Denkend aan jullie

Dit jaar was het boekenbal anders dan anders. Drukker, spannender, mooier, chiquer. Vooral de Nederlandse mannen stonden daar allemaal op scherp en waren enthousiast en vrolijk....

Zij kwam elegant in een strakke, wijnkleurige jurk de schouwburg binnen. Met open mond volgden de Nederlandse mannen haar sierlijke bewegingen. Laat het boekenweekgeschenk liggen, dat is niet te lezen, richt u tot de schone Padma. Zij was het geschenk. Ik trek mijn kritiek op de CPNB terug, prijs hen met de keuze van Rushdie. Najib Amhali, de fantastische Marokkaanse cabaretier vatte de avond in één zin samen: 'Ach, hadden wij ook maar een fatwa gekregen.'

Rushdie had Padma van de andere kant van de oceaan laten overkomen om aan dat altijd saaie boekenbal een ziel te geven. Deze keer was het bal een klasse hoger. Vorig jaar toen Harry Mulisch centraal stond, stikte ik bijna in de sigarettenrook. In de buurt van Padma rookte niemand.

De fotografen waren ontzettend blij en de cameramannen genoten eindelijk van hun werk. Zelfs Rushdie was mooi geworden.

Er klonken verschillende muziekstijlen. Onder andere Indische, Marokkaanse, Nederlandse, en Amerikaanse muziek. Je hoorde meer talen en zag meer beweging, meer kleuren, meer smakelijke hapjes en meer mooie chique vrouwen.

Nogmaals dank ik de CPNB voor hun briljante plan. Dat was precies op tijd. Het is een thema waar de samenleving al jaren mee bezig is, maar nu is het officieel in de Schouwburg bevestigd

Wij konden dat niet in ons eentje. We hadden Padma nodig om het onderwerp hoog in het vaandel te krijgen. Anders hadden de boze geesten, de, met een kleine z, zeemanachtige stoffige literaire critici ons allemaal stuk voor stuk doodgebeten.

Zet de pennen op scherp! Ze hebben ons in de Volkskrant de oorlog verklaard.

Velen die in de afgelopen boekenballen dronken op de trappen in slaap waren gevallen waarna de conciërge hen 's ochtends vroeg met een bezem uit de schouwbrug moest zetten, hadden dit jaar het boekenbal geboycot.

Laat hen. Er waren geen lege plekken meer op de trappen om ze te laten slapen.

De magie van de fatwa en de kracht van Padma, de afgezant van de New Yorkse modewereld, maakten samen een onherhaalbaar indrukwekkend boekenbal.

Zo zijn de immigranten nu eenmaal: Extreem! Extreem! Extreem!

Ik deed opzettelijk actief mee aan de show, maar tegelijkertijd voelde ik een soort verdriet in mijn hart. Ik weet niet hoe een mens zijn gevoel over de dood van een koe kan beschrijven. Ik dacht aan die duizenden koeien die besmet waren geraakt en aan die duizenden die waren afgemaakt. Het verlies van een koe komt in deze situatie heel hard bij mij aan.

Koeien! Varkens! Schapen! Paarden! Ik denk aan jullie.

Op het moment dat een trekker een koe aan haar poot omhoog trekt om haar op een stapel van honderden andere koeien te gooien, denk ik aan jullie.

Wanneer de stallen door het vervoersverbod overvol zijn geraakt en de schapen in de modder hun kop met onbegrip op hun poten leggen, denk ik aan jullie.

Op het moment dat een zieke koe met veel moeite overeind komt en weer door zijn poten zakt en valt, denk ik aan jullie.

Ook tijdens de boekenweek denk ik aan jullie, wanneer ik de laatste trein naar huis neem en ik een koe in een weiland zie die alleen in het donker loopt en nadenkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden