Der amerikanische Freund, Dr. Strangelove, La grande bellezza

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

Dennis Hopper in Der amerikanische Freund. Beeld .

Der amerikanische Freund (Wim Wenders, 1977)
Arte, 22.35-00.40 uur.

Patricia Highsmiths romans rond meesterbedrieger en moordenaar Tom Ripley werden meerdere malen in films omgezet. Der amerikanische Freund, naar Ripley's Game (1974) en een snuifje Ripley Under Ground (1970), is wellicht de ongewoonste van het stel. Alleen al de hoofdrol: die wordt hier niet gespeeld door een verraderlijk elegante jongeman à la Matt Damon in The Talented Mr. Ripley (1999), maar door een verward ogende en pratende Dennis Hopper. Highsmith kon zich daar aanvankelijk niet in vinden. Hoe zou een brave borst als de doodzieke, Hamburgse lijstenmaker Zimmermann (Bruno Ganz) zich ooit door zo'n kwast laten overhalen om de smerigste klusjes uit te voeren? Maar nadat ze de film opnieuw had gezien, schreef Highsmith aan regisseur Wim Wenders dat ze Hopper nu een perfecte Ripley vond. Ondanks diens cowboyhoed.

Hoe Wenders bij Hopper uitkwam, vertelt hij in het audiocommentaar op de Britse dvd van Der amerikanische Freund. 'Ik heb geen talent voor slechteriken en Ripley bleef een mysterie voor me. Ik had iemand nodig die mijn verbeelding kon stimuleren. En dat was Dennis.'

Geïnspireerd door het feit dat Hopper met Easy Rider (1969) ook als regisseur naam had gemaakt, besloot Wenders ook de andere bad guys door regisseurs te laten spelen. Dus draven onder anderen Hollywoodlegendes Samuel Fuller en Nicholas Ray op: Ray, de maker van Hoppers acteerdebuut Rebel Without a Cause (1955), speelt een schilder van wie iedereen denkt dat hij dood is, zodat Ripley extra veel geld kan opstrijken voor diens schilderijen. Zo vallen er nog veel meer cinefiele details te ontdekken in deze zeer stijlvolle arthousethriller (zoals het looppad onder het treinspoor uit Bertolucci's Last Tango in Paris), die ondanks de trage regie toch ook erg spannend is.

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (Stanley Kubrick, 1964)
Canvas, 20.40-22.15 uur.

Deze meesterlijke satire over de nucleaire wedloop tussen de VS en de Sovjet-Unie bevat weliswaar humor - waarmee vooral, in liefst drie rollen, Peter Sellers goed uit de voeten kan - maar is gegoten in een zo strenge vorm en voorzien van een zo bittere bovenlaag dat het lachen je grotendeels vergaat. Kubrick laat het verhaal bijna helemaal op drie binnenlocaties spelen: de controlekamer, in een B-52 en in de warroom van het Pentagon in Washington, waar de Amerikaanse president in open telefoonverbinding met zijn Sovjet-collega probeert te redden wat er te redden valt.

La grande bellezza (Paolo Sorrentino, 2013)
Film 1 Sundance, 18.40-20.55 uur.

Als journalist, schrijver en zelfverklaard koning van de Romeinse jetset kijkt Jep Gambardella (prachtrol van Toni Servillo) met groeiende afstand en verbittering naar het lege luxeleven dat hij en zijn vrienden leiden; de hele film lijkt hij in het opgeklopte gewoel op zoek naar de eerlijke, ongefilterde schoonheid zoals die misschien alleen nog maar door toeristen wordt ervaren. Jep is de stuurloze, ondoorgrondelijke gids van een stad die met zijn geheime tuinen en dwaalgangen al net zo labyrintisch blijkt. Een duidelijk gestructureerd verhaal biedt La grande bellezza evenmin; de film is eerder een eindeloze reeks ontmoetingen, de ene nog vreemder en kortstondiger dan de andere. Tegelijkertijd is dit, van de houseparty's tot een ochtendlijke dwaaltocht langs de rivier, het mooiste Rome dat je ooit op film hebt gezien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden