Deprimerend toernooi voor hobbyisten

Het NK tennis stelt al 15 jaar niets voor. Jasper Smit voelt zich geen waardig kampioen. ‘Mwahh, het is wel aardig.’..

DEN BOSCH In bijna elke sport mag de Nederlandse kampioen zich daadwerkelijk de beste van zijn land noemen. Bij het NK tennis staan bij de mannen de nummers 24 en 25 van de nationale ranglijst in de finale en durft Jasper Smit zich geen kampioen te noemen. ‘Ik was toevallig de beste in een aardig bezet toernooi’, zegt de 27-jarige Smit na zijn zege in drie sets (6-4, 6-4, 6-2) op de vijf jaar jongere Michel Meijer.

Terwijl in Peking de olympische tennisfinales worden gespeeld, vormt tennispark Bastion Baselaar in Den Bosch zondag het decor voor de open Amsterdamse clubkampioenschappen. Popeye Goldstar (Smit) en rivaal Amstelpark (Meijer) leveren immers de finalisten van een toernooi, dat in 1993 zijn laatste, aansprekende winnaar (Sjeng Schalken) kende.

De KNLTB worstelt al vijftien jaar met een dilemma. Alleen de Nationale Masters in december kent een redelijke bezetting, omdat het indoortoernooi aan het eind van het seizoen wordt gehouden. In de zomer kiest de nationale top voor het hardcourt in Amerika of andere toernooien waar punten voor de wereldranglijst zijn te verdienen.

Maar zo zwakbezet als dit jaar is het NK nog nooit geweest. In het programmablad zegt KNLTB-voorzitter Karin van Bijsterveld dat ‘de nationale top u spannende wedstrijden vol snelheid en tennistechnische hoogstandjes belooft’. Hoe geloofwaardig ben je dan nog als vervolgens niemand van de toptien zich inschrijft?

Toernooidirecteur Gesinus Huistra van de KNLTB maakt terecht de kanttekening dat Haase, Verkerk, Sijsling en Van der Duim in de lappenmand zitten en Huta Galung zich komende week hoopt te kwalificeren voor de US Open. Maar ze hadden in Den Bosch ook niks te zoeken gehad.

In Amsterdam kwam ook geen hond op het NK af, maar de verhuizing naar Brabant heeft het toernooi nog geen nieuw elan bezorgd. Op een steenworp afstand van voetbalstadion De Vliert dendert achter het centre court om de tien minuten een trein langs. Een passerende fietser kan ternauwernood een tennisbal ontwijken. ‘Die bal was uit’, klinkt het olijk.

Op het ereterras steken de gasten van eetcafé ‘t Vosje een sigaretje op, terwijl de 69-jarige hoofdscheidsrechter Eric Savalle de spelers zelf hun sportdrankjes en bananen aanreikt. Hij kijkt soms benauwd naar de donkere hemel, want bij de mannen wordt nog altijd om drie gewonnen sets gespeeld.

Het is een uitvinding van Stanley Franker, die de gouden generatie van 20 jaar geleden op het grote werk wilde voorbereiden. Smit erkent dat het systeem achterhaald is. ‘De spelers die nu aan het NK meedoen, komen helemaal niet aan het grote werk toe. En zelfs Federer speelt slechts vier keer per jaar best-of-fivepartijen bij de Grand Slams. Al vind ik het wel iets hebben bij het NK. Je wordt er mentaal sterker van.’

In een zouteloze finale is drie sets voor Smit en Meijer meer dan genoeg. Alsof hij zijn nederige status wenst te overschreeuwen, constateert Meijer, 1261ste op de ATP-ranglijst, dat hij zichzelf straks terug wenst te zien in de top-100. Droom zacht, zou je willen zeggen tegen een speler zonder wapens, die zich in de eerste ronde al bijna verslikte in een jochie van zestien.

Smit is allang van zijn illusies beroofd. In 2002 dacht hij nog dat zijn eerste NK-titel de opmaat was van een mooie carrière. ‘Nu zeg ik: Nederlands kampioen, mwahh, wel leuk. De top doet nooit mee en dat komt mij wel goed uit. Ik was in de jeugd al niet goed genoeg en ik werd nooit uitgenodigd voor de bondstrainingen. Als ik eerlijk ben, is het tennis nooit meer dan een hobby geweest.’

Meer dan een profcarrière in de marge heeft Smit niet weten op te bouwen. Met Martijn van Haasteren pikt hij een graantje mee in het circuit van de dubbellaars. ‘Maar daar heb ik nu ook genoeg van’, aldus Smit, die in Den Bosch een cheque van 4000 euro ontving.

‘Als ik dat maandelijks zou verdienen, ging het nog’, mijmert hij. ‘Nu baal ik dat ik komende week in Kroatië speel, terwijl ik met mijn ranking ook op een Future in Nederland zou zijn toegelaten. Was ik een stuk goedkoper uit geweest.’

Smit maakt er in het obscure Vinkovci maar een leuke vakantie van. Zo kan hij de onafwendbare beslissing over zijn toekomst een tijdje uitstellen. ‘Ik zit nu in een gat en ik wil er nog niet uitkomen.’

Het NK zit helemaal in een wak. Fred Hemmes loopt toch al veertig jaar mee, maar de clubcoach van Smit ziet het somber in. ‘Ik raak niet snel gedeprimeerd van tennis’, zegt Hemmes. ‘Maar als de top het NK negeert, moet de bond zich serieus afvragen of het toernooi nog bestaansrecht heeft.’

Aan de bar bestelt Smit lachend een witbiertje. ‘Die heeft me de hele week geluk gebracht.’ Zijn vakantie was dus al in Den Bosch begonnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden