Dèr Mouw was twee keer bijna dood

Een geschilderde Menno ter Braak (die niet lijkt) staat op het omslag, maar de literator om wie het draait in literair tijdschrift De Parelduiker is Johan Andreas Dèr Mouw (1863-1919), de classicus en filosoof wiens sonnetten na zijn dood werden gebundeld.


In de jaren ervoor viel hij vooral op door excentriek gedrag. Aanstaand biograaf Lucien Custers schrijft over de tragedie van 1904: na een conflict op het Doetinchems Gymnasium (dat de landelijke pers haalde) neemt Dèr Mouw een flesje chloraal in, een sterke slaapdrank, in de hoop dat hij het niet overleeft. Dat gebeurt echter wel. Zijn vrouw en een paar vrienden smeekt hij om hem de rest van het vergif te geven. Zij dienen hem de drank opnieuw toe, maar ook die poging overleeft hij, 'mogelijk omdat de doorwerking van de eerste dosis chloraal ervoor zorgde dat de tweede dosis geen effect had'.


Dèr Mouw zou niet meer voor de klas staan. Hij ging privéles geven, thuis aan de Laan van Meerdervoort 333 in Den Haag. Over de betrekkingen met de toen jeugdige en dandyeske literator Victor van Vriesland en de dichter Martinus Nijhoff ('snobistische séances') gaat het artikel van Lennard van Rij, dat uitmondt in een gewaagd voorstel: heeft Dèr Mouw (dichtersnaam Adwaita) model gestaan voor Nijhoffs Awater (1934)?


De Parelduiker: nummer 5.

Bas Lubberhuizen; 72 pagina's; € 9,50.


ISSN 1384 6280.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden