voeren in een ander land', weet Angela Gallardo Navarrete, de jonge vrouw die de parkeerplaats beheert. 'We kunnen ze niet laten wegslepen of verkopen. Het komt voor dat een eigenaar na jaren opduikt. Dan mag hij hem zo meenemen. We zijn blij als we zo'n auto kwijt zijn.'

Gallardo Navarrete merkt dat de Engelsen ook nu weer ongerust zijn. Het pond maakte een duikvlucht nadat de Britten hadden gestemd voor een Brexit. 'Laatst stond er een oud vrouwtje huilend aan mijn bureau', zegt ze. 'Ze wist niet of ze ooit nog terug zou kunnen komen.'

(Tekst gaat verder onder foto).

Denise Iceton heeft voor haar minimarkt in Benidorm flink wat knakworsten en soep ingeslagen tegen de voordelige koers van het pond.

In Spanje leven meer Britse expats dan waar ook in de Europese Unie. Ze wonen vooral aan de Spaanse kusten als de Costa Blanca en de Costa del Sol. Zij wilden, natuurlijk, dat Groot-Brittannië bij de Europese Unie zou blijven.

Maar dat was buiten de gewone Brit gerekend, het type dat een vakantie definieert als een verblijf op een badlaken aan dezelfde kust. Vooral die vakantiegangers bevolken momenteel Benidorm: vluchtend voor de eerste regendruppels met strandstoelen boven het hoofd, soms nog in zwemkleding, die mag nat worden immers. Even later laverend om elkaars omvangrijke buiken heen op de overdekte markt. Als je het ze vraagt, zeggen ze allemaal: wij stemden uit.

'De dag na het referendum was er paniek', vertelt Amanda Penalver, een Britse makelaar in Benidorm. 'O mijn God, mijn droom is voorbij', zeiden mensen tegen me. 'Ik kan nu geen appartement meer kopen in Benidorm.' Een enkeling deed zijn appartement gauw in de verkoop zodra de koers van het pond daalde: zijn euro zou plotseling meer waard zijn overzee.

Sindsdien besteedt Penalver, een blonde vrouw in een felroze jurk, een belangrijk deel van haar werkdag aan het geruststellen van haar klanten. 'Total Peace of Mind', staat er op de deur van het makelaarskantoor. Dat is blijkbaar wat er nodig is om een appartement te kopen. Ze verspreidt de woorden van de Spaanse premier Mariano Rajoy, die opriep tot kalmte en sereniteit en zei dat zijn land vrienden zou blijven met Groot-Brittannië, ook na deze abrupte scheiding.

Volgens Penalver hebben de Britten in Benidorm duizenden vragen, maar twee in het bijzonder: wat gebeurt er met de gezondheidszorg? Nu hebben Britse gepensioneerden recht op dezelfde zorg als in het land van herkomst. En wat gebeurt er met het pond?

Denise Iceton, eigenaresse van Barnies Mini Market, heeft al flink wat knakworsten en soep ingeslagen, tegen de voordelige koers. Met een blik op het wisselkantoor tegenover haar supermarkt: 'Net op tijd, want het pond begint weer te stijgen.'

Drie Brexiteers moetn landgoed gaan delen

Theresa May heeft haar Drie Brexiteers gehuisvest in Chevening. Normaal gesproken is dit 115 kamers tellende landgoed in Kent exclusief voorbehouden aan de minister van Buitenlandse Zaken, maar Boris Johnson moet het delen met de andere ministers die de Brexit in goede banen moeten leiden: David Davis en Liam Fox. Omdat de drie bepaald geen vrienden zijn, valt het te bezien of ze Inigo Jones' bouwwerk veel gaan gebruiken. Het oord, door premier Lord Roseberry ooit omschreven als 'paradijs', is primair bedoeld om buitenlandse gasten te ontvangen.

Chevening was het eigendom van de graven van Stanhope, maar in 1967 schonk de Zevende Graaf het aan de staat op voorwaarde dat het alleen zou worden gebruikt door de premier, een minister of een nazaat van koning George V. Johnson krijgt ook de beschikking over 1 Carlton Gardens, de ambtswoning nabij zijn departement. Of hij daar met zijn gezin gaat wonen, is nog niet bekend. Zijn huis in Islington wordt regelmatig belegerd door extreem-linkse demonstranten.

Het delen van Chevening is geen nieuw idee. In David Camerons coalitieregering had zowel minister van Buitenlandse Zaken William Hague als vicepremier Nick Clegg de beschikking over het modelontwerp van de Engelse renaissance. Eerstgenoemde voorzag Johnson middels een open brief in The Daily Telegraph van advies. Zo moet hij volgens Hague zo veel mogelijk reizen, gebruikmaken van zijn bekendheid en het idee bestrijden dat het land Europa verlaat.

Ook voor Chevening House had zijn kale voorganger naast partijcoryfee een goede schrijver en begaafde pianist een advies voor Johnson, die met een Shakespeare-biografie bezig is. 'Gebruik de plek voor weerspiegelingen. Als je Liam en David uit je buurt kunt houden, zul je verliefd worden op de buitengewone bibliotheek. En zwem in de meren als het prachtig weer als vandaag is alhoewel ik me geen zorgen hoefde te maken over natte haren.'

Op camping Villamar, waar de caravans schouder aan schouder staan, is een hele straat te vinden die leegliep in de tijd dat de koers in 2009 haast één tegen één was. Alleen Gladys en Dave - geen partners! - delen er nog een caravan. Hij blijft hier, zegt Dave, een man met halve tanden en een geur van alcohol om zich heen. 'In Engeland zijn er veel te veel Oost-Europeanen. We raakten gewend aan de Indiërs en Pakistani. Maar dit zijn er gewoon te veel. Het is Engeland niet meer.'

Hij vindt het niet erg dat hij geen buren meer heeft. 'We houden wel van rust.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden